\nCando nunha familia se producen novas ben gozosas teñen de ser celebradas e mesmo anunciadas.
\n
\nComo agosto é tempo de dispersión agardei polo retorno á vida normal no setembro para dar as noraboas e os parabéns.
\n <\/p>\n
\nA Pastoral Penitenciaria<\/strong> acaba de entrar oficialmente no organigrama da Pastoral Diocesana que vertebra e coordina as diversas especificacións da atención evanxélica<\/strong> nas distintas necesidades do pobo de Deus e mesmo tenta de axudar a dar repostas aos problemas da cidadanía.<\/p>\n \nNon está colocada aí coma unha figurante anónima e sen función. Os Papas véñenlle urxindo reiteradamente ás dioceses o cumprimento deste particular mandato evanxélico: “In carcere eram et venistis ad me<\/em>”. ( Mt 25, 36). \nO Sr. Bispo diocesano ven de nomear ao primeiro responsábel<\/strong> da PASTORAL PENITENCIARIA na diocese de Mondoñedo-Ferrol.<\/p>\n \nAlguén di: Non temos cárceres na diocese. Non é exacto. Temos dous cárceres: Bonxe e Teixeiro<\/strong>. A xestión dos cárceres pertencen a sociedade e ás entidades civís. Non seguen as mesmas lindes ca o mundo eclesiástico. Pero temos presos. Moitos presos. E eses si son diocesanos nosos: carne da nosa mesma carne e ósos da mesma osamenta ca nós. \nBenvido e PARABÉNS! AMIGO JUAN PABLO<\/p>\r\n\r\n \r\n\r\n\"Hoxe, a Pastoral Penitenciaria nace pequechi\u00f1a entre n\u00f3s, pero xa ir\u00e1 medrando axeitadamente\"","_es_post_name":"noraboa-e-parabens","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Noraboa e parab\u00e9ns","_gl_post_content":"","_gl_post_name":"","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[65,14],"tags":[],"class_list":{"0":"post-1016","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-actualidad","7":"category-blogs-de-opinion"},"yoast_head":"\n
\n
\nÉ esta unha desas pastorais chamadas pobres, das máis pobres<\/strong>, onde os irmáns presos ven deteriorado socialmente incluso o propio nome. Cando perdes o nome, de aí para baixo xa fica ben pouco.
\n
\nOídes que entre vós se vos está a dicir a cotío aquilo de “que podrezan no cárcere”. Pero eu dígovos: “Non será así entre vós<\/em>”. “Tratade aos presos coma se vós mesmos estiverdes nas mesmas cadeas, porque tamén vós tendes un corpo<\/em>”. (Hb 13, 3).
\n
\nHoxe, a Pastoral Penitenciaria nace pequechiña entre nós, pero xa irá medrando axeitadamente<\/strong>.
\n
\nPorque “estamos chamados a dar razóns da nosa esperanza”: NORABOA!
\n <\/p>\n\nPARABÉNS PARA QUEN? <\/h6>\n
\n
\nE iso sen contarmos aínda os internamentos de menores de idade que son moito peores do que os cárceres, moito máis descoñecidos, silenciados e esquecidos. Hai moito maltrato xa denunciado amplamente. Ollos que non ven corazón que non fai caso.
\n
\nE están as familias e as vítimas que viven a cotío ao noso lado ou mesmo son familiares nosos.
\n
\nE aí está tamén todo o mundo xudicial, avogacía e os diversos voluntariados colaboradores con quen temos de traballar conxuntamente. E estamos toda a sociedade que temos de crearmos unha conciencia e realidade nova nas nosas comunidades de orixe e de retorno. “Non hai vida cristiá sen comunidade<\/em><\/strong>”, escribiu ben acertadamente Georges Michonneau xa no 1964.
\n
\nJuan Pablo Alonso Rolle é a nosa boa nova<\/strong>. Un acerto. Un sacerdote xoven, bo amigo de todos, con ánimos e ansias de abrir camiños de evanxeo: “Cada vez que atendestes a un destes meus máis mínimos, foi por min propio por quen baixastes as vosas mans e nelas puxestes o voso corazón<\/em>”. (Mt 25, 39-40) Só se ve ben co corazón. O esencial é invisíbel.
\n
\n“Racharemos cadeas que nos prenden e faremos fuxir a treboada. Falaremos de amor coa nosa xente agardando convosco, (con todos), a mañán crara<\/em>” (Fuxan os Ventos en Compañeira).<\/p>\n