{"id":17269,"date":"2023-06-02T10:16:43","date_gmt":"2023-06-02T08:16:43","guid":{"rendered":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/?p=17269"},"modified":"2023-06-02T10:16:43","modified_gmt":"2023-06-02T08:16:43","slug":"a-clausura-un-don-necesario","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/a-clausura-un-don-necesario\/","title":{"rendered":"A clausura, un don necesario","raw":"A clausura, un don necesario"},"content":{"rendered":"

Coa festa da Sant\u00edsima Trindade que se celebra lit\u00farxicamente este domingo, a nosa Igrexa quere lembrar o don da vida contemplativa<\/a>. Na nosa diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol temos catro conventos de clausura<\/strong>: en Ferrol, en Mondo\u00f1edo, en Viveiro e en Ribadeo. Son presenzas pequenas e ameazadas polo envellecemento, pero significan un aut\u00e9ntico agasallo que necesitamos<\/strong>. Como a sa\u00fade, s\u00f3 cando se pechan pola falta de renovaci\u00f3n vocacional \u00e9 cando descubrimos o que representan e o que axudan coa s\u00faa soa presenza.<\/p>\n

En efecto, a maior\u00eda destes conventos permaneceron longos s\u00e9culos entre n\u00f3s. Pertencen \u00e1 nosa xeograf\u00eda urbana, aos nosos recordos, \u00e1s nosas tradici\u00f3ns. Vincul\u00e1ronse coa nosa cultura e os nosos costumes. Podemos dicir que se mantiveron constantes ao longo do tempo acompa\u00f1ando os avatares e as esperanzas de multitude de xeraci\u00f3ns. Nos seus tornos escoit\u00e1ronse petici\u00f3ns, anhelos, noticias, sufrimentos. Nos seus coros as irm\u00e1s oraron por e co pobo. As s\u00faas paredes son testemu\u00f1as de vidas entregadas no silencio<\/strong> \u00e1 contemplaci\u00f3n, ao encomio, \u00e1 escoita do Esp\u00edrito. No medio da fraxilidade e sinxeleza, a santidade das s\u00faas vidas brillou con luz propia.<\/p>\n

E \u00e9 que a s\u00faa presenza nos enriquece<\/strong>; pola contra, a s\u00faa ausencia empobr\u00e9cenos como sociedade e como Igrexa<\/strong>. Estou convencido de que se converten nun don necesario neste tempo porque nos axudan a descubrir ou desvelar dimensi\u00f3ns ou realidades negadas aos nosos ollos e que son urxentes acoller. Cales?<\/p>\n

En primeiro lugar, son un signo de Deus mesmo e da s\u00faa existencia<\/strong>. Hai unha pasaxe do evanxeo onde Felipe p\u00eddelle a Xes\u00fas: \u201cM\u00f3stranos ao Pai\u201d. En certa maneira faise eco dun clamor da humanidade que necesita desvelar a Deus. O intanxible, o totalmente outro, require ser mostrado no noso mundo ao que se lle fai dif\u00edcil reco\u00f1ecelo, descubrilo, co\u00f1ecelo. Ante esta necesidade da nosa sociedade fortemente secularizada, sen d\u00fabida que a vida contemplativa ax\u00fadanos a facer tanxible a Deus mesmo. Os seus mosteiros, os seus campanarios, os seus cantos, a s\u00faa vida comunitaria, a s\u00faa liturxia, a s\u00faa acollida son espazos que gritan e vocean a existencia e a presenza de Deus, ach\u00e9gannos a Deus mesmo, f\u00e1lannos de Deus. E con Deus, non o esquezamos, todo adquire sentido.<\/p>\n

Ademais, a vida contemplativa s\u00f3 se explica adecuadamente na esperanza da vida eterna<\/strong>. Unha vida eterna que \u00e9 a que d\u00e1 sentido a esta, e que acouga a sede de infinito que todos acollemos. San Pablo xa nos advert\u00eda de que se \u201cpuxemos a nosa esperanza en Cristo s\u00f3 nesta vida, somos os m\u00e1is desgraciados de toda a humanidade\u201d. En efecto, o cristi\u00e1n s\u00e1bese sempre peregrino, cidad\u00e1n do ceo, a s\u00faa aut\u00e9ntica casa, cami\u00f1ante e construtor deste mundo desde a perspectiva da eternidade. Pois ben, a vida contemplativa \u00e9 especialmente un testemu\u00f1o desta fe e desta esperanza nesta vida eterna: porque s\u00f3 se pode razoablemente renunciar aos bens deste mundo pola esperanza nos bens definitivos; s\u00f3 se pode renunciar ao amor humano por un amor universal e eterno; s\u00f3 se pode renunciar a un proxecto propio por abrirse a un amor universal. Cando todo o construimos de tellas para abaixo e as esperanzas son tanxibles, os mosteiros de clausura ax\u00fadannos a agrandar a mirada e a porta do noso coraz\u00f3n<\/strong>.<\/p>\n

Por iso, os mosteiros son tam\u00e9n espazos que xeran esperanza<\/strong>. Vivimos tempos complexos, onde hai tantas frustraci\u00f3ns porque o coraz\u00f3n, que ten sede de infinito e de cousas grandes, non se sacia na limitaci\u00f3n e propostas empequenecedoras do noso mundo. Quizais por iso necesitamos de lugares e de persoas que, como a vida contemplativa, cren e dean lugar \u00e1 esperanza: a que, como di o papa Francisco, \u201c\u00e1brenos a novos ideais que fan a vida m\u00e1is bela e digna\u201d.<\/p>\n

Achegu\u00e9monos, por iso, aos mosteiros que salpican e enriquecen a nosa diocese: an\u00edmovos a descubrir a vida que al\u00ed xermola, a acoller a graza e a esperanza que neles se irradian.<\/p>\n

O voso irm\u00e1n e amigo.<\/p>\n

+ Fernando Garc\u00eda Cadi\u00f1anos
\nBispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol<\/p>\n

Imaxe: Revista Vida Nueva<\/em><\/p>\n","protected":false,"raw":"Coa festa da Sant\u00edsima Trindade que se celebra lit\u00farxicamente este domingo, a nosa Igrexa quere lembrar o don da vida contemplativa<\/a>. Na nosa diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol temos catro conventos de clausura<\/strong>: en Ferrol, en Mondo\u00f1edo, en Viveiro e en Ribadeo. Son presenzas pequenas e ameazadas polo envellecemento, pero significan un aut\u00e9ntico agasallo que necesitamos<\/strong>. Como a sa\u00fade, s\u00f3 cando se pechan pola falta de renovaci\u00f3n vocacional \u00e9 cando descubrimos o que representan e o que axudan coa s\u00faa soa presenza.\r\n\r\nEn efecto, a maior\u00eda destes conventos permaneceron longos s\u00e9culos entre n\u00f3s. Pertencen \u00e1 nosa xeograf\u00eda urbana, aos nosos recordos, \u00e1s nosas tradici\u00f3ns. Vincul\u00e1ronse coa nosa cultura e os nosos costumes. Podemos dicir que se mantiveron constantes ao longo do tempo acompa\u00f1ando os avatares e as esperanzas de multitude de xeraci\u00f3ns. Nos seus tornos escoit\u00e1ronse petici\u00f3ns, anhelos, noticias, sufrimentos. Nos seus coros as irm\u00e1s oraron por e co pobo. As s\u00faas paredes son testemu\u00f1as de vidas entregadas no silencio<\/strong> \u00e1 contemplaci\u00f3n, ao encomio, \u00e1 escoita do Esp\u00edrito. No medio da fraxilidade e sinxeleza, a santidade das s\u00faas vidas brillou con luz propia.\r\n\r\nE \u00e9 que a s\u00faa presenza nos enriquece<\/strong>; pola contra, a s\u00faa ausencia empobr\u00e9cenos como sociedade e como Igrexa<\/strong>. Estou convencido de que se converten nun don necesario neste tempo porque nos axudan a descubrir ou desvelar dimensi\u00f3ns ou realidades negadas aos nosos ollos e que son urxentes acoller. Cales?\r\n\r\nEn primeiro lugar, son un signo de Deus mesmo e da s\u00faa existencia<\/strong>. Hai unha pasaxe do evanxeo onde Felipe p\u00eddelle a Xes\u00fas: \u201cM\u00f3stranos ao Pai\u201d. En certa maneira faise eco dun clamor da humanidade que necesita desvelar a Deus. O intanxible, o totalmente outro, require ser mostrado no noso mundo ao que se lle fai dif\u00edcil reco\u00f1ecelo, descubrilo, co\u00f1ecelo. Ante esta necesidade da nosa sociedade fortemente secularizada, sen d\u00fabida que a vida contemplativa ax\u00fadanos a facer tanxible a Deus mesmo. Os seus mosteiros, os seus campanarios, os seus cantos, a s\u00faa vida comunitaria, a s\u00faa liturxia, a s\u00faa acollida son espazos que gritan e vocean a existencia e a presenza de Deus, ach\u00e9gannos a Deus mesmo, f\u00e1lannos de Deus. E con Deus, non o esquezamos, todo adquire sentido.\r\n\r\nAdemais, a vida contemplativa s\u00f3 se explica adecuadamente na esperanza da vida eterna<\/strong>. Unha vida eterna que \u00e9 a que d\u00e1 sentido a esta, e que acouga a sede de infinito que todos acollemos. San Pablo xa nos advert\u00eda de que se \u201cpuxemos a nosa esperanza en Cristo s\u00f3 nesta vida, somos os m\u00e1is desgraciados de toda a humanidade\u201d. En efecto, o cristi\u00e1n s\u00e1bese sempre peregrino, cidad\u00e1n do ceo, a s\u00faa aut\u00e9ntica casa, cami\u00f1ante e construtor deste mundo desde a perspectiva da eternidade. Pois ben, a vida contemplativa \u00e9 especialmente un testemu\u00f1o desta fe e desta esperanza nesta vida eterna: porque s\u00f3 se pode razoablemente renunciar aos bens deste mundo pola esperanza nos bens definitivos; s\u00f3 se pode renunciar ao amor humano por un amor universal e eterno; s\u00f3 se pode renunciar a un proxecto propio por abrirse a un amor universal. Cando todo o construimos de tellas para abaixo e as esperanzas son tanxibles, os mosteiros de clausura ax\u00fadannos a agrandar a mirada e a porta do noso coraz\u00f3n<\/strong>.\r\n\r\nPor iso, os mosteiros son tam\u00e9n espazos que xeran esperanza<\/strong>. Vivimos tempos complexos, onde hai tantas frustraci\u00f3ns porque o coraz\u00f3n, que ten sede de infinito e de cousas grandes, non se sacia na limitaci\u00f3n e propostas empequenecedoras do noso mundo. Quizais por iso necesitamos de lugares e de persoas que, como a vida contemplativa, cren e dean lugar \u00e1 esperanza: a que, como di o papa Francisco, \u201c\u00e1brenos a novos ideais que fan a vida m\u00e1is bela e digna\u201d.\r\n\r\nAchegu\u00e9monos, por iso, aos mosteiros que salpican e enriquecen a nosa diocese: an\u00edmovos a descubrir a vida que al\u00ed xermola, a acoller a graza e a esperanza que neles se irradian.\r\n\r\nO voso irm\u00e1n e amigo.\r\n\r\n+ Fernando Garc\u00eda Cadi\u00f1anos\r\nBispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\nImaxe: Revista Vida Nueva<\/em>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":2,"featured_media":17277,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_es_post_content":"Con la fiesta de la Sant\u00edsima Trinidad que se celebra lit\u00fargicamente este domingo, nuestra Iglesia quiere recordar el don de la vida contemplativa<\/a>. En nuestra di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo-Ferrol tenemos cuatro conventos de clausura<\/strong>: en Ferrol, en Mondo\u00f1edo, en Viveiro y en Ribadeo. Son presencias peque\u00f1as y amenazadas por el envejecimiento, pero significan un aut\u00e9ntico regalo que necesitamos<\/strong>. Como la salud, s\u00f3lo cuando se cierran por la falta de renuevo vocacional es cuando descubrimos lo que representan y lo que ayudan con su sola presencia.\r\n\r\nEn efecto, la mayor\u00eda de estos conventos han permanecido largos siglos entre nosotros. Pertenecen a nuestra geograf\u00eda urbana, a nuestros recuerdos, a nuestras tradiciones. Se han vinculado con nuestra cultura y nuestras costumbres. Podemos decir que se han mantenido constantes a lo largo del tiempo acompa\u00f1ando los avatares y las esperanzas de multitud de generaciones. En sus tornos se han escuchado peticiones, anhelos, noticias, sufrimientos. En sus coros las hermanas han orado por y con el pueblo. Sus paredes son testigos de vidas entregadas en el silencio<\/strong> a la contemplaci\u00f3n, a la alabanza, a la escucha del Esp\u00edritu. En medio de la fragilidad y sencillez, la santidad de sus vidas ha brillado con luz propia.\r\n\r\nY es que su presencia nos enriquece<\/strong>; por el contrario, su ausencia nos empobrece como sociedad y como Iglesia<\/strong>. Estoy convencido de que se convierten en un don necesario en este tiempo porque nos ayudan a descubrir o desvelar dimensiones o realidades negadas a nuestros ojos y que son urgentes acoger. \u00bfCu\u00e1les?\r\n\r\nEn primer lugar, son un signo de Dios mismo y de su existencia<\/strong>. Hay un pasaje del evangelio donde Felipe le pide a Jes\u00fas: \u201cMu\u00e9stranos al Padre\u201d. En cierta manera se hace eco de un clamor de la humanidad que necesita desvelar a Dios. El intangible, el totalmente otro, requiere ser mostrado en nuestro mundo al que se le hace dif\u00edcil reconocerlo, descubrirlo, conocerlo. Ante esta necesidad de nuestra sociedad fuertemente secularizada, sin duda que la vida contemplativa nos ayuda a hacer tangible a Dios mismo. Sus monasterios, sus campanarios, sus cantos, su vida comunitaria, su liturgia, su acogida son espacios que gritan y vocean la existencia y la presencia de Dios, nos acercan a Dios mismo, nos hablan de Dios. Y con Dios, no lo olvidemos, todo adquiere sentido.\r\n\r\nAdem\u00e1s, la vida contemplativa s\u00f3lo se explica adecuadamente en la esperanza de la vida eterna<\/strong>. Una vida eterna que es la que da sentido a esta, y que calma la sed de infinito que todos albergamos. San Pablo ya nos advert\u00eda de que si \u201chemos puesto nuestra esperanza en Cristo solo en esta vida, somos los m\u00e1s desgraciados de toda la humanidad\u201d. En efecto, el cristiano se sabe siempre peregrino, ciudadano del cielo, su aut\u00e9ntica casa, caminante y constructor de este mundo desde la perspectiva de la eternidad. Pues bien, la vida contemplativa es especialmente un testimonio de esta fe y de esta esperanza en esta vida eterna: porque s\u00f3lo se puede razonablemente renunciar a los bienes de este mundo por la esperanza en los bienes definitivos; s\u00f3lo se puede renunciar al amor humano por un amor universal y eterno; s\u00f3lo se puede renunciar a un proyecto propio por abrirse a un amor universal. Cuando todo lo construimos de tejas para abajo y las esperanzas son tangibles, los monasterios de clausura nos ayudan a agrandar la mirada y la puerta de nuestro coraz\u00f3n<\/strong>.\r\n\r\nPor eso, los monasterios son tambi\u00e9n espacios que generan esperanza<\/strong>. Vivimos tiempos complejos, donde hay tantas frustraciones porque el coraz\u00f3n, que tiene sed de infinito y de cosas grandes, no se sacia en la limitaci\u00f3n y propuestas empeque\u00f1ecedoras de nuestro mundo. Quiz\u00e1s por eso necesitamos de lugares y de personas que, como la vida contemplativa, creen y den lugar a la esperanza: la que, como dice el papa Francisco, \u201cnos abre a nuevos ideales que hacen la vida m\u00e1s bella y digna\u201d.\r\n\r\nAcerqu\u00e9monos, por eso, a los monasterios que salpican y enriquecen nuestra di\u00f3cesis: os animo a descubrir la vida que all\u00ed germina, a acoger la gracia y la esperanza que en ellos se irradian.\r\n\r\nVuestro hermano y amigo.\r\n\r\n+ Fernando Garc\u00eda Cadi\u00f1anos\r\nObispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\nImagen: Revista Vida Nueva<\/em>","_es_post_name":"la-clausura-un-don-necesario","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"La clausura, un don necesario","_gl_post_content":"Coa festa da Sant\u00edsima Trindade que se celebra lit\u00farxicamente este domingo, a nosa Igrexa quere lembrar o don da vida contemplativa<\/a>. Na nosa diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol temos catro conventos de clausura<\/strong>: en Ferrol, en Mondo\u00f1edo, en Viveiro e en Ribadeo. Son presenzas pequenas e ameazadas polo envellecemento, pero significan un aut\u00e9ntico agasallo que necesitamos<\/strong>. Como a sa\u00fade, s\u00f3 cando se pechan pola falta de renovaci\u00f3n vocacional \u00e9 cando descubrimos o que representan e o que axudan coa s\u00faa soa presenza.\r\n\r\nEn efecto, a maior\u00eda destes conventos permaneceron longos s\u00e9culos entre n\u00f3s. Pertencen \u00e1 nosa xeograf\u00eda urbana, aos nosos recordos, \u00e1s nosas tradici\u00f3ns. Vincul\u00e1ronse coa nosa cultura e os nosos costumes. Podemos dicir que se mantiveron constantes ao longo do tempo acompa\u00f1ando os avatares e as esperanzas de multitude de xeraci\u00f3ns. Nos seus tornos escoit\u00e1ronse petici\u00f3ns, anhelos, noticias, sufrimentos. Nos seus coros as irm\u00e1s oraron por e co pobo. As s\u00faas paredes son testemu\u00f1as de vidas entregadas no silencio<\/strong> \u00e1 contemplaci\u00f3n, ao encomio, \u00e1 escoita do Esp\u00edrito. No medio da fraxilidade e sinxeleza, a santidade das s\u00faas vidas brillou con luz propia.\r\n\r\nE \u00e9 que a s\u00faa presenza nos enriquece<\/strong>; pola contra, a s\u00faa ausencia empobr\u00e9cenos como sociedade e como Igrexa<\/strong>. Estou convencido de que se converten nun don necesario neste tempo porque nos axudan a descubrir ou desvelar dimensi\u00f3ns ou realidades negadas aos nosos ollos e que son urxentes acoller. Cales?\r\n\r\nEn primeiro lugar, son un signo de Deus mesmo e da s\u00faa existencia<\/strong>. Hai unha pasaxe do evanxeo onde Felipe p\u00eddelle a Xes\u00fas: \u201cM\u00f3stranos ao Pai\u201d. En certa maneira faise eco dun clamor da humanidade que necesita desvelar a Deus. O intanxible, o totalmente outro, require ser mostrado no noso mundo ao que se lle fai dif\u00edcil reco\u00f1ecelo, descubrilo, co\u00f1ecelo. Ante esta necesidade da nosa sociedade fortemente secularizada, sen d\u00fabida que a vida contemplativa ax\u00fadanos a facer tanxible a Deus mesmo. Os seus mosteiros, os seus campanarios, os seus cantos, a s\u00faa vida comunitaria, a s\u00faa liturxia, a s\u00faa acollida son espazos que gritan e vocean a existencia e a presenza de Deus, ach\u00e9gannos a Deus mesmo, f\u00e1lannos de Deus. E con Deus, non o esquezamos, todo adquire sentido.\r\n\r\nAdemais, a vida contemplativa s\u00f3 se explica adecuadamente na esperanza da vida eterna<\/strong>. Unha vida eterna que \u00e9 a que d\u00e1 sentido a esta, e que acouga a sede de infinito que todos acollemos. San Pablo xa nos advert\u00eda de que se \u201cpuxemos a nosa esperanza en Cristo s\u00f3 nesta vida, somos os m\u00e1is desgraciados de toda a humanidade\u201d. En efecto, o cristi\u00e1n s\u00e1bese sempre peregrino, cidad\u00e1n do ceo, a s\u00faa aut\u00e9ntica casa, cami\u00f1ante e construtor deste mundo desde a perspectiva da eternidade. Pois ben, a vida contemplativa \u00e9 especialmente un testemu\u00f1o desta fe e desta esperanza nesta vida eterna: porque s\u00f3 se pode razoablemente renunciar aos bens deste mundo pola esperanza nos bens definitivos; s\u00f3 se pode renunciar ao amor humano por un amor universal e eterno; s\u00f3 se pode renunciar a un proxecto propio por abrirse a un amor universal. Cando todo o construimos de tellas para abaixo e as esperanzas son tanxibles, os mosteiros de clausura ax\u00fadannos a agrandar a mirada e a porta do noso coraz\u00f3n<\/strong>.\r\n\r\nPor iso, os mosteiros son tam\u00e9n espazos que xeran esperanza<\/strong>. Vivimos tempos complexos, onde hai tantas frustraci\u00f3ns porque o coraz\u00f3n, que ten sede de infinito e de cousas grandes, non se sacia na limitaci\u00f3n e propostas empequenecedoras do noso mundo. Quizais por iso necesitamos de lugares e de persoas que, como a vida contemplativa, cren e dean lugar \u00e1 esperanza: a que, como di o papa Francisco, \u201c\u00e1brenos a novos ideais que fan a vida m\u00e1is bela e digna\u201d.\r\n\r\nAchegu\u00e9monos, por iso, aos mosteiros que salpican e enriquecen a nosa diocese: an\u00edmovos a descubrir a vida que al\u00ed xermola, a acoller a graza e a esperanza que neles se irradian.\r\n\r\nO voso irm\u00e1n e amigo.\r\n\r\n+ Fernando Garc\u00eda Cadi\u00f1anos\r\nBispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\nImaxe: Revista Vida Nueva<\/em>","_gl_post_name":"a-clausura-un-don-necesario","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"A clausura, un don necesario","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[65,11,7],"tags":[132,97],"class_list":{"0":"post-17269","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-actualidad","8":"category-escritos-pastorales","9":"category-la-voz-del-pastor","10":"tag-obispo","11":"tag-vida-consagrada"},"yoast_head":"\nLa clausura, un don necesario - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"gl_ES\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"La clausura, un don necesario - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Coa festa da Sant\u00edsima Trindade que se celebra lit\u00farxicamente este domingo, a nosa Igrexa quere lembrar o don da vida contemplativa. Na nosa diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol temos catro conventos de clausura: en Ferrol, en Mondo\u00f1edo, en Viveiro e en Ribadeo. Son presenzas pequenas e ameazadas polo envellecemento, pero significan un aut\u00e9ntico agasallo que necesitamos. Como […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\" \/>\n<meta property=\"article:publisher\" content=\"https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2023-06-02T08:16:43+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"2048\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"1050\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"Redacci\u00f3n\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:creator\" content=\"@mondonedoferrol\" \/>\n<meta name=\"twitter:site\" content=\"@mondonedoferrol\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Escrito por\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"Redacci\u00f3n\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Tempo de lectura\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"4 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"Article\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#article\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\"},\"author\":{\"name\":\"Redacci\u00f3n\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b\"},\"headline\":\"A clausura, un don necesario\",\"datePublished\":\"2023-06-02T08:16:43+00:00\",\"mainEntityOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\"},\"wordCount\":735,\"publisher\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg\",\"keywords\":[\"Obispo\",\"Vida Consagrada\"],\"articleSection\":[\"Actualidade\",\"Escritos pastorales\",\"La voz del Pastor\"],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\",\"name\":\"La clausura, un don necesario - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg\",\"datePublished\":\"2023-06-02T08:16:43+00:00\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg\",\"width\":2048,\"height\":1050},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/\",\"name\":\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\",\"description\":\"\",\"publisher\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization\"},\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"Organization\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization\",\"name\":\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/\",\"logo\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png\",\"contentUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png\",\"width\":460,\"height\":137,\"caption\":\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/\"},\"sameAs\":[\"https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol\",\"https:\/\/x.com\/mondonedoferrol\",\"https:\/\/www.instagram.com\/mondonedoferrol\/\"]},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b\",\"name\":\"Redacci\u00f3n\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/author\/carlos\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"La clausura, un don necesario - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/","og_locale":"gl_ES","og_type":"article","og_title":"La clausura, un don necesario - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","og_description":"Coa festa da Sant\u00edsima Trindade que se celebra lit\u00farxicamente este domingo, a nosa Igrexa quere lembrar o don da vida contemplativa. Na nosa diocese de Mondo\u00f1edo-Ferrol temos catro conventos de clausura: en Ferrol, en Mondo\u00f1edo, en Viveiro e en Ribadeo. Son presenzas pequenas e ameazadas polo envellecemento, pero significan un aut\u00e9ntico agasallo que necesitamos. Como […]","og_url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/","og_site_name":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","article_publisher":"https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol","article_published_time":"2023-06-02T08:16:43+00:00","og_image":[{"width":2048,"height":1050,"url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg","type":"image\/jpeg"}],"author":"Redacci\u00f3n","twitter_card":"summary_large_image","twitter_creator":"@mondonedoferrol","twitter_site":"@mondonedoferrol","twitter_misc":{"Escrito por":"Redacci\u00f3n","Tempo de lectura":"4 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"Article","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#article","isPartOf":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/"},"author":{"name":"Redacci\u00f3n","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b"},"headline":"A clausura, un don necesario","datePublished":"2023-06-02T08:16:43+00:00","mainEntityOfPage":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/"},"wordCount":735,"publisher":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization"},"image":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg","keywords":["Obispo","Vida Consagrada"],"articleSection":["Actualidade","Escritos pastorales","La voz del Pastor"],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/","name":"La clausura, un don necesario - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","isPartOf":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg","datePublished":"2023-06-02T08:16:43+00:00","inLanguage":"gl-ES","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/la-clausura-un-don-necesario\/#primaryimage","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg","contentUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/Monjas-clausura.jpg","width":2048,"height":1050},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/","name":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","description":"","publisher":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization"},"potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"Organization","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization","name":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/","logo":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png","contentUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png","width":460,"height":137,"caption":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol"},"image":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/"},"sameAs":["https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol","https:\/\/x.com\/mondonedoferrol","https:\/\/www.instagram.com\/mondonedoferrol\/"]},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b","name":"Redacci\u00f3n","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/author\/carlos\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17269","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=17269"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17269\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17278,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17269\/revisions\/17278"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/17277"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=17269"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=17269"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=17269"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}