Non \u00e9 f\u00e1cil hoxe pronunciar unhas palabras nesta situaci\u00f3n dram\u00e1tica que conmoveu a Ribadeo, a toda A Mari\u00f1a, a toda Galicia e atr\u00e9vome a dicir que a Espa\u00f1a enteira. A inmensa multitude de xente que hoxe abarrota esta igrexa \u00e9 testemu\u00f1o diso, as\u00ed como a presenza das autoridades que nos acompa\u00f1an.<\/p>\n
Din, os que se dedican aos enfermos, que o importante \u00e9 curar; cando non se pode curar, polo menos p\u00f3dese coidar; e sempre, podemos acompa\u00f1ar. Eu creo que este infinitivo \u00e9 precisamente o que hoxe estamos a conxugar todos n\u00f3s, cando as demais cousas xa non as podemos facer: acompa\u00f1ar a unhas familias, a uns amigos que senten orfos, que senten o seu coraz\u00f3n desgarrado e roto pola traxedia<\/strong>. Acompa\u00f1amos coa nosa presenza, coa nosa proximidade e co noso silencio. Cando a dor e o misterio son grandes, o silencio \u00e9 a \u00fanica e a mellor palabra. As palabras s\u00f3 ecoan en verdade cando foron amasadas no silencio da escoita e da proximidade. As\u00ed o viviron as mulleres do evanxeo que precisamente nestes d\u00edas de Paix\u00f3n ser\u00e1n lembradas: de lonxe acompa\u00f1aban en silencio a dor de Xes\u00fas e da s\u00faa nai, pero a\u00ed estaban\u2026<\/p>\n O acompa\u00f1amento nace dunha ra\u00edz importante que hoxe se visibiliza especialmente: e \u00e9 a vinculaci\u00f3n real e concreta entre todos n\u00f3s. Sempre, pero en momentos como este especialmente, nos sentimos fr\u00e1xiles e percibimos que vivimos \u00e1 intemperie. Descubr\u00edmonos pequenos e necesitados. Precisamente na nosa dependencia natural, que tanto rexeitamos, xorde unha obrigaci\u00f3n \u00e9tica: a que supera o individualismo, tan enraizado na nosa cultura, para po\u00f1ernos preto, solidarizarnos, acompa\u00f1ar. Porque fomos creados para a comu\u00f1\u00f3n, para a solidariedade que \u00e9 o que hoxe se manifesta. As\u00ed nolo lembra san Pablo<\/strong> nunha das s\u00faas cartas: \u201cQuen enferma sen que eu enferme? Quen tropeza sen que eu me acenda?\u201d. Oxal\u00e1 que esta proximidade, especialmente para coas familias, mant\u00e9\u00f1ase no tempo, pois somos demasiado olvidadizos e dados a funcionar a toque de moda ou de camp\u00e1: todos nos necesitamos, pero sempre e especialmente nunha situaci\u00f3n de duelo e soidade.<\/p>\n Xunto a acompa\u00f1ar, os crentes podemos dar un paso m\u00e1is: non s\u00f3 acompa\u00f1amos, tam\u00e9n podemos orar, rezar. A oraci\u00f3n mant\u00e9n e aviva a nosa esperanza. A oraci\u00f3n sost\u00e9n a nosa fraxilidade. A oraci\u00f3n ax\u00fadanos a ler o misterio da nosa vida, da nosa historia<\/strong>. Cando xorden os problemas, o crente e o que non o \u00e9 tanto, acode \u00e1 oraci\u00f3n para po\u00f1erse e abrirse \u00e1s mans de Deus, en actitude de confianza, de escoita. Para pedir forzas do alto. As\u00ed o fixo Xes\u00fas antes do sufrimento da s\u00faa Paix\u00f3n cando ora no Horto das Oliveiras pedindo a axuda do Pai. Desde a certeza de que, como rezamos no salmo, o bo pastor vai acompa\u00f1ando tam\u00e9n en ca\u00f1adas escuras.<\/p>\n Durante estes d\u00edas p\u00f3dovos dicir que oramos moito por Jes\u00fas, Ux\u00eda, Lara e Sergio e por os familiares e amigos. Toda a diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol tivo moi presentes aos nosos irm\u00e1ns, as\u00ed como aos sobreviventes, especialmente Daniel, nas nosas oraci\u00f3ns. E as\u00ed me chegaron outros testemu\u00f1os de anteriores bispos desta Igrexa diocesana.<\/p>\n E que forza ou que palabra atopamos na oraci\u00f3n para que, nestes momentos de desconsuelo, \u00e9 dicir, de desfondamento, de interrogantes, de d\u00fabida, poida hoxe consolar, \u00e9 dicir, po\u00f1er fundamentos, solo estable sobre o que constru\u00edr a nosa vida?<\/p>\n En primeiro lugar, eu dir\u00eda que a oraci\u00f3n nos permite descubrir que a vida \u00e9 un precioso don, un prezado agasallo<\/strong>, unha doaz\u00f3n que non ten prezo e que non nos pertence, que nos foi dada, que nos v\u00e9n doutro. \u00c9 esta certeza a que nos fai gozar de cada d\u00eda e de cada momento como unha oportunidade; a que nos posibilita vivir a nosa vida non como propietarios, sen\u00f3n como administradores que coidan celosamente dela; a que nos fai sentir que a vida se nos vai, sen saber nunca a s\u00faa duraci\u00f3n, pero que ha de ser enchida sempre en referencia a ese outro que nos convida a vivila como el, entregada e doada. As\u00ed nolo dic\u00eda o Libro da Sabedor\u00eda que lemos: \u201cVellez venerable non son os moitos d\u00edas, nin se mide polo n\u00famero de anos; canas do home son a prudencia, e idade avanzada, unha vida sen tacha\u201d (Sab 4,7).<\/p>\n En segundo lugar, na oraci\u00f3n atopamos<\/strong>, sobre todo, certezas nas nosas d\u00fabidas, convicci\u00f3ns que nos permitan seguir vivindo, seguridades que nos axuden a non esborrallarnos nunca, e tampouco nestes momentos duros que estamos a vivir<\/strong>. Hai d\u00edas l\u00eda unha frase moi fermosa que me parece interesante lembrar hoxe aqu\u00ed: \u201cO orante sabe que, por encima das nubes grises, sempre loce o sol\u201d. Par\u00e9ceme que \u00e9 unha imaxe do que os crentes experimentamos e hoxe ofrecemos a todos: as\u00ed como nos d\u00edas nubrados da nosa Mari\u00f1a as nubes grises imp\u00eddennos ver o sol, pero non lle negan, nin ocultan a s\u00faa luz, sen\u00f3n que a tamizan, a embarran, e f\u00edltrana, as\u00ed tam\u00e9n hoxe sucede algo semellante. A dor que enche os nosos coraz\u00f3ns, as b\u00e1goas dos nosos ollos e o sufrimento que albergamos, impide hoxe ver o sol, fannos preguntar sobre tantos porqu\u00e9s, cu\u00e9stionannos sobre o sentido da vida e da existencia, reb\u00e9lannos e fannos gritar, pero non poden impedir que o sol luza. \u201cPor encima das nubes, hoxe loce o sol\u201d. Porque o maior inimigo que podemos atopar hoxe non \u00e9 o sufrimento, nin sequera a morte: o maior inimigo da vida \u00e9 o absurdo; o peor que hoxe nos pode suceder \u00e9 que non te\u00f1amos esperanza e horizonte para afrontar a dor e a morte.<\/p>\n A oraci\u00f3n que hoxe realizamos comunitariamente nos convida a mirar por encima das nubes, ax\u00fadanos a acompa\u00f1ar o tempo que necesitamos para deixar que as nubes se afasten. A oraci\u00f3n que hoxe facemos perm\u00edtenos sobrevoar a nosa miseria, superar, aceptar e afrontar a situaci\u00f3n con ollos postos no alto, na transcendencia que non nos evade sen\u00f3n que nos permite iluminar e dar calor \u00e1 nosa miseria e desventura. No alto descubrimos a esperanza. Para n\u00f3s, crentes, ese sol que loce por encima das nubes \u00e9 o misterio que precisamente toda a Igrexa disponse a celebrar durante estes d\u00edas da Semana Santa: o misterio da morte e da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Hoxe acompa\u00f1amos esta paix\u00f3n real que prolonga a paix\u00f3n de Cristo, pero fac\u00e9molo na espera da resurrecci\u00f3n. A cruz \u00e9 hoxe o signo silencioso e elocuente de Deus: a cruz \u00e9 a luz que hoxe brilla tenuemente e nos indica que Deus nos ama profundamente. A trav\u00e9s da morte en cruz do seu fillo, Deus venceu \u00e1 morte. Esta xa non ten a \u00faltima palabra e fixo da morte a porta para a vida eterna. Pola cruz de Xesucristo estamos chamados \u00e1 resurrecci\u00f3n, \u00e1 vida<\/strong>.<\/p>\n Por iso, a morte para o crente cambia o seu significado<\/strong>: xa non \u00e9 unha escura gada\u00f1a ou un verdugo que cerna os f\u00edos da vida, sen\u00f3n que se converte nun suave encontro: pero un encontro de amor; nun encontro cun co\u00f1ecido que nos regalou a vida; nun encontro do fillo co Pai; nun encontro con aquel para quen estamos feitos, que nos agarda e espera na peregrinaci\u00f3n que \u00e9 a nosa vida.<\/p>\n Que a Virxe do Carmen, tan querida nesta terra, que acompa\u00f1a aos homes do mar nas s\u00faas tempestades e tormentas, sexa tam\u00e9n refuxio, estrela e bo porto destas familias e desta comunidade que atravesa estas horas de escuridade.<\/p>\n [Foto: M. Labrum]<\/p>\n","protected":false,"raw":"Non \u00e9 f\u00e1cil hoxe pronunciar unhas palabras nesta situaci\u00f3n dram\u00e1tica que conmoveu a Ribadeo, a toda A Mari\u00f1a, a toda Galicia e atr\u00e9vome a dicir que a Espa\u00f1a enteira. A inmensa multitude de xente que hoxe abarrota esta igrexa \u00e9 testemu\u00f1o diso, as\u00ed como a presenza das autoridades que nos acompa\u00f1an.\r\n\r\nDin, os que se dedican aos enfermos, que o importante \u00e9 curar; cando non se pode curar, polo menos p\u00f3dese coidar; e sempre, podemos acompa\u00f1ar. Eu creo que este infinitivo \u00e9 precisamente o que hoxe estamos a conxugar todos n\u00f3s, cando as demais cousas xa non as podemos facer: acompa\u00f1ar a unhas familias, a uns amigos que senten orfos, que senten o seu coraz\u00f3n desgarrado e roto pola traxedia<\/strong>. Acompa\u00f1amos coa nosa presenza, coa nosa proximidade e co noso silencio. Cando a dor e o misterio son grandes, o silencio \u00e9 a \u00fanica e a mellor palabra. As palabras s\u00f3 ecoan en verdade cando foron amasadas no silencio da escoita e da proximidade. As\u00ed o viviron as mulleres do evanxeo que precisamente nestes d\u00edas de Paix\u00f3n ser\u00e1n lembradas: de lonxe acompa\u00f1aban en silencio a dor de Xes\u00fas e da s\u00faa nai, pero a\u00ed estaban\u2026\r\n\r\nO acompa\u00f1amento nace dunha ra\u00edz importante que hoxe se visibiliza especialmente: e \u00e9 a vinculaci\u00f3n real e concreta entre todos n\u00f3s. Sempre, pero en momentos como este especialmente, nos sentimos fr\u00e1xiles e percibimos que vivimos \u00e1 intemperie. Descubr\u00edmonos pequenos e necesitados. Precisamente na nosa dependencia natural, que tanto rexeitamos, xorde unha obrigaci\u00f3n \u00e9tica: a que supera o individualismo, tan enraizado na nosa cultura, para po\u00f1ernos preto, solidarizarnos, acompa\u00f1ar. Porque fomos creados para a comu\u00f1\u00f3n, para a solidariedade que \u00e9 o que hoxe se manifesta. As\u00ed nolo lembra san Pablo<\/strong> nunha das s\u00faas cartas: \u201cQuen enferma sen que eu enferme? Quen tropeza sen que eu me acenda?\u201d. Oxal\u00e1 que esta proximidade, especialmente para coas familias, mant\u00e9\u00f1ase no tempo, pois somos demasiado olvidadizos e dados a funcionar a toque de moda ou de camp\u00e1: todos nos necesitamos, pero sempre e especialmente nunha situaci\u00f3n de duelo e soidade.\r\n\r\nXunto a acompa\u00f1ar, os crentes podemos dar un paso m\u00e1is: non s\u00f3 acompa\u00f1amos, tam\u00e9n podemos orar, rezar. A oraci\u00f3n mant\u00e9n e aviva a nosa esperanza. A oraci\u00f3n sost\u00e9n a nosa fraxilidade. A oraci\u00f3n ax\u00fadanos a ler o misterio da nosa vida, da nosa historia<\/strong>. Cando xorden os problemas, o crente e o que non o \u00e9 tanto, acode \u00e1 oraci\u00f3n para po\u00f1erse e abrirse \u00e1s mans de Deus, en actitude de confianza, de escoita. Para pedir forzas do alto. As\u00ed o fixo Xes\u00fas antes do sufrimento da s\u00faa Paix\u00f3n cando ora no Horto das Oliveiras pedindo a axuda do Pai. Desde a certeza de que, como rezamos no salmo, o bo pastor vai acompa\u00f1ando tam\u00e9n en ca\u00f1adas escuras.\r\n\r\nDurante estes d\u00edas p\u00f3dovos dicir que oramos moito por Jes\u00fas, Ux\u00eda, Lara e Sergio e por os familiares e amigos. Toda a diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol tivo moi presentes aos nosos irm\u00e1ns, as\u00ed como aos sobreviventes, especialmente Daniel, nas nosas oraci\u00f3ns. E as\u00ed me chegaron outros testemu\u00f1os de anteriores bispos desta Igrexa diocesana.\r\n\r\nE que forza ou que palabra atopamos na oraci\u00f3n para que, nestes momentos de desconsuelo, \u00e9 dicir, de desfondamento, de interrogantes, de d\u00fabida, poida hoxe consolar, \u00e9 dicir, po\u00f1er fundamentos, solo estable sobre o que constru\u00edr a nosa vida?\r\n\r\nEn primeiro lugar, eu dir\u00eda que a oraci\u00f3n nos permite descubrir que a vida \u00e9 un precioso don, un prezado agasallo<\/strong>, unha doaz\u00f3n que non ten prezo e que non nos pertence, que nos foi dada, que nos v\u00e9n doutro. \u00c9 esta certeza a que nos fai gozar de cada d\u00eda e de cada momento como unha oportunidade; a que nos posibilita vivir a nosa vida non como propietarios, sen\u00f3n como administradores que coidan celosamente dela; a que nos fai sentir que a vida se nos vai, sen saber nunca a s\u00faa duraci\u00f3n, pero que ha de ser enchida sempre en referencia a ese outro que nos convida a vivila como el, entregada e doada. As\u00ed nolo dic\u00eda o Libro da Sabedor\u00eda que lemos: \u201cVellez venerable non son os moitos d\u00edas, nin se mide polo n\u00famero de anos; canas do home son a prudencia, e idade avanzada, unha vida sen tacha\u201d (Sab 4,7).\r\n\r\nEn segundo lugar, na oraci\u00f3n atopamos<\/strong>, sobre todo, certezas nas nosas d\u00fabidas, convicci\u00f3ns que nos permitan seguir vivindo, seguridades que nos axuden a non esborrallarnos nunca, e tampouco nestes momentos duros que estamos a vivir<\/strong>. Hai d\u00edas l\u00eda unha frase moi fermosa que me parece interesante lembrar hoxe aqu\u00ed: \u201cO orante sabe que, por encima das nubes grises, sempre loce o sol\u201d. Par\u00e9ceme que \u00e9 unha imaxe do que os crentes experimentamos e hoxe ofrecemos a todos: as\u00ed como nos d\u00edas nubrados da nosa Mari\u00f1a as nubes grises imp\u00eddennos ver o sol, pero non lle negan, nin ocultan a s\u00faa luz, sen\u00f3n que a tamizan, a embarran, e f\u00edltrana, as\u00ed tam\u00e9n hoxe sucede algo semellante. A dor que enche os nosos coraz\u00f3ns, as b\u00e1goas dos nosos ollos e o sufrimento que albergamos, impide hoxe ver o sol, fannos preguntar sobre tantos porqu\u00e9s, cu\u00e9stionannos sobre o sentido da vida e da existencia, reb\u00e9lannos e fannos gritar, pero non poden impedir que o sol luza. \u201cPor encima das nubes, hoxe loce o sol\u201d. Porque o maior inimigo que podemos atopar hoxe non \u00e9 o sufrimento, nin sequera a morte: o maior inimigo da vida \u00e9 o absurdo; o peor que hoxe nos pode suceder \u00e9 que non te\u00f1amos esperanza e horizonte para afrontar a dor e a morte.\r\n\r\nA oraci\u00f3n que hoxe realizamos comunitariamente nos convida a mirar por encima das nubes, ax\u00fadanos a acompa\u00f1ar o tempo que necesitamos para deixar que as nubes se afasten. A oraci\u00f3n que hoxe facemos perm\u00edtenos sobrevoar a nosa miseria, superar, aceptar e afrontar a situaci\u00f3n con ollos postos no alto, na transcendencia que non nos evade sen\u00f3n que nos permite iluminar e dar calor \u00e1 nosa miseria e desventura. No alto descubrimos a esperanza. Para n\u00f3s, crentes, ese sol que loce por encima das nubes \u00e9 o misterio que precisamente toda a Igrexa disponse a celebrar durante estes d\u00edas da Semana Santa: o misterio da morte e da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Hoxe acompa\u00f1amos esta paix\u00f3n real que prolonga a paix\u00f3n de Cristo, pero fac\u00e9molo na espera da resurrecci\u00f3n. A cruz \u00e9 hoxe o signo silencioso e elocuente de Deus: a cruz \u00e9 a luz que hoxe brilla tenuemente e nos indica que Deus nos ama profundamente. A trav\u00e9s da morte en cruz do seu fillo, Deus venceu \u00e1 morte. Esta xa non ten a \u00faltima palabra e fixo da morte a porta para a vida eterna. Pola cruz de Xesucristo estamos chamados \u00e1 resurrecci\u00f3n, \u00e1 vida<\/strong>.\r\n\r\nPor iso, a morte para o crente cambia o seu significado<\/strong>: xa non \u00e9 unha escura gada\u00f1a ou un verdugo que cerna os f\u00edos da vida, sen\u00f3n que se converte nun suave encontro: pero un encontro de amor; nun encontro cun co\u00f1ecido que nos regalou a vida; nun encontro do fillo co Pai; nun encontro con aquel para quen estamos feitos, que nos agarda e espera na peregrinaci\u00f3n que \u00e9 a nosa vida.\r\n\r\nQue a Virxe do Carmen, tan querida nesta terra, que acompa\u00f1a aos homes do mar nas s\u00faas tempestades e tormentas, sexa tam\u00e9n refuxio, estrela e bo porto destas familias e desta comunidade que atravesa estas horas de escuridade.\r\n\r\n[Foto: M. Labrum]"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":2,"featured_media":15201,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_es_post_content":"No es f\u00e1cil hoy pronunciar unas palabras en esta situaci\u00f3n dram\u00e1tica que ha conmovido a Ribadeo, a toda A Mari\u00f1a, a toda Galicia y me atrevo a decir que a Espa\u00f1a entera. La inmensa multitud de gente que hoy abarrota esta iglesia es testimonio de ello, as\u00ed como la presencia de las autoridades que nos acompa\u00f1an.\r\n\r\nDicen, los que se dedican a los enfermos, que lo importante es curar; cuando no se puede curar, al menos se puede cuidar; y siempre, podemos acompa\u00f1ar. Yo creo que este infinitivo es precisamente el que hoy estamos conjugando todos nosotros, cuando las dem\u00e1s cosas ya no las podemos hacer: acompa\u00f1ar a unas familias, a unos amigos que se sienten hu\u00e9rfanos, que sienten su coraz\u00f3n desgarrado y roto por la tragedia<\/strong>. Acompa\u00f1amos con nuestra presencia, con nuestra cercan\u00eda y con nuestro silencio. Cuando el dolor y el misterio son grandes, el silencio es la \u00fanica y la mejor palabra. Las palabras solo resuenan en verdad cuando han sido amasadas en el silencio de la escucha y de la cercan\u00eda. As\u00ed lo vivieron las mujeres del evangelio que precisamente en estos d\u00edas de Pasi\u00f3n ser\u00e1n recordadas: desde lejos acompa\u00f1aban en silencio el dolor de Jes\u00fas y de su madre, pero ah\u00ed estaban\u2026\r\n\r\nEl acompa\u00f1amiento nace de una ra\u00edz importante que hoy se visibiliza especialmente: y es la vinculaci\u00f3n real y concreta entre todos nosotros. Siempre, pero en momentos como este especialmente, nos sentimos fr\u00e1giles y percibimos que vivimos a la intemperie. Nos descubrimos peque\u00f1os y necesitados. Precisamente en nuestra dependencia natural, que tanto rechazamos, surge una obligaci\u00f3n \u00e9tica: la que supera el individualismo, tan enraizado en nuestra cultura, para ponernos cerca, solidarizarnos, acompa\u00f1ar. Porque hemos sido creados para la comuni\u00f3n, para la solidaridad que es lo que hoy se manifiesta. As\u00ed nos lo recuerda san Pablo<\/strong> en una de sus cartas: \u201c\u00bfQui\u00e9n enferma sin que yo enferme? \u00bfQui\u00e9n tropieza sin que yo me encienda?\u201d. Ojal\u00e1 que esta cercan\u00eda, especialmente para con las familias, se mantenga en el tiempo, pues somos demasiado olvidadizos y dados a funcionar a toque de moda o de campana: todos nos necesitamos, pero siempre y especialmente en una situaci\u00f3n de duelo y soledad.\r\n\r\nJunto a acompa\u00f1ar, los creyentes podemos dar un paso m\u00e1s: no solo acompa\u00f1amos, tambi\u00e9n podemos orar, rezar. La oraci\u00f3n mantiene y aviva nuestra esperanza. La oraci\u00f3n sostiene nuestra fragilidad<\/strong>. La oraci\u00f3n nos ayuda a leer el misterio de nuestra vida, de nuestra historia. Cuando surgen los problemas, el creyente y el que no lo es tanto, acude a la oraci\u00f3n para ponerse y abrirse a las manos de Dios, en actitud de confianza, de escucha. Para pedir fuerzas de lo alto. As\u00ed lo hizo Jes\u00fas antes del sufrimiento de su Pasi\u00f3n cuando ora en el Huerto de los Olivos pidiendo la ayuda del Padre. Desde la certeza de que, como hemos rezado en el salmo, el buen Pastor nos va acompa\u00f1ando tambi\u00e9n en ca\u00f1adas oscuras.\r\n\r\nDurante estos d\u00edas os puedo decir que hemos orado mucho por Jes\u00fas, Ux\u00eda, Lara y Sergio<\/strong> y por vosotros familiares y amigos. Toda la di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo-Ferrol ha tenido muy presentes a nuestros hermanos, as\u00ed como a los supervivientes, especialmente Daniel<\/strong>, en nuestras oraciones. Y as\u00ed me han llegado otros testimonios de anteriores obispos de esta Iglesia diocesana.\r\n\r\nY \u00bfqu\u00e9 fuerza o qu\u00e9 palabra encontramos en la oraci\u00f3n para que, en estos momentos de desconsuelo, es decir, de desfondamiento, de interrogantes, de duda, pueda hoy consolar, es decir, poner fundamentos, suelo estable sobre el que construir nuestra vida?\r\n\r\nEn primer lugar, yo dir\u00eda que la oraci\u00f3n nos permite descubrir que la vida es un precioso don, un preciado regalo<\/strong>, una donaci\u00f3n que no tiene precio y que no nos pertenece, que nos ha sido dada, que nos viene de otro. Es esta certeza la que nos hace disfrutar de cada d\u00eda y de cada momento como una oportunidad; la que nos posibilita vivir nuestra vida no como propietarios, sino como administradores que cuidan celosamente de ella; la que nos hace sentir que la vida se nos va, sin saber nunca su duraci\u00f3n, pero que ha de ser llenada siempre en referencia a ese otro que nos invita a vivirla como \u00e9l, entregada y donada. As\u00ed nos lo dec\u00eda el Libro de la Sabidur\u00eda que hemos le\u00eddo: \u201cVejez venerable no son los muchos d\u00edas, ni se mide por el n\u00famero de a\u00f1os; canas del hombre son la prudencia, y edad avanzada, una vida sin tacha\u201d (Sab 4,7).\r\n\r\nEn segundo lugar, en la oraci\u00f3n encontramos<\/strong>, sobre todo, certezas en nuestras dudas, convicciones que nos permitan seguir viviendo, seguridades que nos ayuden a no desplomarnos nunca, y tampoco en estos momentos duros que estamos viviendo<\/strong>. Hace d\u00edas le\u00eda una frase muy hermosa que me parece interesante recordar hoy aqu\u00ed: \u201cEl orante sabe que, por encima de las nubes grises, siempre luce el sol\u201d. Me parece que es una imagen de lo que los creyentes experimentamos y hoy ofrecemos a todos: as\u00ed como en los d\u00edas nublados de nuestra Mari\u00f1a las nubes grises nos impiden ver el sol, pero no le niegan, ni ocultan su luz, sino que la tamizan, la embarran, y la filtran, as\u00ed tambi\u00e9n hoy sucede algo semejante. El dolor que llena nuestros corazones, las l\u00e1grimas de nuestros ojos y el sufrimiento que albergamos, impide hoy ver el sol, nos hacen preguntarnos sobre tantos porqu\u00e9s, nos cuestionan sobre el sentido de la vida y de la existencia, nos rebelan y nos hacen gritar, pero no pueden impedir que el sol luzca. \u201cPor encima de las nubes, hoy luce el sol\u201d. Porque el mayor enemigo que podemos encontrar hoy no es el sufrimiento, ni siquiera la muerte: el mayor enemigo de la vida es el sinsentido; lo peor que hoy nos puede suceder es que no tengamos esperanza y horizonte para afrontar el dolor y la muerte.\r\n\r\nLa oraci\u00f3n que hoy realizamos comunitariamente nos invita a mirar por encima de las nubes, nos ayuda a acompa\u00f1ar el tiempo que necesitamos para dejar que las nubes se alejen. La oraci\u00f3n que hoy hacemos nos permite sobrevolar nuestra miseria, superar, aceptar y afrontar la situaci\u00f3n con ojos puestos en lo alto, en la trascendencia que no nos evade sino que nos permite iluminar y dar calor a nuestra miseria y desventura. En lo alto descubrimos la esperanza. Para nosotros, creyentes, ese sol que luce por encima de las nubes es el misterio que precisamente toda la Iglesia se dispone a celebrar durante estos d\u00edas de la Semana Santa: el misterio de la muerte y de la resurrecci\u00f3n de Jes\u00fas. Hoy acompa\u00f1amos esta pasi\u00f3n real que prolonga la pasi\u00f3n de Cristo, pero lo hacemos en la espera de la resurrecci\u00f3n. La cruz es hoy el signo silencioso y elocuente de Dios: la cruz es la luz que hoy brilla tenuemente y nos indica que Dios nos ama profundamente. A trav\u00e9s de la muerte en cruz de su hijo, Dios ha vencido a la muerte. Esta ya no tiene la \u00faltima palabra y ha hecho de la muerte la puerta para la vida eterna. Por la cruz de Jesucristo estamos llamados a la resurrecci\u00f3n, a la vida<\/strong>.\r\n\r\nPor eso, la muerte para el creyente cambia su significado<\/strong>: ya no es una oscura guada\u00f1a o un verdugo que cercena los hilos de la vida, sino que se convierte en un suave encuentro: pero un encuentro de amor; en un encuentro con un conocido que nos ha regalado la vida; en un encuentro del hijo con el Padre; en un encuentro con aquel para quien estamos hechos, que nos aguarda y espera en la peregrinaci\u00f3n que es nuestra vida.\r\n\r\nQue la Virgen del Carmen, tan querida en esta tierra, que acompa\u00f1a a los hombres de la mar en sus tempestades y tormentas, sea tambi\u00e9n refugio, estrella y buen puerto de estas familias y de esta comunidad que atraviesa estas horas de oscuridad.\r\n\r\n[Foto: M. Labrum]","_es_post_name":"homilia-en-el-funeral-por-los-jovenes-ribadenses-fallecidos-en-xove","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Homil\u00eda en el funeral por los j\u00f3venes ribadenses fallecidos en Xove","_gl_post_content":"Non \u00e9 f\u00e1cil hoxe pronunciar unhas palabras nesta situaci\u00f3n dram\u00e1tica que conmoveu a Ribadeo, a toda A Mari\u00f1a, a toda Galicia e atr\u00e9vome a dicir que a Espa\u00f1a enteira. A inmensa multitude de xente que hoxe abarrota esta igrexa \u00e9 testemu\u00f1o diso, as\u00ed como a presenza das autoridades que nos acompa\u00f1an.\r\n\r\nDin, os que se dedican aos enfermos, que o importante \u00e9 curar; cando non se pode curar, polo menos p\u00f3dese coidar; e sempre, podemos acompa\u00f1ar. Eu creo que este infinitivo \u00e9 precisamente o que hoxe estamos a conxugar todos n\u00f3s, cando as demais cousas xa non as podemos facer: acompa\u00f1ar a unhas familias, a uns amigos que senten orfos, que senten o seu coraz\u00f3n desgarrado e roto pola traxedia<\/strong>. Acompa\u00f1amos coa nosa presenza, coa nosa proximidade e co noso silencio. Cando a dor e o misterio son grandes, o silencio \u00e9 a \u00fanica e a mellor palabra. As palabras s\u00f3 ecoan en verdade cando foron amasadas no silencio da escoita e da proximidade. As\u00ed o viviron as mulleres do evanxeo que precisamente nestes d\u00edas de Paix\u00f3n ser\u00e1n lembradas: de lonxe acompa\u00f1aban en silencio a dor de Xes\u00fas e da s\u00faa nai, pero a\u00ed estaban\u2026\r\n\r\nO acompa\u00f1amento nace dunha ra\u00edz importante que hoxe se visibiliza especialmente: e \u00e9 a vinculaci\u00f3n real e concreta entre todos n\u00f3s. Sempre, pero en momentos como este especialmente, nos sentimos fr\u00e1xiles e percibimos que vivimos \u00e1 intemperie. Descubr\u00edmonos pequenos e necesitados. Precisamente na nosa dependencia natural, que tanto rexeitamos, xorde unha obrigaci\u00f3n \u00e9tica: a que supera o individualismo, tan enraizado na nosa cultura, para po\u00f1ernos preto, solidarizarnos, acompa\u00f1ar. Porque fomos creados para a comu\u00f1\u00f3n, para a solidariedade que \u00e9 o que hoxe se manifesta. As\u00ed nolo lembra san Pablo<\/strong> nunha das s\u00faas cartas: \u201cQuen enferma sen que eu enferme? Quen tropeza sen que eu me acenda?\u201d. Oxal\u00e1 que esta proximidade, especialmente para coas familias, mant\u00e9\u00f1ase no tempo, pois somos demasiado olvidadizos e dados a funcionar a toque de moda ou de camp\u00e1: todos nos necesitamos, pero sempre e especialmente nunha situaci\u00f3n de duelo e soidade.\r\n\r\nXunto a acompa\u00f1ar, os crentes podemos dar un paso m\u00e1is: non s\u00f3 acompa\u00f1amos, tam\u00e9n podemos orar, rezar. A oraci\u00f3n mant\u00e9n e aviva a nosa esperanza. A oraci\u00f3n sost\u00e9n a nosa fraxilidade. A oraci\u00f3n ax\u00fadanos a ler o misterio da nosa vida, da nosa historia<\/strong>. Cando xorden os problemas, o crente e o que non o \u00e9 tanto, acode \u00e1 oraci\u00f3n para po\u00f1erse e abrirse \u00e1s mans de Deus, en actitude de confianza, de escoita. Para pedir forzas do alto. As\u00ed o fixo Xes\u00fas antes do sufrimento da s\u00faa Paix\u00f3n cando ora no Horto das Oliveiras pedindo a axuda do Pai. Desde a certeza de que, como rezamos no salmo, o bo pastor vai acompa\u00f1ando tam\u00e9n en ca\u00f1adas escuras.\r\n\r\nDurante estes d\u00edas p\u00f3dovos dicir que oramos moito por Jes\u00fas, Ux\u00eda, Lara e Sergio e por os familiares e amigos. Toda a diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol tivo moi presentes aos nosos irm\u00e1ns, as\u00ed como aos sobreviventes, especialmente Daniel, nas nosas oraci\u00f3ns. E as\u00ed me chegaron outros testemu\u00f1os de anteriores bispos desta Igrexa diocesana.\r\n\r\nE que forza ou que palabra atopamos na oraci\u00f3n para que, nestes momentos de desconsuelo, \u00e9 dicir, de desfondamento, de interrogantes, de d\u00fabida, poida hoxe consolar, \u00e9 dicir, po\u00f1er fundamentos, solo estable sobre o que constru\u00edr a nosa vida?\r\n\r\nEn primeiro lugar, eu dir\u00eda que a oraci\u00f3n nos permite descubrir que a vida \u00e9 un precioso don, un prezado agasallo<\/strong>, unha doaz\u00f3n que non ten prezo e que non nos pertence, que nos foi dada, que nos v\u00e9n doutro. \u00c9 esta certeza a que nos fai gozar de cada d\u00eda e de cada momento como unha oportunidade; a que nos posibilita vivir a nosa vida non como propietarios, sen\u00f3n como administradores que coidan celosamente dela; a que nos fai sentir que a vida se nos vai, sen saber nunca a s\u00faa duraci\u00f3n, pero que ha de ser enchida sempre en referencia a ese outro que nos convida a vivila como el, entregada e doada. As\u00ed nolo dic\u00eda o Libro da Sabedor\u00eda que lemos: \u201cVellez venerable non son os moitos d\u00edas, nin se mide polo n\u00famero de anos; canas do home son a prudencia, e idade avanzada, unha vida sen tacha\u201d (Sab 4,7).\r\n\r\nEn segundo lugar, na oraci\u00f3n atopamos<\/strong>, sobre todo, certezas nas nosas d\u00fabidas, convicci\u00f3ns que nos permitan seguir vivindo, seguridades que nos axuden a non esborrallarnos nunca, e tampouco nestes momentos duros que estamos a vivir<\/strong>. Hai d\u00edas l\u00eda unha frase moi fermosa que me parece interesante lembrar hoxe aqu\u00ed: \u201cO orante sabe que, por encima das nubes grises, sempre loce o sol\u201d. Par\u00e9ceme que \u00e9 unha imaxe do que os crentes experimentamos e hoxe ofrecemos a todos: as\u00ed como nos d\u00edas nubrados da nosa Mari\u00f1a as nubes grises imp\u00eddennos ver o sol, pero non lle negan, nin ocultan a s\u00faa luz, sen\u00f3n que a tamizan, a embarran, e f\u00edltrana, as\u00ed tam\u00e9n hoxe sucede algo semellante. A dor que enche os nosos coraz\u00f3ns, as b\u00e1goas dos nosos ollos e o sufrimento que albergamos, impide hoxe ver o sol, fannos preguntar sobre tantos porqu\u00e9s, cu\u00e9stionannos sobre o sentido da vida e da existencia, reb\u00e9lannos e fannos gritar, pero non poden impedir que o sol luza. \u201cPor encima das nubes, hoxe loce o sol\u201d. Porque o maior inimigo que podemos atopar hoxe non \u00e9 o sufrimento, nin sequera a morte: o maior inimigo da vida \u00e9 o absurdo; o peor que hoxe nos pode suceder \u00e9 que non te\u00f1amos esperanza e horizonte para afrontar a dor e a morte.\r\n\r\nA oraci\u00f3n que hoxe realizamos comunitariamente nos convida a mirar por encima das nubes, ax\u00fadanos a acompa\u00f1ar o tempo que necesitamos para deixar que as nubes se afasten. A oraci\u00f3n que hoxe facemos perm\u00edtenos sobrevoar a nosa miseria, superar, aceptar e afrontar a situaci\u00f3n con ollos postos no alto, na transcendencia que non nos evade sen\u00f3n que nos permite iluminar e dar calor \u00e1 nosa miseria e desventura. No alto descubrimos a esperanza. Para n\u00f3s, crentes, ese sol que loce por encima das nubes \u00e9 o misterio que precisamente toda a Igrexa disponse a celebrar durante estes d\u00edas da Semana Santa: o misterio da morte e da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Hoxe acompa\u00f1amos esta paix\u00f3n real que prolonga a paix\u00f3n de Cristo, pero fac\u00e9molo na espera da resurrecci\u00f3n. A cruz \u00e9 hoxe o signo silencioso e elocuente de Deus: a cruz \u00e9 a luz que hoxe brilla tenuemente e nos indica que Deus nos ama profundamente. A trav\u00e9s da morte en cruz do seu fillo, Deus venceu \u00e1 morte. Esta xa non ten a \u00faltima palabra e fixo da morte a porta para a vida eterna. Pola cruz de Xesucristo estamos chamados \u00e1 resurrecci\u00f3n, \u00e1 vida<\/strong>.\r\n\r\nPor iso, a morte para o crente cambia o seu significado<\/strong>: xa non \u00e9 unha escura gada\u00f1a ou un verdugo que cerna os f\u00edos da vida, sen\u00f3n que se converte nun suave encontro: pero un encontro de amor; nun encontro cun co\u00f1ecido que nos regalou a vida; nun encontro do fillo co Pai; nun encontro con aquel para quen estamos feitos, que nos agarda e espera na peregrinaci\u00f3n que \u00e9 a nosa vida.\r\n\r\nQue a Virxe do Carmen, tan querida nesta terra, que acompa\u00f1a aos homes do mar nas s\u00faas tempestades e tormentas, sexa tam\u00e9n refuxio, estrela e bo porto destas familias e desta comunidade que atravesa estas horas de escuridade.\r\n\r\n[Foto: M. Labrum]","_gl_post_name":"homilia-no-funeral-polos-mozos-falecidos-en-xove","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Homil\u00eda no funeral polos mozos ribadenses falecidos en Xove","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[65,21,7],"tags":[132,120,181],"class_list":{"0":"post-15198","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-actualidad","8":"category-homilias","9":"category-la-voz-del-pastor","10":"tag-obispo","11":"tag-parroquias","12":"tag-ribadeo"},"yoast_head":"\n