O novo bispo de Mondoñedo-Ferrol, don Fernando García Cadiñanos, remata de anunciarnos a chegada da Cruz de Lampedusa á nosa diócese, símbolo que visitará diferentes parroquias, mosteiros, colexios e outras institucións da xeografía diocesana.<\/p>
Esta Cruz feita coa madeira dunha das barcazas que naufragou xunto á illa italiana do mesmo nome en 2013, cobrándose a vida de 360 inmigrantes que ían no procura da terra prometida, Europa. Un drama vergoñento como dixo o Papa Francisco, que se tén repetido e se repite a cotío, que nos debe interpelar a todos e a todas, xa que máis aló dos valores encarnados nos dereitos humanos nos que nos deberíamos atopar as xentes de ben, feito que aos cristiáns asístenos, ademais, un deber transcendental inherente á nosa crenza. Xa sabemos que non para todos é así, pois sóbrannos testemuños que así o acreditan, implícita e explícitamente, incluso algunhas formacións políticas de misa dominical, mais na súa acción partidaria non ven nin tratan ao inmigrante pobre coma un irmán; contemplamos impasibles igualmente condutas xenocidas xa que polo feito de haber superado os oitenta anos,a moitos anciáns se lles negou o auxilio hospitalario nas UCIs., utilizando de tal xeito a teoría filosófica do utilitarismo, impropia dun estado social, democrático e de dereito, e logo inchan o peito autoproclamándose constitucionalistas. Se de algo estou seguro é de que quen así actúa semella máis á estirpe dos mercadeiros que botou do templo o fillo do carpinteiro cá un verdadeiro Cristián.<\/p>
Saúdo emocionado este xesto simbólico do noso bispo, ao tempo que desexaría ver a moitos galegos e galegas, conscientes da súa transcendencia, achegarse a esta cruz, pois nós tamén fomos un pobo de emigrantes que sabemos do sufrimento que supón alonxarse do teu país e dos seres queridos. Por elo, cando nos acheguemos a esa cruz estámolo a facer a ese irmán que sofre. Un xesto de amor que nos reconfortará e nos fará sentir mellores.<\/p>
Permítanme prezados lectores\/as. que lles comente unha fermosa historia real: fai algúns anos chegou ao noso fogar un adolescente de 16 anos, de orixe magrebí, un neno da patera, sen ningún documento que poidera acreditar a súa identidade, chamábase Jamal. Atopou a porta aberta e tamén o noso corazón (utilizo o plural, xa que nesta historia receptora éramos dous, Esther e eu). Alí comezou o drama. Na faciana de Jamal debuxábase medo e desconfianza, incluso de nós, pois considerábanos xente importante que mesmo lle podíamos axudar a arranxar o seu grande e vital problema ou xusto o contrario. O primeiro que procuramos facer foi tranquilizalo e darlle confianza para libralo daquela pesada carga. Coido que en boa medida o fomos conquerindo.<\/p>
Comeza a pelexa burocrática dos papeis. Ai os papeis! Para comezar tiña que estar empadroado, e para empadroarse tiña que ter un documento que acreditara a súa identidade e a condición na que se atopaba no país, condición da que se derivaría o dereito lexitimador do acto de empadroamento. Ou sexa, plantexábase o vello dilema “antes o ovo ou a pita”. Con moitas dificultades, incluso un proceso xudicial, o asunto foise arranxando, todo elo grazas á extraordinaria boa vontade de moitas persoas que coñeceron do caso. A nosa inmensa gratitude para todas elas!<\/p>
Máis dunha vez lle temos escoitado a aquel mociño de 16 anos que “antes de voltar ao seu país prefería morrer”. Cremos na sinceridade das súas palabras, e no grao de angustia que o invadía.<\/p>
O día 24 de decembro, para nós día de Noiteboa, e para Jamal o seu cumpreanos. Como era natural, tiña moito desexo de ir celebralo coa familia ao seu país. Os papeis non estaban arranxados, pero logramos un salvoconduto das autoridades gobernativas, e para aló vai coma un diplomático de carreira. O de carreira dígoo no sentido metafórico, pois o seu percorrido foi longo e duro, con medo e fame. Cando viu un acivro no noso xardín, coas súas boliñas vermellas, axiña o identificou e comentou: “ boliñas coma estas cominas eu dunha árbore que atopei andando polos montes de Andalucía, e déronme as condeadas unha dor de barriga insoportable”.<\/p>
Pasaron os anos, mais tampouco se esqueceu do señor Pepe, un cidadán andaluz que lle deu de comer. Canta xente boa!<\/p>
Cando ía partir naquela primeira viaxe para o seu país de orixe, fómolo levar Esher e eu á estación de autobuses de Lugo, e cando estabamos a punto de despedirnos díxonos todo tristeiro “ non sei se quero ir ou quedar, teño un nó aquí na gorxa que non me deixa respirar”. E cos ollos cheos de bágoas, e nós igualmente emocionados, démonos unha aperta, el subiu ao autobús, e nós, no fondo con moita satisfacción, de volta para a casa.
<\/p>
O nome de Jamal fíxose moi coñecido dentro do noso círculo persoal e profesional, xa que cando falabas del e da súa odisea, a reacción era de interese, comprensión e gañas de axudar. Lembro un fermoso detalle protagonizado por José Luís e Pili (do que logo farei referencia), un matrimonio co que coincidimos e convivimos asistindo a clase na Escola Bíblica Diocesana de Lugo durante catro anos (tres que duraban os cursos e un ano máis de profundización). Unha etapa de adulto na que decidín saír do parvulario que supoñía o meu coñecemento do cristianismo e da cuestión relixiosa, ensinada, neste caso, dende a liberdade, método do que para min non existían precedentes, pois os meus coñecementos formais procedían dunha dogmática máis achegada á escolástica cás arelas que se albiscaban dende o Concilio Vaticano II. O meu interese en acadar unha formación máis formal e regrada nesta disciplina, foi o convencemento que sen coñecer a historia das relixións, difícilmente se pode entender a da humanidade. O demais xa o administra cada quen segundo os ditados da súa fe.<\/p>
Ao remate daqueles cursos téñense organizado algúns viaxes a Terra Santa. Naquela ocasión, Esther e eu non puidemos facer aquela interesante viaxe, sempre da man dun guía de luxo José Antonio González (q.e.p.d.), lembrado e querido director da Escola. Á volta daquela viaxe, Pili e José Luís viñéronnos cun agasallo para Jamal, un Corán, un detalle moi importante para aquel neno musulmán; un exemplo simbólico de que as relixións ben entendidas poden servir para xuntar e non para separar aos seres humanos. Grazas Pili e José Luís polo voso exemplo xeneroso.<\/p>
Malia á súa traxedia persoal e humana, a relixión e a fe para Jamal eran e seguen a ser importantes, feito como non podía ser doutro xeito, que sempre respectamos, incluso establecendo un diálogo sinceiro sobre os fundamentos das nosas respectivas relixións, sempre baixo a premisa de atopar puntos de encontro; sen esquecer que xunto co xudeismo formamos parte das tres relixións abrahánicas, que adoramos a un único Deus misericordioso. Eles chámanlle Alá. Dende esta perspectiva, o camiño da salvación que persiguen tanto musulmáns como cristiáns é bastante semellante, ou alomenos explorable, feito que para os catálicos non sempre foi así, xa que se mantiña o dogma de que fóra da Igrexa Católica de Roma non había salvación, e tivo que chegar o Concilio Vaticano II para mudar este pechado dogma. En concreto, no que atinxe aos musulmáns, o número 16 da Constitución conciliar sobre a Igrexa, afirma: “O designio da salvación abrangue tamén aos que recoñecen ao Creador, entre eles están en primeiro lugar os musulmáns, que, confesando adherirse á fe de Abrahán, adoran con nós a un Deus único, misericordioso, que xulgará aos homes no derradeiro día”.<\/p>
Ante tales postulados, o diálogo respectuoso pode achegarnos, sen dúbida, a un maior entendemento, cuestión que eu lle plantexaba a Jamal nos seguintes termos: ” Se ti cres que Alá é o teu único Deus verdadeiro, e eu creo o mesmo do meu : acaso non estaremos a falar do mesmo Deus? Pois se partimos dunha dualidade sobre a existencia de Deus, estaríamos entrando nunha dicotomía que non nos levaría a ningures, ademais de introducirnos nunha dialéctica de dúbida sobre a existencia de Deus.<\/p>
Xa sei que é unha interpretación moi simple, mais tamén moi lóxica, pois se entramos no misterio trinitario, xa a liamos. Os musulmáns, téñeno máis doado. De todos os xeitos, doutores tén a Igrexa, aínda que cecais sexa un concepto non moi recomendable para os tempos que corren, pois achega moita exclusividade, e a Igrexa non anda sobrada de interación, incluso dentro da súa propia base, a que tamén opina e fai praxe.<\/p>
Hoxe Jamal é un cidadán español de pleno dereito, traballador e boa persoa, creou a súa familia, que tamén é a nosa, e que xunto coa súa dona están a sacala adiante.<\/p>
Grazas Jamal por ser así, e nós moi satisfeitos de haberte coñecido, xa que, sen dúbida, nos axudache a ser un anaquiño mellores.<\/p>
Artículo publicado en el diario digital 21 Noticias el 14 de diciembre de 2021<\/p>
________________________<\/p>
La diócesis de Mondoñedo-Ferrol no se hace responsable de las manifestaciones y opiniones vertidas por los diferentes articulistas de esta sección<\/small><\/strong><\/p> <\/p>\r\n\r\n \r\n\r\n\"Sa\u00fado emocionado este xesto simb\u00f3lico do noso bispo, ao tempo que desexar\u00eda ver a moitos galegos e galegas, conscientes da s\u00faa transcendencia, achegarse a esta cruz, pois n\u00f3s tam\u00e9n fomos un pobo de emigrantes que sabemos do sufrimento que sup\u00f3n alonxarse do teu pa\u00eds e dos seres queridos\"","_es_post_name":"a-cruz-de-lampedusa","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"A cruz de Lampedusa","_gl_post_content":"","_gl_post_name":"","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[65,14],"tags":[81],"class_list":{"0":"post-145","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-actualidad","7":"category-blogs-de-opinion","8":"tag-noticias"},"yoast_head":"\n