Hai un refr\u00e1n castel\u00e1n que di: \u201cLos perros y los ni\u00f1os s\u00f3lo quieren de cari\u00f1o\u201d. Sen d\u00fabida, todos o comprobamos cando repartimos un caramelo ou unha caricia. En efecto, o coraz\u00f3n do ser humano est\u00e1 aberto basicamente para o amor e busca constantemente os lugares e as persoas que irradian o amor. Porque, paradoxalmente, a\u00ednda que estamos afeitos para o amor e ansiamos o amor, o noso mundo carece de amor e ten sede de amor.<\/p>\n
Basta que contemplemos cada d\u00eda a nosa realidade para descubrir tantas pegadas de odio, de violencia, de ego\u00edsmo. Pr\u00f3ximas e afastadas. Parece como se goz\u00e1semos cando vivimos nesta especie de modo antinatural de organizar a nosa vida persoal e social.<\/p>\n
Precisamente nesta perplexidade que se move entre o ideal e a realidade, escoitamos hoxe a Palabra de Deus deste sexto domingo do tempo pascual. Unha palabra que ecoa nos nosos o\u00eddos como aut\u00e9ntica Boa Noticia<\/strong>, como anhelo desexado e esperado. Conv\u00eddovos a que a acollades como a acolleron os o\u00edntes que recibiron o primeiro evanxeo: \u201cComo o Pai me amou, as\u00ed vos amei eu. Permanecede no meu amor<\/strong>\u201d. \u201cDeus \u00e9 amor. Nisto manifestouse o amor que Deus nos ten: en que Deus enviou ao mundo ao seu Fillo \u00fanico para que vivamos por medio del\u201d.<\/p>\n Corresponden estas palabras que se converten en anuncio ao n\u00facleo central da experiencia de fe cristi\u00e1. \u00c9 o kerigma fundamental, a mensaxe permanente que a Igrexa viviu e transmitiu ao longo de todos os s\u00e9culos. As\u00ed sentiu a primeira comunidade cristi\u00e1 que, durante este tempo pascual, vi\u00f1emos rememorando no noso propio cami\u00f1o de renovaci\u00f3n bautismal. As\u00ed o anunciaron aos xent\u00eds e a todos os pobos nese mandato misioneiro ata os recunchos do mundo. Deus \u00e9 amor. Deus \u00e1mate.<\/p>\n O papa Bieito XVI deix\u00f3unolo escrito belamente nun texto que repetimos en tantas ocasi\u00f3ns e que resume perfectamente a experiencia de fe<\/strong> que neste domingo se nos convida a lembrar, avivar, redescubrir: “Non se comeza a ser cristi\u00e1n por unha decisi\u00f3n \u00e9tica ou unha gran idea, sen\u00f3n polo encontro cun acontecemento, cunha Persoa, que d\u00e1 un novo horizonte \u00e1 vida e, con iso, unha orientaci\u00f3n decisiva<\/strong>” (Deus caritas est<\/em>, 1).<\/p>\n Si. Ser cristi\u00e1n \u00e9 atoparse e descubrir a Xesucristo que nos ama e que entregou a s\u00faa vida por n\u00f3s. Non somos n\u00f3s os que amamos a Deus: a nosa fe \u00e9 unha resposta a un amor que nos antecede, que nos desborda, que se nos regala. Ser cristi\u00e1n \u00e9 facer experiencia dese amor infinito que Deus che ten, que Deus che regala sen m\u00e9rito propio. Ser cristi\u00e1n \u00e9 acoller a boa noticia dun Deus que ten o seu coraz\u00f3n envorcado cara a ti, acoll\u00e9ndote e lev\u00e1ndote polo Cami\u00f1o da Vida. Si. Ser cristi\u00e1n \u00e9 descubrir a sorpresa e fermosura deste gran amor. Ese \u00e9 o amor primeiro, o amor fundante que nos permite permanecer e non cansar cando aflora a rutina, a canseira, a fatiga.<\/p>\n E por iso, como nos di a cita do papa Bieito, a vida adquire outro horizonte: o que experimenta que hai Algu\u00e9n que lle ama descobre que a s\u00faa vida ten sentido, ten unha misi\u00f3n, ten unha raz\u00f3n<\/strong>. Non cabe xa o derrotismo, nin a tristeza, non ten lugar o abismo ou as tebras. Ao contrario, o que experimenta ese amor non pode por menos de sentirse cheo, de vivir feliz<\/strong>, de querer formar parte da comunidade dos amigos que queren irradiar o amor e vivir en clave de amor. Como o Amigo con mai\u00fasculas nos ensinou e mostrou o cami\u00f1o. A Igrexa \u00e9 a comunidade dos que foron tocados polo amor de Deus e queren facer do amor, do aut\u00e9ntico amor que sabe entregar a vida, a raz\u00f3n da s\u00faa existencia. Porque co\u00f1ecer autenticamente a Deus non \u00e9 participar no culto ou saber lecci\u00f3ns de teolox\u00eda: \u00e9 vivir empapados dese amor, facer experiencia de canle, de quenlla que permita derramar ese amor a todos os recunchos e a todas as xentes de todos os tempos.<\/p>\n Moitos sabedes que o meu lema episcopal \u00e9 precisamente este: In omnibus caritas<\/em>. \u00c9 dicir, en todo caridade, en todo amor<\/strong>. O amor \u00e9 o b\u00e1lsamo que o noso mundo necesita porque \u00e9 a medicina coa que Deus nos trata, especialmente ao noso mundo ferido e dorido. \u00c9 a medicina e \u00e9 o mandato, o aceno de identidade coa que mellor nos co\u00f1ecer\u00e1n a aqueles que nos chamamos seguidores do Cristo que entregou a s\u00faa vida polos seus amigos.<\/p>\n Amar non \u00e9 unha bela palabra, sen\u00f3n unha forma de vivir<\/strong>: a maneira de vivir de Deus. Unha forma que se concreta en actos concretos. A primeira lectura fal\u00e1banos da experiencia de Cornelio, un pag\u00e1n que \u00e9 acollido e bautizado na primeira comunidade cristi\u00e1. Ese amor universal de Deus expresouse nunha Igrexa aberta a todos, ao estranxeiro, ao for\u00e1neo, ao doutra raza. Unha Igrexa que se fai as\u00ed cat\u00f3lica, universal, semente de fraternidade nun mundo que tende a facer muros e separaci\u00f3ns.<\/p>\n E ese amor manif\u00e9stase tam\u00e9n no coidado cara aos nosos irm\u00e1ns enfermos, moitos dos cales estades hoxe participando nesta retransmisi\u00f3n. Celebra a Igrexa en Espa\u00f1a a Xornada do Enfermo<\/strong>. Un d\u00eda para lembrar a importancia do coidado e do acompa\u00f1amento aos nosos irm\u00e1ns enfermos<\/a>. Como para Xes\u00fas os enfermos estiveron no centro da s\u00faa misi\u00f3n, tam\u00e9n para a Igrexa han de estar no centro do seu coraz\u00f3n de nai. Por iso hoxe celebraremos comunitariamente a unci\u00f3n de enfermos.<\/p>\n Este sacramento \u00e9 o b\u00e1lsamo de amor misericordioso que Deus nos quere regalar cando empezan a fraquear as forzas, cando nos pesan os anos e a enfermidade. \u00c9 neses momentos cando Deus, que \u00e9 amor, v\u00e9n ao noso encontro para darnos a s\u00faa forza e a s\u00faa graza, de xeito que podamos levar con paz e esperanza o ocaso da nosa vida. A unci\u00f3n dos enfermos \u00e9 un fermoso sacramento que v\u00e9n en axuda da nosa debilidade<\/strong>, que xorde dun Deus Pai que non nos abandona e quere brindarnos a s\u00faa forza na fraxilidade humana. As\u00ed son os signos do amor de Deus.<\/p>\n Nesta eucarist\u00eda, xunto co noso agradecemento por este sacramento da unci\u00f3n, queremos dar grazas por tantos coidadores de enfermos que dedican vida e sabedor\u00eda para acompa\u00f1ar na enfermidade<\/strong>. Tantos voluntarios da Pastoral da Sa\u00fade que, xunto aos capel\u00e1ns dos hospitais, son a man misericordiosa do noso Deus<\/strong>. Sen d\u00fabida hoxe seguen sendo moi necesarios como aut\u00e9nticos instrumentos do amor de Deus. Conv\u00eddovos nesta eucarist\u00eda a orar por todos eles e, sobre todo, polos enfermos, polas s\u00faas familias, polos seus coidadores, polo persoal sanitario e pola comunidade cristi\u00e1, para que sexa sempre fogar que acolla e acompa\u00f1e a todos.<\/p>\n [Esta eucarist\u00eda foi retransmitda en directo pola Televisi\u00f3n de Galicia desde o santuario ferrol\u00e1n da Nosa Se\u00f1ora das Angustias. Domingo 5 de maio de 2024]<\/p>\n","protected":false,"raw":"Hai un refr\u00e1n castel\u00e1n que di: \u201cLos perros y los ni\u00f1os s\u00f3lo quieren de cari\u00f1o\u201d. Sen d\u00fabida, todos o comprobamos cando repartimos un caramelo ou unha caricia. En efecto, o coraz\u00f3n do ser humano est\u00e1 aberto basicamente para o amor e busca constantemente os lugares e as persoas que irradian o amor. Porque, paradoxalmente, a\u00ednda que estamos afeitos para o amor e ansiamos o amor, o noso mundo carece de amor e ten sede de amor.\r\n\r\nBasta que contemplemos cada d\u00eda a nosa realidade para descubrir tantas pegadas de odio, de violencia, de ego\u00edsmo. Pr\u00f3ximas e afastadas. Parece como se goz\u00e1semos cando vivimos nesta especie de modo antinatural de organizar a nosa vida persoal e social.\r\n\r\nPrecisamente nesta perplexidade que se move entre o ideal e a realidade, escoitamos hoxe a Palabra de Deus deste sexto domingo do tempo pascual. Unha palabra que ecoa nos nosos o\u00eddos como aut\u00e9ntica Boa Noticia<\/strong>, como anhelo desexado e esperado. Conv\u00eddovos a que a acollades como a acolleron os o\u00edntes que recibiron o primeiro evanxeo: \u201cComo o Pai me amou, as\u00ed vos amei eu. Permanecede no meu amor<\/strong>\u201d. \u201cDeus \u00e9 amor. Nisto manifestouse o amor que Deus nos ten: en que Deus enviou ao mundo ao seu Fillo \u00fanico para que vivamos por medio del\u201d.\r\n\r\nCorresponden estas palabras que se converten en anuncio ao n\u00facleo central da experiencia de fe cristi\u00e1. \u00c9 o kerigma fundamental, a mensaxe permanente que a Igrexa viviu e transmitiu ao longo de todos os s\u00e9culos. As\u00ed sentiu a primeira comunidade cristi\u00e1 que, durante este tempo pascual, vi\u00f1emos rememorando no noso propio cami\u00f1o de renovaci\u00f3n bautismal. As\u00ed o anunciaron aos xent\u00eds e a todos os pobos nese mandato misioneiro ata os recunchos do mundo. Deus \u00e9 amor. Deus \u00e1mate.\r\n\r\nO papa Bieito XVI deix\u00f3unolo escrito belamente nun texto que repetimos en tantas ocasi\u00f3ns e que resume perfectamente a experiencia de fe<\/strong> que neste domingo se nos convida a lembrar, avivar, redescubrir: \"Non se comeza a ser cristi\u00e1n por unha decisi\u00f3n \u00e9tica ou unha gran idea, sen\u00f3n polo encontro cun acontecemento, cunha Persoa, que d\u00e1 un novo horizonte \u00e1 vida e, con iso, unha orientaci\u00f3n decisiva<\/strong>\" (Deus caritas est<\/em>, 1).\r\n\r\nSi. Ser cristi\u00e1n \u00e9 atoparse e descubrir a Xesucristo que nos ama e que entregou a s\u00faa vida por n\u00f3s. Non somos n\u00f3s os que amamos a Deus: a nosa fe \u00e9 unha resposta a un amor que nos antecede, que nos desborda, que se nos regala. Ser cristi\u00e1n \u00e9 facer experiencia dese amor infinito que Deus che ten, que Deus che regala sen m\u00e9rito propio. Ser cristi\u00e1n \u00e9 acoller a boa noticia dun Deus que ten o seu coraz\u00f3n envorcado cara a ti, acoll\u00e9ndote e lev\u00e1ndote polo Cami\u00f1o da Vida. Si. Ser cristi\u00e1n \u00e9 descubrir a sorpresa e fermosura deste gran amor. Ese \u00e9 o amor primeiro, o amor fundante que nos permite permanecer e non cansar cando aflora a rutina, a canseira, a fatiga.\r\n\r\nE por iso, como nos di a cita do papa Bieito, a vida adquire outro horizonte: o que experimenta que hai Algu\u00e9n que lle ama descobre que a s\u00faa vida ten sentido, ten unha misi\u00f3n, ten unha raz\u00f3n<\/strong>. Non cabe xa o derrotismo, nin a tristeza, non ten lugar o abismo ou as tebras. Ao contrario, o que experimenta ese amor non pode por menos de sentirse cheo, de vivir feliz<\/strong>, de querer formar parte da comunidade dos amigos que queren irradiar o amor e vivir en clave de amor. Como o Amigo con mai\u00fasculas nos ensinou e mostrou o cami\u00f1o. A Igrexa \u00e9 a comunidade dos que foron tocados polo amor de Deus e queren facer do amor, do aut\u00e9ntico amor que sabe entregar a vida, a raz\u00f3n da s\u00faa existencia. Porque co\u00f1ecer autenticamente a Deus non \u00e9 participar no culto ou saber lecci\u00f3ns de teolox\u00eda: \u00e9 vivir empapados dese amor, facer experiencia de canle, de quenlla que permita derramar ese amor a todos os recunchos e a todas as xentes de todos os tempos.\r\n\r\nMoitos sabedes que o meu lema episcopal \u00e9 precisamente este: In omnibus caritas<\/em>. \u00c9 dicir, en todo caridade, en todo amor<\/strong>. O amor \u00e9 o b\u00e1lsamo que o noso mundo necesita porque \u00e9 a medicina coa que Deus nos trata, especialmente ao noso mundo ferido e dorido. \u00c9 a medicina e \u00e9 o mandato, o aceno de identidade coa que mellor nos co\u00f1ecer\u00e1n a aqueles que nos chamamos seguidores do Cristo que entregou a s\u00faa vida polos seus amigos.\r\n\r\nAmar non \u00e9 unha bela palabra, sen\u00f3n unha forma de vivir<\/strong>: a maneira de vivir de Deus. Unha forma que se concreta en actos concretos. A primeira lectura fal\u00e1banos da experiencia de Cornelio, un pag\u00e1n que \u00e9 acollido e bautizado na primeira comunidade cristi\u00e1. Ese amor universal de Deus expresouse nunha Igrexa aberta a todos, ao estranxeiro, ao for\u00e1neo, ao doutra raza. Unha Igrexa que se fai as\u00ed cat\u00f3lica, universal, semente de fraternidade nun mundo que tende a facer muros e separaci\u00f3ns.\r\n\r\nE ese amor manif\u00e9stase tam\u00e9n no coidado cara aos nosos irm\u00e1ns enfermos, moitos dos cales estades hoxe participando nesta retransmisi\u00f3n. Celebra a Igrexa en Espa\u00f1a a Xornada do Enfermo<\/strong>. Un d\u00eda para lembrar a importancia do coidado e do acompa\u00f1amento aos nosos irm\u00e1ns enfermos<\/a>. Como para Xes\u00fas os enfermos estiveron no centro da s\u00faa misi\u00f3n, tam\u00e9n para a Igrexa han de estar no centro do seu coraz\u00f3n de nai. Por iso hoxe celebraremos comunitariamente a unci\u00f3n de enfermos.\r\n\r\nEste sacramento \u00e9 o b\u00e1lsamo de amor misericordioso que Deus nos quere regalar cando empezan a fraquear as forzas, cando nos pesan os anos e a enfermidade. \u00c9 neses momentos cando Deus, que \u00e9 amor, v\u00e9n ao noso encontro para darnos a s\u00faa forza e a s\u00faa graza, de xeito que podamos levar con paz e esperanza o ocaso da nosa vida. A unci\u00f3n dos enfermos \u00e9 un fermoso sacramento que v\u00e9n en axuda da nosa debilidade<\/strong>, que xorde dun Deus Pai que non nos abandona e quere brindarnos a s\u00faa forza na fraxilidade humana. As\u00ed son os signos do amor de Deus.\r\n\r\nNesta eucarist\u00eda, xunto co noso agradecemento por este sacramento da unci\u00f3n, queremos dar grazas por tantos coidadores de enfermos que dedican vida e sabedor\u00eda para acompa\u00f1ar na enfermidade<\/strong>. Tantos voluntarios da Pastoral da Sa\u00fade que, xunto aos capel\u00e1ns dos hospitais, son a man misericordiosa do noso Deus<\/strong>. Sen d\u00fabida hoxe seguen sendo moi necesarios como aut\u00e9nticos instrumentos do amor de Deus. Conv\u00eddovos nesta eucarist\u00eda a orar por todos eles e, sobre todo, polos enfermos, polas s\u00faas familias, polos seus coidadores, polo persoal sanitario e pola comunidade cristi\u00e1, para que sexa sempre fogar que acolla e acompa\u00f1e a todos.\r\n\r\n[Esta eucarist\u00eda foi retransmitda en directo pola Televisi\u00f3n de Galicia desde o santuario ferrol\u00e1n da Nosa Se\u00f1ora das Angustias. Domingo 5 de maio de 2024]"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":2,"featured_media":29375,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_es_post_content":"Hay un refr\u00e1n castellano que dice: \u201cLos perros y los ni\u00f1os solo quieren de cari\u00f1o\u201d. Sin duda, todos lo hemos comprobado cuando repartimos un caramelo o una caricia. En efecto, el coraz\u00f3n del ser humano est\u00e1 abierto b\u00e1sicamente para el amor y busca constantemente los lugares y las personas que irradian el amor. Porque, parad\u00f3jicamente, aunque estamos hechos para el amor y ansiamos el amor, nuestro mundo carece de amor y tiene sed de amor.\r\n\r\nBasta que contemplemos cada d\u00eda nuestra realidad para descubrir tantas huellas de odio, de violencia, de ego\u00edsmo. Cercanas y lejanas. Pareciera como que disfrut\u00e1ramos cuando vivimos en esta especie de modo antinatural de organizar nuestra vida personal y social.\r\n\r\nPrecisamente en esta perplejidad que se mueve entre el ideal y la realidad, escuchamos hoy la Palabra de Dios de este sexto domingo del tiempo pascual. Una palabra que resuena en nuestros o\u00eddos como aut\u00e9ntica Buena Noticia<\/strong>, como anhelo deseado y esperado. Os invito a que la acoj\u00e1is como la acogieron los oyentes que recibieron el primer evangelio: \u201cComo el Padre me ha amado, as\u00ed os he amado yo. Permaneced en mi amor<\/strong>\u201d. \u201cDios es amor. En esto se manifest\u00f3 el amor que Dios nos tiene: en que Dios envi\u00f3 al mundo a su Hijo \u00fanico para que vivamos por medio de \u00c9l\u201d.\r\n\r\nCorresponden estas palabras que se convierten en anuncio al n\u00facleo central de la experiencia de fe cristiana. Es el kerigma fundamental, el mensaje permanente que la Iglesia ha vivido y transmitido a lo largo de todos los siglos. As\u00ed lo sinti\u00f3 la primera comunidad cristiana que, durante este tiempo pascual, hemos venido rememorando en nuestro propio camino de renovaci\u00f3n bautismal. As\u00ed lo anunciaron a los gentiles y a todos los pueblos en ese mandato misionero hasta los rincones del mundo. Dios es amor. Dios te ama.\r\n\r\nEl papa Benedicto XVI nos lo dej\u00f3 escrito bellamente en un texto que repetimos en tantas ocasiones y que resume perfectamente la experiencia de fe<\/strong> que en este domingo se nos invita a recordar, avivar, redescubrir: \"No se comienza a ser cristiano por una decisi\u00f3n \u00e9tica o una gran idea, sino por el encuentro con un acontecimiento<\/strong>, con una Persona, que da un nuevo horizonte a la vida y, con ello, una orientaci\u00f3n decisiva\" (Deus caritas est<\/em>, 1).\r\n\r\nS\u00ed. Ser cristiano es encontrarse y descubrir a Jesucristo que nos ama y que entreg\u00f3 su vida por nosotros<\/strong>. No somos nosotros los que amamos a Dios: nuestra fe es una respuesta a un amor que nos antecede, que nos desborda, que se nos regala. Ser cristiano es hacer experiencia de ese amor infinito que Dios te tiene, que Dios te regala sin m\u00e9rito propio. Ser cristiano es acoger la buena noticia de un Dios que tiene su coraz\u00f3n volcado hacia ti, acogi\u00e9ndote y llev\u00e1ndote por el Camino de la Vida. S\u00ed. Ser cristiano es descubrir la sorpresa y hermosura de este gran amor. Ese es el amor primero, el amor fundante que nos permite permanecer y no cansarnos cuando aflora la rutina, el cansancio, la fatiga.\r\n\r\nY por ello, como nos dice la cita del papa Benedicto, la vida adquiere otro horizonte: el que experimenta que hay Alguien que le ama descubre que su vida tiene sentido, tiene una misi\u00f3n, tiene una raz\u00f3n<\/strong>. No cabe ya el derrotismo, ni la tristeza, no tiene lugar el abismo o las tinieblas. Al contrario, el que experimenta ese amor no puede por menos de sentirse lleno, de vivir feliz<\/strong>, de querer formar parte de la comunidad de los amigos que quieren irradiar el amor y vivir en clave de amor. Como el Amigo con may\u00fasculas nos ense\u00f1\u00f3 y mostr\u00f3 el camino. La Iglesia es la comunidad de los que han sido tocados por el amor de Dios y quieren hacer del amor, del aut\u00e9ntico amor que sabe entregar la vida, la raz\u00f3n de su existencia. Porque conocer aut\u00e9nticamente a Dios no es participar en el culto o saber lecciones de teolog\u00eda: es vivir empapados de ese amor, hacer experiencia de canal, de acequia que permita derramar ese amor a todos los rincones y a todas las gentes de todos los tiempos.\r\n\r\nMuchos sab\u00e9is que mi lema episcopal es precisamente este: In omnibus caritas<\/em>. Es decir, en todo caridad, en todo amor<\/strong>. El amor es el b\u00e1lsamo que nuestro mundo necesita porque es la medicina con la que Dios nos trata, especialmente a nuestro mundo herido y dolorido. Es la medicina y es el mandato, la se\u00f1a de identidad con la que mejor nos conocer\u00e1n a aquellos que nos llamamos seguidores del Cristo que entreg\u00f3 su vida por sus amigos.\r\n\r\nAmar no es una bella palabra, sino una forma de vivir: la manera de vivir de Dios<\/strong>. Una forma que se concreta en actos concretos. La primera lectura nos hablaba de la experiencia de Cornelio, un pagano que es acogido y bautizado en la primera comunidad cristiana. Ese amor universal de Dios se expres\u00f3 en una Iglesia abierta a todos, al extranjero, al for\u00e1neo, al de otra raza. Una Iglesia que se hace as\u00ed cat\u00f3lica, universal, semilla de fraternidad en un mundo que tiende a hacer muros y separaciones.\r\n\r\nY ese amor se manifiesta tambi\u00e9n en el cuidado hacia nuestros hermanos enfermos, muchos de los cuales est\u00e1is hoy participando en esta retransmisi\u00f3n. Celebra la Iglesia en Espa\u00f1a la Jornada del Enfermo<\/strong>. Un d\u00eda para recordar la importancia del cuidado y del acompa\u00f1amiento a nuestros hermanos enfermos<\/a>. Como para Jes\u00fas los enfermos estuvieron en el centro de su misi\u00f3n, tambi\u00e9n para la Iglesia han de estar en el centro de su coraz\u00f3n de madre. Por eso hoy celebraremos comunitariamente la unci\u00f3n de enfermos.\r\n\r\nEste sacramento es el b\u00e1lsamo de amor misericordioso que Dios nos quiere regalar cuando nos empiezan a flaquear las fuerzas, cuando los a\u00f1os y la enfermedad nos pesan. Es en esos momentos cuando Dios, que es amor, viene a nuestro encuentro para darnos su fuerza y su gracia de manera que podamos llevar con paz y esperanza el ocaso de nuestra vida. La unci\u00f3n de los enfermos es un hermoso sacramento que viene en ayuda de nuestra debilidad<\/strong>, que surge de un Dios Padre que no nos abandona y quiere brindarnos su fuerza en la fragilidad humana. As\u00ed son los signos del amor de Dios.\r\n\r\nEn esta eucarist\u00eda, junto con nuestro agradecimiento por este sacramento de la unci\u00f3n, queremos dar gracias por tantos cuidadores de enfermos<\/strong> que dedican vida y sabidur\u00eda para acompa\u00f1ar en la enfermedad. Tantos<\/strong> voluntarios de la Pastoral de la Salud que, junto a los capellanes de los hospitales, son la mano misericordiosa de nuestro Dios<\/strong>. Sin duda hoy siguen siendo muy necesarios como aut\u00e9nticos instrumentos del amor de Dios. Os invito en esta eucarist\u00eda a orar por todos ellos y, sobre todo, por los enfermos, por sus familias, por sus cuidadores, por el personal sanitario y por la comunidad cristiana, para que sea siempre hogar que acoja y acompa\u00f1e a todos.\r\n\r\n[Esta eucarist\u00eda fue retransmitida en directo por la Televisi\u00f3n de Galicia<\/a> desde el santuario ferrolano de Nuestra Se\u00f1ora de las Angustias. Domingo 5 de mayo de 2024]\r\n\r\n