Ao escribir estas notas, gustar\u00edame facelo como un pai, irm\u00e1n e amigo que se achegou a v\u00f3s e que ten a responsabilidade e preocupaci\u00f3n da misi\u00f3n na diocese. Non son os comentarios dun controlador, inspector ou auditor que pasou revista. Busco compartir convosco a paix\u00f3n polo Reino e pola misi\u00f3n e, deste xeito, animarnos reciprocamente na misi\u00f3n compartida.<\/p>\n
\nO que vin e valoro positivamente<\/strong><\/h4>\nQuero, en primeiro lugar e sobre todo, agradecer o traballo, a entrega, a vida dos vosos sacerdotes<\/strong> cos que compart\u00edn durante estes d\u00edas moitas horas, quil\u00f3metros e, especialmente, sentimentos, desexos e esperanzas. Na pluralidade de cada un deles, na s\u00faa fraxilidade e coas s\u00faas capacidades, na idade avanzada dalg\u00fans deles, comprobei agradecido que viven con entrega e xenerosidade a s\u00faa vida e a s\u00faa chamada. Nun tempo no que se fala e preocupa tanto o cansazo dos presb\u00edteros (pola acumulaci\u00f3n de parroquias, a diversidade dos compromisos e a secularizac\u00f3n reinante\u2026), o seu testemu\u00f1o \u00e9 un tesouro escondido no noso mundo chamado a dar froito. Eles, con imaxinaci\u00f3n e paciencia, entr\u00e9ganse por chegar e presidir as celebraci\u00f3ns, coidar os templos, atender as necesidades da comunidade, visitar os enfermos, familias e persoas m\u00e1is vulnerables, alentar e animar a chama da fe, acompa\u00f1ar os momentos importantes da vida das persoas, familias e comunidades. GRAZAS E SEGUIDE COID\u00c1NDOOS.<\/p>\nXunto a eles, atopeime moitos laicos, homes e mulleres, que corresponsablemente participan activamente nas tarefas eclesiais<\/strong>. Na catequese, en C\u00e1ritas, na liturxia, no mantemento e o ornato dos templos e cemiterios, como sancrist\u00e1ns, no canto, no coidado e esmero nas celebraci\u00f3ns\u2026 Son moitos os testemu\u00f1os silenciosos e calados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidade a s\u00faa fe e os seus compromisos bautismais, que aman profundamente as s\u00faas parroquias, as s\u00faas ra\u00edces relixiosas, que fixeron un cami\u00f1o de fe persoal e maduro. Non se trata de axudar ao cura, tr\u00e1tase de vivir sinodalmente, de descubrir o lugar e a maneira como eu son Igrexa. GRAZAS E NON VOS CANSEDES.<\/p>\nQuero, dun modo moi particular, agradecer o testemu\u00f1o silencioso e profundo de tantas persoas an\u00f3nimas<\/strong>, moitas delas maiores, que vos achegastes a min para compartir o que sup\u00f3n a fe na vosa vida, o moito que a valorades e o que significa crer e participar na a Igrexa. As vosas palabras, cargadas de sinceridade, agarimo fraternal e profundidade, evanxeliz\u00e1ronme e animaron no meu ministerio episcopal e fix\u00e9ronme descubrir que o Evanxeo segue vivo na vida da nosa xente sinxela e humilde. \u00c1NIMO E MOITAS GRAZAS.<\/p>\nQuero agradecervos tam\u00e9n publicamente o empe\u00f1o que po\u00f1edes polo coidado dos vosos cemiterios e templos<\/strong>, polos esforzos que facedes por telos abertos e dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por soster as vosas comunidades. O templo \u00e9 un signo dunha comunidade viva que vive a fe. \u00c9 o legado dos nosos maiores que queremos deixar aos nosos fillos. Como tantas veces d\u00edxenvos na visita, \u00e9 un signo do valor que dades \u00e1 fe e, en definitiva, a Xesucristo. Ser\u00eda interesante que, de maneira responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos deste rico patrimonio, que \u00e9 voso, e facelo colaborativamente coa axuda das administraci\u00f3ns e sociedade civil. E, sobre todo, que sexa o signo do esforzo que facedes por coidarvos integra e persoalmente xunto \u00e1 comunidade que d\u00e1 vida a ese templo. \u00c1NIMO.<\/p>\n
\nO que botei de menos e me preocupa<\/strong><\/h4>\nXunto a todas estas notas, gustar\u00edame tam\u00e9n compartir alg\u00fans aspectos que me preocupan e que, v\u00f3s mesmos, fix\u00e9stesme chegar. O voso arciprestado \u00e9 fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose a maior\u00eda da poboaci\u00f3n nalgunhas das vilas que o configuran. Con tristeza e preocupaci\u00f3n fal\u00e1stesme do \u00e9xodo rural, do envellecemento, da falta de substituci\u00f3n e a peque\u00f1ez das comunidades, da ausencia de oportunidades laborais e de futuro, da pouca formaci\u00f3n cristi\u00e1, da dificultade para conectar con nenos e mozos na transmisi\u00f3n da fe, da situaci\u00f3n de moitas familias, da esperanza dos inmigrantes que chegan \u00e1s nosas parroquias\u2026 Son estes problemas moi serios, alg\u00fans dos cales nos desbordan, que habemos de afrontar con esperanza e con unidade entre n\u00f3s e con outros actores que participan no territorio<\/strong>.<\/p>\nPrecisamente por iso \u00e9 tan importante o traballo en equipo, en comunidade, en UPA, en arciprestado<\/strong>. Os retos que temos diante como Igrexa non podemos afrontalos con m\u00e9todos pasados, sen\u00f3n que habemos de vivilos con nova imaxinaci\u00f3n. Necesitamos ademais a calor dunha comunidade que te\u00f1a talla humana e que sexa capaz de abrigarnos e enviarnos. \u00c9 preciso sa\u00edr da nosa cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos \u00e1 beleza de compartir, con outros, novos cami\u00f1os<\/strong> que nos leven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneiros que constr\u00faen unha Igrexa ampla que \u00e9 sal e luz no medio do mundo.<\/p>\nNese sentido, xunto \u00e1 ausencia de encontros arciprestais e de UPA, botei de menos unha maior presenza e di\u00e1logo co territorio no que se inseren as nosas comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201co noso\u201d en paralelo ao de outros\u2026 L\u00e9mbrovos que o Mestre nos enviou a ser \u201csal e luz\u201d no medio do mundo, convidounos a \u201cIr\u201d<\/strong> e que, por iso, estamos convocados a \u201csa\u00edr\u201d e vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quizais nos d\u00e1 medo dialogar co mundo, coas asociaci\u00f3ns que contrib\u00faen ao desenvolvemento do noso territorio, co mundo da increencia, coas iniciativas que xorden\u2026 Non \u00e9 bo encerrarnos nos templos e privatizar a nosa fe. A fe ha de dar luz e contribu\u00edr ao crecemento das persoas e da sociedade. Combinar a presenza p\u00fablica da Igrexa e dos cristi\u00e1ns na vida p\u00fablica ha de ser unha tarefa permanente e central<\/strong>. H\u00e1senos de percibir como axentes humanizadores que dan esperanza \u00e1s pobrezas do noso mundo, especialmente pr\u00f3ximos aos m\u00e1is pobres e exclu\u00eddos.<\/p>\nUn terceiro elemento, de maneira xeral, puiden constatar: a pouca presenza de nenos, mozos e familias na vida coti\u00e1 das nosas comunidades cristi\u00e1s. Creo, con honestidade, que non \u00e9 raz\u00f3n dicir \u201cque non hai\u201d: sinceramente, \u00e9 m\u00e1is claro afirmar que \u201cnon chegamos\u201d. \u00c9 unha cuesti\u00f3n que sei que nos preocupa e ocupa. Tam\u00e9n nesta tarefa urxe o traballo coordinado que nos permita liberar tempo exclusivo dedicado a eles, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados e adaptados para evanxelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en procrear cristi\u00e1ns, en achegarnos aos mozos e en coidar a iniciaci\u00f3n cristi\u00e1<\/strong>.<\/p>\n
\nO que me gustar\u00eda que se coidase e fomentase<\/strong><\/h4>\nA visita ten tam\u00e9n unha dimensi\u00f3n de proxecci\u00f3n de futuro. Non se trata de \u201cautoafagarnos e autocompracernos\u201d. Sei e valoro o moito que se traballa, sem\u00e9ntase, \u00f3rase, esp\u00e9rase\u2026; pero ser consciente dos retos neste traballo \u201cna vi\u00f1a\u201d \u00e9 algo que nos debe seguir ilusionando, sen sentirnos esmagados pola t\u00fazara realidade. Con esa vontade gustar\u00edame animarvos, sacerdotes e laicos, nalgunhas tarefas. Algunhas xa volas indiquei m\u00e1is arriba:<\/p>\n
\u00b7 Urxe un maior traballo na UPA e o arciprestado<\/strong>: creando os Consellos e equipos de presb\u00edteros e laicos que dinamicen diferentes tarefas eclesiais e que axuden a ser comunidades evanxelizadoras. Nunha sociedade m\u00e1is interconectada, a Igrexa ofrece a comu\u00f1\u00f3n como unha maneira de vivir a s\u00faa misi\u00f3n. Profundar no traballo como UPA (que non \u00e9 s\u00f3 coordinar misas ou catequeses) e desenvolver a vida arciprestal \u00e9 algo pendente. TRABALLADE EN COMU\u00d1\u00d3N.<\/p>\n\u00b7 \u00c9 urxente coidar a formaci\u00f3n dos nosos cristi\u00e1ns<\/strong>: A Escola de Evanxelizaci\u00f3n que se implantou na diocese, ou outras iniciativas e formas que poidades ter ou adaptar, son necesarias para a creaci\u00f3n dun \u201cn\u00f3s\u201d comunitario que senta corresponsable e enviado con identidade ao noso mundo. Fronte \u00e1 debilidade comunitaria que se constata e que nos preocupa, habemos de ser capaces de xerala con imaxinaci\u00f3n. REUN\u00cdDEVOS E FACEDE GRUPOS.<\/p>\n\u00b7 Necesitamos repensar e fomentar a centralidade do domingo como o d\u00eda fundamental na vida dos cristi\u00e1ns<\/strong>: Este punto t\u00e9molo que facer conscientes da nosa realidade en canto \u00e1 debilidade das comunidades e a escaseza de sacerdotes. O documento “Orientaci\u00f3ns para a celebraci\u00f3n do D\u00eda do Se\u00f1or<\/a>“, que acabamos de publicar recentemente na diocese, p\u00f3denos axudar a abrir, fomentar e promover cami\u00f1os de futuro nesta clave. DIALOG\u00c1DEO E CELEBRADE O DOMINGO.<\/p>\n\u00b7 \u00c9 necesario un maior di\u00e1logo e presenza no medio do noso territorio<\/strong>: Non vivimos noutro mundo, sen\u00f3n somos Igrexa no mundo. As s\u00faas luces, esperanzas, traballos\u2026 son os nosos que habemos de iluminar, animar, coidar\u2026 A Igrexa foi sempre un factor importante e referente para tanta xente. Certamente, non podemos anhelar tempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para a nosa imaxinaci\u00f3n de proxectos presentes. Temos que dialogar, facernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar persoas que est\u00e1n presentes nesas din\u00e1micas\u2026 Ademais, pensar nunha C\u00c1RITAS arciprestal ou m\u00e1is relacionada entre todas as parroquiais, axudar\u00edanos a ser un signo significativo e esperanzador na nosa comarca. PROMOV\u00c9DEO.<\/p>\n\u00b7 Promovamos a experiencia e o encontro con Cristo<\/strong>: O noso compromiso e discipulado fom\u00e9ntase na medida en que temos experiencia de Deus e coidamos a nosa fe. \u00c9 un don que sempre nos desborda e sorprende. A fe comeza as\u00ed e testem\u00fa\u00f1ase desta maneira. Sigamos coidando as celebraci\u00f3ns, os encontros de preparaci\u00f3n para os sacramentos, a catequese, os momentos de oraci\u00f3n persoal e comunitaria, as experiencias de retiro e primeiro anuncio. A nivel diocesano xa hai algunhas iniciativas nas que podedes participar. FOMENT\u00c1DEO.<\/p>\nRemato elevando a mi\u00f1a acci\u00f3n de grazas ao Pai, polo Fillo no Esp\u00edrito que nos sost\u00e9n. Grazas por esta oportunidade e este acontecemento eclesial que vivimos como Pobo de Deus en cami\u00f1o. Que sigamos sementando e acompa\u00f1ando o discorrer desta historia e deste pobo.<\/p>\n
Coa mi\u00f1a oraci\u00f3n e bendici\u00f3n. O voso irm\u00e1n e amigo,<\/p>\n
+ Fernando, bispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2024\/01\/Dimensiones-personalizadas-2362x300-px-scaled.jpeg\")
<\/a><\/p>\n","protected":false,"raw":"Queridos amigos e amigas:\r\n\r\nAo conclu\u00edr a visita pastoral ao arciprestado de Ortegal, gustar\u00edame compartir convosco algunhas reflexi\u00f3ns e sentimentos que me provocaron tantos encontros, momentos pasados entre v\u00f3s, oraci\u00f3ns e celebraci\u00f3ns compartidas\u2026 En definitiva, tanta graza como puidemos compartir durante todo o curso. Gardo no meu recordo<\/strong> as fermosas paisaxes que coidades e que o Se\u00f1or vos regalou nesa terra tan fermosa. Tam\u00e9n as visitas realizadas a enfermos, a residencias de anci\u00e1ns, a asociaci\u00f3ns, entidades e instituci\u00f3ns p\u00fablicas, a grupos parroquiais, \u00e1s parroquias m\u00e1is rec\u00f3nditas, aos colexios, as visitas aos coidados cemiterios, as celebraci\u00f3ns m\u00faltiples con nenos e maiores, as eucarist\u00edas dominicais, as mesas compartidas con rica e variada gastronom\u00eda, as festas patronais\u2026 No meu coraz\u00f3n e a mi\u00f1a pregaria houbo moita xente e rostros \u00e1 quenes saudei, escoitado, acollido e querido.\r\n\r\nAo escribir estas notas, gustar\u00edame facelo como un pai, irm\u00e1n e amigo que se achegou a v\u00f3s e que ten a responsabilidade e preocupaci\u00f3n da misi\u00f3n na diocese. Non son os comentarios dun controlador, inspector ou auditor que pasou revista. Busco compartir convosco a paix\u00f3n polo Reino e pola misi\u00f3n e, deste xeito, animarnos reciprocamente na misi\u00f3n compartida.\r\n\r\nO que vin e valoro positivamente<\/strong><\/h4>\r\nQuero, en primeiro lugar e sobre todo, agradecer o traballo, a entrega, a vida dos vosos sacerdotes<\/strong> cos que compart\u00edn durante estes d\u00edas moitas horas, quil\u00f3metros e, especialmente, sentimentos, desexos e esperanzas. Na pluralidade de cada un deles, na s\u00faa fraxilidade e coas s\u00faas capacidades, na idade avanzada dalg\u00fans deles, comprobei agradecido que viven con entrega e xenerosidade a s\u00faa vida e a s\u00faa chamada. Nun tempo no que se fala e preocupa tanto o cansazo dos presb\u00edteros (pola acumulaci\u00f3n de parroquias, a diversidade dos compromisos e a secularizac\u00f3n reinante\u2026), o seu testemu\u00f1o \u00e9 un tesouro escondido no noso mundo chamado a dar froito. Eles, con imaxinaci\u00f3n e paciencia, entr\u00e9ganse por chegar e presidir as celebraci\u00f3ns, coidar os templos, atender as necesidades da comunidade, visitar os enfermos, familias e persoas m\u00e1is vulnerables, alentar e animar a chama da fe, acompa\u00f1ar os momentos importantes da vida das persoas, familias e comunidades. GRAZAS E SEGUIDE COID\u00c1NDOOS.\r\n\r\nXunto a eles, atopeime moitos laicos, homes e mulleres, que corresponsablemente participan activamente nas tarefas eclesiais<\/strong>. Na catequese, en C\u00e1ritas, na liturxia, no mantemento e o ornato dos templos e cemiterios, como sancrist\u00e1ns, no canto, no coidado e esmero nas celebraci\u00f3ns\u2026 Son moitos os testemu\u00f1os silenciosos e calados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidade a s\u00faa fe e os seus compromisos bautismais, que aman profundamente as s\u00faas parroquias, as s\u00faas ra\u00edces relixiosas, que fixeron un cami\u00f1o de fe persoal e maduro. Non se trata de axudar ao cura, tr\u00e1tase de vivir sinodalmente, de descubrir o lugar e a maneira como eu son Igrexa. GRAZAS E NON VOS CANSEDES.\r\n\r\nQuero, dun modo moi particular, agradecer o testemu\u00f1o silencioso e profundo de tantas persoas an\u00f3nimas<\/strong>, moitas delas maiores, que vos achegastes a min para compartir o que sup\u00f3n a fe na vosa vida, o moito que a valorades e o que significa crer e participar na a Igrexa. As vosas palabras, cargadas de sinceridade, agarimo fraternal e profundidade, evanxeliz\u00e1ronme e animaron no meu ministerio episcopal e fix\u00e9ronme descubrir que o Evanxeo segue vivo na vida da nosa xente sinxela e humilde. \u00c1NIMO E MOITAS GRAZAS.\r\n\r\nQuero agradecervos tam\u00e9n publicamente o empe\u00f1o que po\u00f1edes polo coidado dos vosos cemiterios e templos<\/strong>, polos esforzos que facedes por telos abertos e dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por soster as vosas comunidades. O templo \u00e9 un signo dunha comunidade viva que vive a fe. \u00c9 o legado dos nosos maiores que queremos deixar aos nosos fillos. Como tantas veces d\u00edxenvos na visita, \u00e9 un signo do valor que dades \u00e1 fe e, en definitiva, a Xesucristo. Ser\u00eda interesante que, de maneira responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos deste rico patrimonio, que \u00e9 voso, e facelo colaborativamente coa axuda das administraci\u00f3ns e sociedade civil. E, sobre todo, que sexa o signo do esforzo que facedes por coidarvos integra e persoalmente xunto \u00e1 comunidade que d\u00e1 vida a ese templo. \u00c1NIMO.\r\n\r\nO que botei de menos e me preocupa<\/strong><\/h4>\r\nXunto a todas estas notas, gustar\u00edame tam\u00e9n compartir alg\u00fans aspectos que me preocupan e que, v\u00f3s mesmos, fix\u00e9stesme chegar. O voso arciprestado \u00e9 fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose a maior\u00eda da poboaci\u00f3n nalgunhas das vilas que o configuran. Con tristeza e preocupaci\u00f3n fal\u00e1stesme do \u00e9xodo rural, do envellecemento, da falta de substituci\u00f3n e a peque\u00f1ez das comunidades, da ausencia de oportunidades laborais e de futuro, da pouca formaci\u00f3n cristi\u00e1, da dificultade para conectar con nenos e mozos na transmisi\u00f3n da fe, da situaci\u00f3n de moitas familias, da esperanza dos inmigrantes que chegan \u00e1s nosas parroquias\u2026 Son estes problemas moi serios, alg\u00fans dos cales nos desbordan, que habemos de afrontar con esperanza e con unidade entre n\u00f3s e con outros actores que participan no territorio<\/strong>.\r\n\r\nPrecisamente por iso \u00e9 tan importante o traballo en equipo, en comunidade, en UPA, en arciprestado<\/strong>. Os retos que temos diante como Igrexa non podemos afrontalos con m\u00e9todos pasados, sen\u00f3n que habemos de vivilos con nova imaxinaci\u00f3n. Necesitamos ademais a calor dunha comunidade que te\u00f1a talla humana e que sexa capaz de abrigarnos e enviarnos. \u00c9 preciso sa\u00edr da nosa cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos \u00e1 beleza de compartir, con outros, novos cami\u00f1os<\/strong> que nos leven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneiros que constr\u00faen unha Igrexa ampla que \u00e9 sal e luz no medio do mundo.\r\n\r\nNese sentido, xunto \u00e1 ausencia de encontros arciprestais e de UPA, botei de menos unha maior presenza e di\u00e1logo co territorio no que se inseren as nosas comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201co noso\u201d en paralelo ao de outros\u2026 L\u00e9mbrovos que o Mestre nos enviou a ser \u201csal e luz\u201d no medio do mundo, convidounos a \u201cIr\u201d<\/strong> e que, por iso, estamos convocados a \u201csa\u00edr\u201d e vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quizais nos d\u00e1 medo dialogar co mundo, coas asociaci\u00f3ns que contrib\u00faen ao desenvolvemento do noso territorio, co mundo da increencia, coas iniciativas que xorden\u2026 Non \u00e9 bo encerrarnos nos templos e privatizar a nosa fe. A fe ha de dar luz e contribu\u00edr ao crecemento das persoas e da sociedade. Combinar a presenza p\u00fablica da Igrexa e dos cristi\u00e1ns na vida p\u00fablica ha de ser unha tarefa permanente e central<\/strong>. H\u00e1senos de percibir como axentes humanizadores que dan esperanza \u00e1s pobrezas do noso mundo, especialmente pr\u00f3ximos aos m\u00e1is pobres e exclu\u00eddos.\r\n\r\nUn terceiro elemento, de maneira xeral, puiden constatar: a pouca presenza de nenos, mozos e familias na vida coti\u00e1 das nosas comunidades cristi\u00e1s. Creo, con honestidade, que non \u00e9 raz\u00f3n dicir \u201cque non hai\u201d: sinceramente, \u00e9 m\u00e1is claro afirmar que \u201cnon chegamos\u201d. \u00c9 unha cuesti\u00f3n que sei que nos preocupa e ocupa. Tam\u00e9n nesta tarefa urxe o traballo coordinado que nos permita liberar tempo exclusivo dedicado a eles, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados e adaptados para evanxelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en procrear cristi\u00e1ns, en achegarnos aos mozos e en coidar a iniciaci\u00f3n cristi\u00e1<\/strong>.\r\n\r\nO que me gustar\u00eda que se coidase e fomentase<\/strong><\/h4>\r\nA visita ten tam\u00e9n unha dimensi\u00f3n de proxecci\u00f3n de futuro. Non se trata de \u201cautoafagarnos e autocompracernos\u201d. Sei e valoro o moito que se traballa, sem\u00e9ntase, \u00f3rase, esp\u00e9rase\u2026; pero ser consciente dos retos neste traballo \u201cna vi\u00f1a\u201d \u00e9 algo que nos debe seguir ilusionando, sen sentirnos esmagados pola t\u00fazara realidade. Con esa vontade gustar\u00edame animarvos, sacerdotes e laicos, nalgunhas tarefas. Algunhas xa volas indiquei m\u00e1is arriba:\r\n\r\n\u00b7 Urxe un maior traballo na UPA e o arciprestado<\/strong>: creando os Consellos e equipos de presb\u00edteros e laicos que dinamicen diferentes tarefas eclesiais e que axuden a ser comunidades evanxelizadoras. Nunha sociedade m\u00e1is interconectada, a Igrexa ofrece a comu\u00f1\u00f3n como unha maneira de vivir a s\u00faa misi\u00f3n. Profundar no traballo como UPA (que non \u00e9 s\u00f3 coordinar misas ou catequeses) e desenvolver a vida arciprestal \u00e9 algo pendente. TRABALLADE EN COMU\u00d1\u00d3N.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 urxente coidar a formaci\u00f3n dos nosos cristi\u00e1ns<\/strong>: A Escola de Evanxelizaci\u00f3n que se implantou na diocese, ou outras iniciativas e formas que poidades ter ou adaptar, son necesarias para a creaci\u00f3n dun \u201cn\u00f3s\u201d comunitario que senta corresponsable e enviado con identidade ao noso mundo. Fronte \u00e1 debilidade comunitaria que se constata e que nos preocupa, habemos de ser capaces de xerala con imaxinaci\u00f3n. REUN\u00cdDEVOS E FACEDE GRUPOS.\r\n\r\n\u00b7 Necesitamos repensar e fomentar a centralidade do domingo como o d\u00eda fundamental na vida dos cristi\u00e1ns<\/strong>: Este punto t\u00e9molo que facer conscientes da nosa realidade en canto \u00e1 debilidade das comunidades e a escaseza de sacerdotes. O documento \"Orientaci\u00f3ns para a celebraci\u00f3n do D\u00eda do Se\u00f1or<\/a>\", que acabamos de publicar recentemente na diocese, p\u00f3denos axudar a abrir, fomentar e promover cami\u00f1os de futuro nesta clave. DIALOG\u00c1DEO E CELEBRADE O DOMINGO.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 necesario un maior di\u00e1logo e presenza no medio do noso territorio<\/strong>: Non vivimos noutro mundo, sen\u00f3n somos Igrexa no mundo. As s\u00faas luces, esperanzas, traballos\u2026 son os nosos que habemos de iluminar, animar, coidar\u2026 A Igrexa foi sempre un factor importante e referente para tanta xente. Certamente, non podemos anhelar tempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para a nosa imaxinaci\u00f3n de proxectos presentes. Temos que dialogar, facernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar persoas que est\u00e1n presentes nesas din\u00e1micas\u2026 Ademais, pensar nunha C\u00c1RITAS arciprestal ou m\u00e1is relacionada entre todas as parroquiais, axudar\u00edanos a ser un signo significativo e esperanzador na nosa comarca. PROMOV\u00c9DEO.\r\n\r\n\u00b7 Promovamos a experiencia e o encontro con Cristo<\/strong>: O noso compromiso e discipulado fom\u00e9ntase na medida en que temos experiencia de Deus e coidamos a nosa fe. \u00c9 un don que sempre nos desborda e sorprende. A fe comeza as\u00ed e testem\u00fa\u00f1ase desta maneira. Sigamos coidando as celebraci\u00f3ns, os encontros de preparaci\u00f3n para os sacramentos, a catequese, os momentos de oraci\u00f3n persoal e comunitaria, as experiencias de retiro e primeiro anuncio. A nivel diocesano xa hai algunhas iniciativas nas que podedes participar. FOMENT\u00c1DEO.\r\n\r\nRemato elevando a mi\u00f1a acci\u00f3n de grazas ao Pai, polo Fillo no Esp\u00edrito que nos sost\u00e9n. Grazas por esta oportunidade e este acontecemento eclesial que vivimos como Pobo de Deus en cami\u00f1o. Que sigamos sementando e acompa\u00f1ando o discorrer desta historia e deste pobo.\r\n\r\nCoa mi\u00f1a oraci\u00f3n e bendici\u00f3n. O voso irm\u00e1n e amigo,\r\n\r\n+ Fernando, bispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\n<\/a>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":2,"featured_media":46375,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_es_post_content":"Queridos amigos y amigas:\r\n\r\nAl concluir la visita pastoral al arciprestazgo de Ortegal, me gustar\u00eda compartir con vosotros algunas reflexiones y sentimientos que me han provocado tantos encuentros, momentos pasados entre vosotros, oraciones y celebraciones compartidas\u2026 En definitiva, tanta gracia como hemos podido compartir durante todo el curso. Guardo en mi recuerdo<\/strong> los hermosos paisajes que cuid\u00e1is y que el Se\u00f1or os ha regalado en esa tierra tan hermosa. Tambi\u00e9n las visitas realizadas a enfermos, a residencias de ancianos, a asociaciones, entidades e instituciones p\u00fablicas, a grupos parroquiales, a las parroquias m\u00e1s rec\u00f3nditas, a los colegios, las visitas a los cuidados cementerios, las celebraciones m\u00faltiples con ni\u00f1os y mayores, las eucarist\u00edas dominicales, las mesas compartidas con rica y variada gastronom\u00eda, las fiestas patronales\u2026 En mi coraz\u00f3n y mi plegaria ha habido mucha gente y rostros a la que he saludado, escuchado, acogido y querido.\r\n\r\nAl escribir estas notas, me gustar\u00eda hacerlo como un padre, hermano y amigo que se ha acercado a vosotros y que tiene la responsabilidad y preocupaci\u00f3n de la misi\u00f3n en la Di\u00f3cesis. No son los comentarios de un controlador, inspector o auditor que ha pasado revista. Busco compartir con vosotros la pasi\u00f3n por el Reino y por la misi\u00f3n y, de este modo, animarnos rec\u00edprocamente en la misi\u00f3n compartida.\r\n\r\nLo que he visto y valoro positivamente<\/strong><\/h4>\r\nQuiero, en primer lugar y sobre todo, agradecer el trabajo, la entrega, la vida de vuestros sacerdotes<\/strong> con los que he compartido durante estos d\u00edas muchas horas, kil\u00f3metros y, especialmente, sentimientos, deseos y esperanzas. En la pluralidad de cada uno de ellos, en su fragilidad y con sus capacidades, en la edad avanzada de algunos de ellos, he comprobado agradecido que viven con entrega y generosidad su vida y su llamada. En un tiempo en el que se habla y preocupa tanto el cansancio de los presb\u00edteros (por la acumulaci\u00f3n de parroquias, la diversidad de los compromisos y la secularizac\u00f3n reinante\u2026), su testimonio es un tesoro escondido en nuestro mundo llamado a dar fruto. Ellos, con imaginaci\u00f3n y paciencia, se entregan por llegar y presidir las celebraciones, cuidar los templos, atender las necesidades de la comunidad, visitar los enfermos, familias y personas m\u00e1s vulnerables, alentar y animar la llama de la fe, acompa\u00f1ar los momentos importantes de la vida de las personas, familias y comunidades. GRACIAS Y SEGUID CUID\u00c1NDOLOS.\r\n\r\nJunto a ellos, me he encontrado muchos laicos, hombres y mujeres, que corresponsablemente participan activamente en las tareas eclesiales<\/strong>. En la catequesis, en C\u00e1ritas, en la liturgia, en el mantenimiento y el ornato de los templos y cementerios, como sacristanes, en el canto, en el cuidado y esmero en las celebraciones\u2026 Son muchos los testimonios silenciosos y callados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidad su fe y sus compromisos bautismales, que aman profundamente sus parroquias, sus ra\u00edces religiosas, que han hecho un camino de fe personal y maduro. No se trata de ayudar al cura, se trata de vivir sinodalmente, de descubrir el lugar y la manera como yo soy Iglesia. GRACIAS Y NO OS CANS\u00c9IS.\r\n\r\nQuiero, de un modo muy particular, agradecer el testimonio silencioso y profundo de tantas personas an\u00f3nimas<\/strong>, muchas de ellas mayores, que os hab\u00e9is acercado a m\u00ed para compartir lo que supone la fe en vuestra vida, lo mucho que la valor\u00e1is y lo que significa creer y participar en la la Iglesia. Vuestras palabras, cargadas de sinceridad, cari\u00f1o fraternal y profundidad, me han evangelizado y animado en mi ministerio episcopal y me han hecho descubrir que el Evangelio sigue vivo en la vida de nuestra gente sencilla y humilde. \u00c1NIMO Y MUCHAS GRACIAS.\r\n\r\nQuiero agradeceros tambi\u00e9n p\u00fablicamente el empe\u00f1o que pon\u00e9is por el cuidado de vuestros cementerios y templos<\/strong>, por los esfuerzos que hac\u00e9is por tenerlos abiertos y dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por sostener vuestras comunidades. El templo es un signo de una comunidad viva que vive la fe. Es el legado de nuestros mayores que queremos dejar a nuestros hijos. Como tantas veces os he dicho en la visita, es un signo del valor que dais a la fe y, en definitiva a Jesucristo. Ser\u00eda interesante que, de manera responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos de este rico patrimonio, que es vuestro, y hacerlo colaborativamente con la ayuda de las administraciones y sociedad civil. Y, sobre todo, que sea el signo del esfuerzo que hac\u00e9is por cuidaros integra y personalmente junto a la comunidad que da vida a ese templo. \u00c1NIMO.\r\n\r\nLo que he hechado de menos y me preocupa<\/strong><\/h4>\r\nJunto a todas estas notas, me gustar\u00eda tambi\u00e9n compartir algunos aspectos que me preocupan y que, vosotros mismos, me hab\u00e9is hecho llegar. Vuestro arciprestazgo es fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose la mayor\u00eda de la poblaci\u00f3n en algunas de las villas que lo configuran. Con tristeza y preocupaci\u00f3n me hab\u00e9is hablado del \u00e9xodo rural, del envejecimiento, de la falta de reemplazo y la peque\u00f1ez de las comunidades, de la ausencia de oportunidades laborales y de futuro, de la poca formaci\u00f3n cristiana, de la dificultad para conectar con ni\u00f1os y j\u00f3venes en la transmisi\u00f3n de la fe, de la situaci\u00f3n de muchas familias, de la esperanza de los inmigrantes que llegan a nuestras parroquias\u2026 Son estos problemas muy serios, algunos de los cuales nos desbordan, que hemos de afrontar con esperanza y con unidad entre nosotros y con otros actores que participan en el territorio<\/strong>.\r\n\r\nPrecisamente por eso es tan importante el trabajo en equipo, en comunidad, en UPA, en arciprestazgo<\/strong>. Los retos que tenemos delante como Iglesia no podemos afrontarlos con m\u00e9todos pasados, sino que hemos de vivirlos con nueva imaginaci\u00f3n. Necesitamos adem\u00e1s el calor de una comunidad que tenga talla humana y que sea capaz de abrigarnos y enviarnos. Es preciso salir de nuestra cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos a la belleza de compartir, con otros, nuevos caminos<\/strong> que nos lleven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneros que construyen una Iglesia amplia que es sal y luz en medio del mundo.\r\n\r\nEn ese sentido, junto a la ausencia de encuentros arciprestales y de UPA, he echado de menos una mayor presencia y di\u00e1logo con el territorio en el que se insertan nuestras comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201clo nuestro\u201d en paralelo a lo de otros\u2026 Os recuerdo que el Maestro nos envi\u00f3 a ser \u201csal y luz\u201d en medio del mundo, nos invit\u00f3 a \u201cIr\u201d<\/strong> y que, por ello, estamos convocados a \u201csalir\u201d y vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quiz\u00e1s nos da miedo dialogar con el mundo, con las asociaciones que contribuyen al desarrollo de nuestro territorio, con el mundo de la increencia, con las iniciativas que surgen\u2026 No es bueno encerrarnos en los templos y privatizar nuestra fe. La fe ha de dar luz y contribuir al crecimiento de las personas y de la sociedad. Combinar la presencia p\u00fablica de la Iglesia y de los cristianos en la vida p\u00fablica ha de ser una tarea permanente y central<\/strong>. Se nos ha de percibir como agentes humanizadores que dan esperanza a las pobrezas de nuestro mundo, especialmente cercanos a los m\u00e1s pobres y excluidos.\r\n\r\nUn tercer elemento, de manera general, he podido constatar: la poca presencia de ni\u00f1os, j\u00f3venes y familias en la vida cotidiana de nuestras comunidades cristianas. Creo, con honestidad, que no es raz\u00f3n decir \u201cque no hay\u201d: sinceramente, es m\u00e1s claro afirmar que \u201cno llegamos\u201d. Es una cuesti\u00f3n que s\u00e9 que nos preocupa y nos ocupa. Tambi\u00e9n en esta tarea urge el trabajo coordinado que nos permita liberar tiempo exclusivo dedicado a ellos, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados y adaptados para evangelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en engendrar cristianos, en acercarnos a los j\u00f3venes y en cuidar la iniciaci\u00f3n cristiana<\/strong>.\r\n\r\nLo que me gustar\u00eda que se cuidara y fomentase<\/strong><\/h4>\r\nLa visita tiene tambi\u00e9n una dimensi\u00f3n de proyecci\u00f3n de futuro. No se trata de \u201cautoalagarnos y autocomplacernos\u201d. S\u00e9 y valoro lo mucho que se trabaja, se siembra, se ora, se espera\u2026; pero ser consciente de los retos en este trabajo \u201cen la vi\u00f1a\u201d es algo que nos debe de seguir ilusionando, sin sentirnos aplastados por la tozuda realidad. Con esa voluntad me gustar\u00eda animaros, sacerdotes y laicos, en algunas tareas. Algunas ya os las he indicado m\u00e1s arriba:\r\n\r\n\u00b7 Urge un mayor trabajo en la UPA y el arciprestazgo<\/strong>: creando los Consejos y Equipos de presb\u00edteros y laicos que dinamicen diferentes tareas eclesiales y que ayuden a ser comunidades evangelizadoras. En una sociedad m\u00e1s interconectada, la Iglesia ofrece la comuni\u00f3n como una manera de vivir su misi\u00f3n. Profundizar en el trabajo como UPA (que no es solo coordinar misas o catequesis) y desarrollar la vida arciprestal es algo pendiente. TRABAJAD EN COMUNI\u00d3N.\r\n\r\n\u00b7 Es urgente cuidar la formaci\u00f3n de nuestros cristianos<\/strong>: La Escuela de Evangelizaci\u00f3n que se ha implantado en la di\u00f3cesis, u otras iniciativas y formas que pod\u00e1is tener o adaptar, son necesarias para la creaci\u00f3n de un \u201cnosotros\u201d comunitario que se sienta corresponsable y enviado con identidad a nuestro mundo. Frente a la debilidad comunitaria que se constata y que nos preocupa, hemos de ser capaces de generarla con imaginaci\u00f3n. REUNIROS Y HACED GRUPOS.\r\n\r\n\u00b7 Necesitamos repensar y fomentar la centralidad del domingo como el d\u00eda fundamental en la vida de los cristianos<\/strong>: Este punto lo tenemos que hacer conscientes de nuestra realidad en cuanto a la debilidad de las comunidades y la escasez de sacerdotes. El documento \"Orientaciones para la celebraci\u00f3n del D\u00eda del Se\u00f1or\"<\/a>, que acabamos de publicar recientemente en la di\u00f3cesis, nos puede ayudar a abrir, fomentar y promover caminos de futuro en esta clave. DIALOGADLO Y CELEBRAD EL DOMINGO.\r\n\r\n\u00b7 Es necesario un mayor di\u00e1logo y presencia en medio de nuestro territorio<\/strong>: No vivimos en otro mundo, sino somos Iglesia en el mundo. Sus luces, esperanzas, trabajos\u2026 son los nuestros que hemos de iluminar, animar, cuidar\u2026 La Iglesia ha sido siempre un factor importante y referente para tanta gente. Ciertamente, no podemos anhelar tiempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para nuestra imaginaci\u00f3n de proyectos presentes. Tenemos que dialogar, hacernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar personas que est\u00e1n presentes en esas din\u00e1micas\u2026 Adem\u00e1s, pensar en una C\u00c1RITAS arciprestal o m\u00e1s relacionada entre todas las parroquiales, nos ayudar\u00eda a ser un signo significativo y esperanzador en nuestra comarca. PROMOVEDLO.\r\n\r\n\u00b7 Promovamos la experiencia y el encuentro con Cristo<\/strong>: Nuestro compromiso y discipulado se fomenta en la medida en que tenemos experiencia de Dios y cuidamos nuestra fe. Es un don que siempre nos desborda y nos sorprende. La fe comienza as\u00ed y se testimonia de esta manera. Sigamos cuidando las celebraciones, los encuentros de preparaci\u00f3n para los sacramentos, la catequesis, los momentos de oraci\u00f3n personal y comunitaria, las experiencias de retiro y primer anuncio. A nivel diocesano ya hay algunas iniciativas en las que pod\u00e9is participar. FOMENTADLO.\r\n\r\nTermino elevando mi acci\u00f3n de gracias al Padre, por el Hijo en el Esp\u00edritu que nos sostiene. Gracias por esta oportunidad y este acontecimiento eclesial que hemos vivido como Pueblo de Dios en camino. Que sigamos sembrando y acompa\u00f1ando el discurrir de esta historia y de este pueblo.\r\n\r\nCon mi oraci\u00f3n y bendici\u00f3n. Vuestro hermano y amigo,\r\n\r\n+ Fernando, obispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\n<\/a>","_es_post_name":"carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal","_gl_post_content":"Queridos amigos e amigas:\r\n\r\nAo conclu\u00edr a visita pastoral ao arciprestado de Ortegal, gustar\u00edame compartir convosco algunhas reflexi\u00f3ns e sentimentos que me provocaron tantos encontros, momentos pasados entre v\u00f3s, oraci\u00f3ns e celebraci\u00f3ns compartidas\u2026 En definitiva, tanta graza como puidemos compartir durante todo o curso. Gardo no meu recordo<\/strong> as fermosas paisaxes que coidades e que o Se\u00f1or vos regalou nesa terra tan fermosa. Tam\u00e9n as visitas realizadas a enfermos, a residencias de anci\u00e1ns, a asociaci\u00f3ns, entidades e instituci\u00f3ns p\u00fablicas, a grupos parroquiais, \u00e1s parroquias m\u00e1is rec\u00f3nditas, aos colexios, as visitas aos coidados cemiterios, as celebraci\u00f3ns m\u00faltiples con nenos e maiores, as eucarist\u00edas dominicais, as mesas compartidas con rica e variada gastronom\u00eda, as festas patronais\u2026 No meu coraz\u00f3n e a mi\u00f1a pregaria houbo moita xente e rostros \u00e1 quenes saudei, escoitado, acollido e querido.\r\n\r\nAo escribir estas notas, gustar\u00edame facelo como un pai, irm\u00e1n e amigo que se achegou a v\u00f3s e que ten a responsabilidade e preocupaci\u00f3n da misi\u00f3n na diocese. Non son os comentarios dun controlador, inspector ou auditor que pasou revista. Busco compartir convosco a paix\u00f3n polo Reino e pola misi\u00f3n e, deste xeito, animarnos reciprocamente na misi\u00f3n compartida.\r\n\r\nO que vin e valoro positivamente<\/strong><\/h4>\r\nQuero, en primeiro lugar e sobre todo, agradecer o traballo, a entrega, a vida dos vosos sacerdotes<\/strong> cos que compart\u00edn durante estes d\u00edas moitas horas, quil\u00f3metros e, especialmente, sentimentos, desexos e esperanzas. Na pluralidade de cada un deles, na s\u00faa fraxilidade e coas s\u00faas capacidades, na idade avanzada dalg\u00fans deles, comprobei agradecido que viven con entrega e xenerosidade a s\u00faa vida e a s\u00faa chamada. Nun tempo no que se fala e preocupa tanto o cansazo dos presb\u00edteros (pola acumulaci\u00f3n de parroquias, a diversidade dos compromisos e a secularizac\u00f3n reinante\u2026), o seu testemu\u00f1o \u00e9 un tesouro escondido no noso mundo chamado a dar froito. Eles, con imaxinaci\u00f3n e paciencia, entr\u00e9ganse por chegar e presidir as celebraci\u00f3ns, coidar os templos, atender as necesidades da comunidade, visitar os enfermos, familias e persoas m\u00e1is vulnerables, alentar e animar a chama da fe, acompa\u00f1ar os momentos importantes da vida das persoas, familias e comunidades. GRAZAS E SEGUIDE COID\u00c1NDOOS.\r\n\r\nXunto a eles, atopeime moitos laicos, homes e mulleres, que corresponsablemente participan activamente nas tarefas eclesiais<\/strong>. Na catequese, en C\u00e1ritas, na liturxia, no mantemento e o ornato dos templos e cemiterios, como sancrist\u00e1ns, no canto, no coidado e esmero nas celebraci\u00f3ns\u2026 Son moitos os testemu\u00f1os silenciosos e calados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidade a s\u00faa fe e os seus compromisos bautismais, que aman profundamente as s\u00faas parroquias, as s\u00faas ra\u00edces relixiosas, que fixeron un cami\u00f1o de fe persoal e maduro. Non se trata de axudar ao cura, tr\u00e1tase de vivir sinodalmente, de descubrir o lugar e a maneira como eu son Igrexa. GRAZAS E NON VOS CANSEDES.\r\n\r\nQuero, dun modo moi particular, agradecer o testemu\u00f1o silencioso e profundo de tantas persoas an\u00f3nimas<\/strong>, moitas delas maiores, que vos achegastes a min para compartir o que sup\u00f3n a fe na vosa vida, o moito que a valorades e o que significa crer e participar na a Igrexa. As vosas palabras, cargadas de sinceridade, agarimo fraternal e profundidade, evanxeliz\u00e1ronme e animaron no meu ministerio episcopal e fix\u00e9ronme descubrir que o Evanxeo segue vivo na vida da nosa xente sinxela e humilde. \u00c1NIMO E MOITAS GRAZAS.\r\n\r\nQuero agradecervos tam\u00e9n publicamente o empe\u00f1o que po\u00f1edes polo coidado dos vosos cemiterios e templos<\/strong>, polos esforzos que facedes por telos abertos e dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por soster as vosas comunidades. O templo \u00e9 un signo dunha comunidade viva que vive a fe. \u00c9 o legado dos nosos maiores que queremos deixar aos nosos fillos. Como tantas veces d\u00edxenvos na visita, \u00e9 un signo do valor que dades \u00e1 fe e, en definitiva, a Xesucristo. Ser\u00eda interesante que, de maneira responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos deste rico patrimonio, que \u00e9 voso, e facelo colaborativamente coa axuda das administraci\u00f3ns e sociedade civil. E, sobre todo, que sexa o signo do esforzo que facedes por coidarvos integra e persoalmente xunto \u00e1 comunidade que d\u00e1 vida a ese templo. \u00c1NIMO.\r\n\r\nO que botei de menos e me preocupa<\/strong><\/h4>\r\nXunto a todas estas notas, gustar\u00edame tam\u00e9n compartir alg\u00fans aspectos que me preocupan e que, v\u00f3s mesmos, fix\u00e9stesme chegar. O voso arciprestado \u00e9 fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose a maior\u00eda da poboaci\u00f3n nalgunhas das vilas que o configuran. Con tristeza e preocupaci\u00f3n fal\u00e1stesme do \u00e9xodo rural, do envellecemento, da falta de substituci\u00f3n e a peque\u00f1ez das comunidades, da ausencia de oportunidades laborais e de futuro, da pouca formaci\u00f3n cristi\u00e1, da dificultade para conectar con nenos e mozos na transmisi\u00f3n da fe, da situaci\u00f3n de moitas familias, da esperanza dos inmigrantes que chegan \u00e1s nosas parroquias\u2026 Son estes problemas moi serios, alg\u00fans dos cales nos desbordan, que habemos de afrontar con esperanza e con unidade entre n\u00f3s e con outros actores que participan no territorio<\/strong>.\r\n\r\nPrecisamente por iso \u00e9 tan importante o traballo en equipo, en comunidade, en UPA, en arciprestado<\/strong>. Os retos que temos diante como Igrexa non podemos afrontalos con m\u00e9todos pasados, sen\u00f3n que habemos de vivilos con nova imaxinaci\u00f3n. Necesitamos ademais a calor dunha comunidade que te\u00f1a talla humana e que sexa capaz de abrigarnos e enviarnos. \u00c9 preciso sa\u00edr da nosa cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos \u00e1 beleza de compartir, con outros, novos cami\u00f1os<\/strong> que nos leven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneiros que constr\u00faen unha Igrexa ampla que \u00e9 sal e luz no medio do mundo.\r\n\r\nNese sentido, xunto \u00e1 ausencia de encontros arciprestais e de UPA, botei de menos unha maior presenza e di\u00e1logo co territorio no que se inseren as nosas comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201co noso\u201d en paralelo ao de outros\u2026 L\u00e9mbrovos que o Mestre nos enviou a ser \u201csal e luz\u201d no medio do mundo, convidounos a \u201cIr\u201d<\/strong> e que, por iso, estamos convocados a \u201csa\u00edr\u201d e vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quizais nos d\u00e1 medo dialogar co mundo, coas asociaci\u00f3ns que contrib\u00faen ao desenvolvemento do noso territorio, co mundo da increencia, coas iniciativas que xorden\u2026 Non \u00e9 bo encerrarnos nos templos e privatizar a nosa fe. A fe ha de dar luz e contribu\u00edr ao crecemento das persoas e da sociedade. Combinar a presenza p\u00fablica da Igrexa e dos cristi\u00e1ns na vida p\u00fablica ha de ser unha tarefa permanente e central<\/strong>. H\u00e1senos de percibir como axentes humanizadores que dan esperanza \u00e1s pobrezas do noso mundo, especialmente pr\u00f3ximos aos m\u00e1is pobres e exclu\u00eddos.\r\n\r\nUn terceiro elemento, de maneira xeral, puiden constatar: a pouca presenza de nenos, mozos e familias na vida coti\u00e1 das nosas comunidades cristi\u00e1s. Creo, con honestidade, que non \u00e9 raz\u00f3n dicir \u201cque non hai\u201d: sinceramente, \u00e9 m\u00e1is claro afirmar que \u201cnon chegamos\u201d. \u00c9 unha cuesti\u00f3n que sei que nos preocupa e ocupa. Tam\u00e9n nesta tarefa urxe o traballo coordinado que nos permita liberar tempo exclusivo dedicado a eles, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados e adaptados para evanxelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en procrear cristi\u00e1ns, en achegarnos aos mozos e en coidar a iniciaci\u00f3n cristi\u00e1<\/strong>.\r\n\r\nO que me gustar\u00eda que se coidase e fomentase<\/strong><\/h4>\r\nA visita ten tam\u00e9n unha dimensi\u00f3n de proxecci\u00f3n de futuro. Non se trata de \u201cautoafagarnos e autocompracernos\u201d. Sei e valoro o moito que se traballa, sem\u00e9ntase, \u00f3rase, esp\u00e9rase\u2026; pero ser consciente dos retos neste traballo \u201cna vi\u00f1a\u201d \u00e9 algo que nos debe seguir ilusionando, sen sentirnos esmagados pola t\u00fazara realidade. Con esa vontade gustar\u00edame animarvos, sacerdotes e laicos, nalgunhas tarefas. Algunhas xa volas indiquei m\u00e1is arriba:\r\n\r\n\u00b7 Urxe un maior traballo na UPA e o arciprestado<\/strong>: creando os Consellos e equipos de presb\u00edteros e laicos que dinamicen diferentes tarefas eclesiais e que axuden a ser comunidades evanxelizadoras. Nunha sociedade m\u00e1is interconectada, a Igrexa ofrece a comu\u00f1\u00f3n como unha maneira de vivir a s\u00faa misi\u00f3n. Profundar no traballo como UPA (que non \u00e9 s\u00f3 coordinar misas ou catequeses) e desenvolver a vida arciprestal \u00e9 algo pendente. TRABALLADE EN COMU\u00d1\u00d3N.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 urxente coidar a formaci\u00f3n dos nosos cristi\u00e1ns<\/strong>: A Escola de Evanxelizaci\u00f3n que se implantou na diocese, ou outras iniciativas e formas que poidades ter ou adaptar, son necesarias para a creaci\u00f3n dun \u201cn\u00f3s\u201d comunitario que senta corresponsable e enviado con identidade ao noso mundo. Fronte \u00e1 debilidade comunitaria que se constata e que nos preocupa, habemos de ser capaces de xerala con imaxinaci\u00f3n. REUN\u00cdDEVOS E FACEDE GRUPOS.\r\n\r\n\u00b7 Necesitamos repensar e fomentar a centralidade do domingo como o d\u00eda fundamental na vida dos cristi\u00e1ns<\/strong>: Este punto t\u00e9molo que facer conscientes da nosa realidade en canto \u00e1 debilidade das comunidades e a escaseza de sacerdotes. O documento \"Orientaci\u00f3ns para a celebraci\u00f3n do D\u00eda do Se\u00f1or<\/a>\", que acabamos de publicar recentemente na diocese, p\u00f3denos axudar a abrir, fomentar e promover cami\u00f1os de futuro nesta clave. DIALOG\u00c1DEO E CELEBRADE O DOMINGO.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 necesario un maior di\u00e1logo e presenza no medio do noso territorio<\/strong>: Non vivimos noutro mundo, sen\u00f3n somos Igrexa no mundo. As s\u00faas luces, esperanzas, traballos\u2026 son os nosos que habemos de iluminar, animar, coidar\u2026 A Igrexa foi sempre un factor importante e referente para tanta xente. Certamente, non podemos anhelar tempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para a nosa imaxinaci\u00f3n de proxectos presentes. Temos que dialogar, facernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar persoas que est\u00e1n presentes nesas din\u00e1micas\u2026 Ademais, pensar nunha C\u00c1RITAS arciprestal ou m\u00e1is relacionada entre todas as parroquiais, axudar\u00edanos a ser un signo significativo e esperanzador na nosa comarca. PROMOV\u00c9DEO.\r\n\r\n\u00b7 Promovamos a experiencia e o encontro con Cristo<\/strong>: O noso compromiso e discipulado fom\u00e9ntase na medida en que temos experiencia de Deus e coidamos a nosa fe. \u00c9 un don que sempre nos desborda e sorprende. A fe comeza as\u00ed e testem\u00fa\u00f1ase desta maneira. Sigamos coidando as celebraci\u00f3ns, os encontros de preparaci\u00f3n para os sacramentos, a catequese, os momentos de oraci\u00f3n persoal e comunitaria, as experiencias de retiro e primeiro anuncio. A nivel diocesano xa hai algunhas iniciativas nas que podedes participar. FOMENT\u00c1DEO.\r\n\r\nRemato elevando a mi\u00f1a acci\u00f3n de grazas ao Pai, polo Fillo no Esp\u00edrito que nos sost\u00e9n. Grazas por esta oportunidade e este acontecemento eclesial que vivimos como Pobo de Deus en cami\u00f1o. Que sigamos sementando e acompa\u00f1ando o discorrer desta historia e deste pobo.\r\n\r\nCoa mi\u00f1a oraci\u00f3n e bendici\u00f3n. O voso irm\u00e1n e amigo,\r\n\r\n+ Fernando, bispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\n<\/a>","_gl_post_name":"carta-aos-cristians-do-arciprestado-de-ortegal","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Carta aos cristi\u00e1ns do arciprestado de Ortegal","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[65,11,7],"tags":[184,132,489],"class_list":{"0":"post-46371","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-actualidad","8":"category-escritos-pastorales","9":"category-la-voz-del-pastor","10":"tag-arciprestazgos","11":"tag-obispo","12":"tag-visita-pastoral"},"yoast_head":"\nCarta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"gl_ES\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Queridos amigos e amigas: Ao conclu\u00edr a visita pastoral ao arciprestado de Ortegal, gustar\u00edame compartir convosco algunhas reflexi\u00f3ns e sentimentos que me provocaron tantos encontros, momentos pasados entre v\u00f3s, oraci\u00f3ns e celebraci\u00f3ns compartidas\u2026 En definitiva, tanta graza como puidemos compartir durante todo o curso. Gardo no meu recordo as fermosas paisaxes que coidades e que […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\" \/>\n<meta property=\"article:publisher\" content=\"https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2025-09-09T06:00:38+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"2560\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"1920\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"Redacci\u00f3n\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:image\" content=\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg\" \/>\n<meta name=\"twitter:creator\" content=\"@mondonedoferrol\" \/>\n<meta name=\"twitter:site\" content=\"@mondonedoferrol\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Escrito por\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"Redacci\u00f3n\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Tempo de lectura\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"10 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"Article\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#article\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\"},\"author\":{\"name\":\"Redacci\u00f3n\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b\"},\"headline\":\"Carta aos cristi\u00e1ns do arciprestado de Ortegal\",\"datePublished\":\"2025-09-09T06:00:38+00:00\",\"mainEntityOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\"},\"wordCount\":1966,\"publisher\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg\",\"keywords\":[\"Arciprestazgos\",\"Obispo\",\"Visita pastoral\"],\"articleSection\":[\"Actualidade\",\"Escritos pastorales\",\"La voz del Pastor\"],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\",\"name\":\"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg\",\"datePublished\":\"2025-09-09T06:00:38+00:00\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg\",\"width\":2560,\"height\":1920},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/\",\"name\":\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\",\"description\":\"\",\"publisher\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization\"},\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"Organization\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization\",\"name\":\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/\",\"logo\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png\",\"contentUrl\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png\",\"width\":460,\"height\":137,\"caption\":\"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/\"},\"sameAs\":[\"https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol\",\"https:\/\/x.com\/mondonedoferrol\",\"https:\/\/www.instagram.com\/mondonedoferrol\/\"]},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b\",\"name\":\"Redacci\u00f3n\",\"url\":\"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/author\/carlos\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/","og_locale":"gl_ES","og_type":"article","og_title":"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","og_description":"Queridos amigos e amigas: Ao conclu\u00edr a visita pastoral ao arciprestado de Ortegal, gustar\u00edame compartir convosco algunhas reflexi\u00f3ns e sentimentos que me provocaron tantos encontros, momentos pasados entre v\u00f3s, oraci\u00f3ns e celebraci\u00f3ns compartidas\u2026 En definitiva, tanta graza como puidemos compartir durante todo o curso. Gardo no meu recordo as fermosas paisaxes que coidades e que […]","og_url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/","og_site_name":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","article_publisher":"https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol","article_published_time":"2025-09-09T06:00:38+00:00","og_image":[{"width":2560,"height":1920,"url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg","type":"image\/jpeg"}],"author":"Redacci\u00f3n","twitter_card":"summary_large_image","twitter_image":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg","twitter_creator":"@mondonedoferrol","twitter_site":"@mondonedoferrol","twitter_misc":{"Escrito por":"Redacci\u00f3n","Tempo de lectura":"10 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"Article","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#article","isPartOf":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/"},"author":{"name":"Redacci\u00f3n","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b"},"headline":"Carta aos cristi\u00e1ns do arciprestado de Ortegal","datePublished":"2025-09-09T06:00:38+00:00","mainEntityOfPage":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/"},"wordCount":1966,"publisher":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization"},"image":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg","keywords":["Arciprestazgos","Obispo","Visita pastoral"],"articleSection":["Actualidade","Escritos pastorales","La voz del Pastor"],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/","name":"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal - Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","isPartOf":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg","datePublished":"2025-09-09T06:00:38+00:00","inLanguage":"gl-ES","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal\/#primaryimage","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg","contentUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/IMG_4833-scaled.jpg","width":2560,"height":1920},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#website","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/","name":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","description":"","publisher":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization"},"potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"Organization","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#organization","name":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/","logo":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png","contentUrl":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/Mon.png","width":460,"height":137,"caption":"Di\u00f3cesis de Mondo\u00f1edo - Ferrol @mondonedoferrol"},"image":{"@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/logo\/image\/"},"sameAs":["https:\/\/www.facebook.com\/mondonedoferrol","https:\/\/x.com\/mondonedoferrol","https:\/\/www.instagram.com\/mondonedoferrol\/"]},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/#\/schema\/person\/9121722d3465dffbe6c7664152e3938b","name":"Redacci\u00f3n","url":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/author\/carlos\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/46371","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=46371"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/46371\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":46383,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/46371\/revisions\/46383"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/46375"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=46371"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=46371"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mondonedoferrol.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=46371"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Xunto a eles, atopeime moitos laicos, homes e mulleres, que corresponsablemente participan activamente nas tarefas eclesiais<\/strong>. Na catequese, en C\u00e1ritas, na liturxia, no mantemento e o ornato dos templos e cemiterios, como sancrist\u00e1ns, no canto, no coidado e esmero nas celebraci\u00f3ns\u2026 Son moitos os testemu\u00f1os silenciosos e calados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidade a s\u00faa fe e os seus compromisos bautismais, que aman profundamente as s\u00faas parroquias, as s\u00faas ra\u00edces relixiosas, que fixeron un cami\u00f1o de fe persoal e maduro. Non se trata de axudar ao cura, tr\u00e1tase de vivir sinodalmente, de descubrir o lugar e a maneira como eu son Igrexa. GRAZAS E NON VOS CANSEDES.<\/p>\n Quero, dun modo moi particular, agradecer o testemu\u00f1o silencioso e profundo de tantas persoas an\u00f3nimas<\/strong>, moitas delas maiores, que vos achegastes a min para compartir o que sup\u00f3n a fe na vosa vida, o moito que a valorades e o que significa crer e participar na a Igrexa. As vosas palabras, cargadas de sinceridade, agarimo fraternal e profundidade, evanxeliz\u00e1ronme e animaron no meu ministerio episcopal e fix\u00e9ronme descubrir que o Evanxeo segue vivo na vida da nosa xente sinxela e humilde. \u00c1NIMO E MOITAS GRAZAS.<\/p>\n Quero agradecervos tam\u00e9n publicamente o empe\u00f1o que po\u00f1edes polo coidado dos vosos cemiterios e templos<\/strong>, polos esforzos que facedes por telos abertos e dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por soster as vosas comunidades. O templo \u00e9 un signo dunha comunidade viva que vive a fe. \u00c9 o legado dos nosos maiores que queremos deixar aos nosos fillos. Como tantas veces d\u00edxenvos na visita, \u00e9 un signo do valor que dades \u00e1 fe e, en definitiva, a Xesucristo. Ser\u00eda interesante que, de maneira responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos deste rico patrimonio, que \u00e9 voso, e facelo colaborativamente coa axuda das administraci\u00f3ns e sociedade civil. E, sobre todo, que sexa o signo do esforzo que facedes por coidarvos integra e persoalmente xunto \u00e1 comunidade que d\u00e1 vida a ese templo. \u00c1NIMO.<\/p>\n Xunto a todas estas notas, gustar\u00edame tam\u00e9n compartir alg\u00fans aspectos que me preocupan e que, v\u00f3s mesmos, fix\u00e9stesme chegar. O voso arciprestado \u00e9 fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose a maior\u00eda da poboaci\u00f3n nalgunhas das vilas que o configuran. Con tristeza e preocupaci\u00f3n fal\u00e1stesme do \u00e9xodo rural, do envellecemento, da falta de substituci\u00f3n e a peque\u00f1ez das comunidades, da ausencia de oportunidades laborais e de futuro, da pouca formaci\u00f3n cristi\u00e1, da dificultade para conectar con nenos e mozos na transmisi\u00f3n da fe, da situaci\u00f3n de moitas familias, da esperanza dos inmigrantes que chegan \u00e1s nosas parroquias\u2026 Son estes problemas moi serios, alg\u00fans dos cales nos desbordan, que habemos de afrontar con esperanza e con unidade entre n\u00f3s e con outros actores que participan no territorio<\/strong>.<\/p>\n Precisamente por iso \u00e9 tan importante o traballo en equipo, en comunidade, en UPA, en arciprestado<\/strong>. Os retos que temos diante como Igrexa non podemos afrontalos con m\u00e9todos pasados, sen\u00f3n que habemos de vivilos con nova imaxinaci\u00f3n. Necesitamos ademais a calor dunha comunidade que te\u00f1a talla humana e que sexa capaz de abrigarnos e enviarnos. \u00c9 preciso sa\u00edr da nosa cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos \u00e1 beleza de compartir, con outros, novos cami\u00f1os<\/strong> que nos leven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneiros que constr\u00faen unha Igrexa ampla que \u00e9 sal e luz no medio do mundo.<\/p>\n Nese sentido, xunto \u00e1 ausencia de encontros arciprestais e de UPA, botei de menos unha maior presenza e di\u00e1logo co territorio no que se inseren as nosas comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201co noso\u201d en paralelo ao de outros\u2026 L\u00e9mbrovos que o Mestre nos enviou a ser \u201csal e luz\u201d no medio do mundo, convidounos a \u201cIr\u201d<\/strong> e que, por iso, estamos convocados a \u201csa\u00edr\u201d e vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quizais nos d\u00e1 medo dialogar co mundo, coas asociaci\u00f3ns que contrib\u00faen ao desenvolvemento do noso territorio, co mundo da increencia, coas iniciativas que xorden\u2026 Non \u00e9 bo encerrarnos nos templos e privatizar a nosa fe. A fe ha de dar luz e contribu\u00edr ao crecemento das persoas e da sociedade. Combinar a presenza p\u00fablica da Igrexa e dos cristi\u00e1ns na vida p\u00fablica ha de ser unha tarefa permanente e central<\/strong>. H\u00e1senos de percibir como axentes humanizadores que dan esperanza \u00e1s pobrezas do noso mundo, especialmente pr\u00f3ximos aos m\u00e1is pobres e exclu\u00eddos.<\/p>\n Un terceiro elemento, de maneira xeral, puiden constatar: a pouca presenza de nenos, mozos e familias na vida coti\u00e1 das nosas comunidades cristi\u00e1s. Creo, con honestidade, que non \u00e9 raz\u00f3n dicir \u201cque non hai\u201d: sinceramente, \u00e9 m\u00e1is claro afirmar que \u201cnon chegamos\u201d. \u00c9 unha cuesti\u00f3n que sei que nos preocupa e ocupa. Tam\u00e9n nesta tarefa urxe o traballo coordinado que nos permita liberar tempo exclusivo dedicado a eles, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados e adaptados para evanxelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en procrear cristi\u00e1ns, en achegarnos aos mozos e en coidar a iniciaci\u00f3n cristi\u00e1<\/strong>.<\/p>\n A visita ten tam\u00e9n unha dimensi\u00f3n de proxecci\u00f3n de futuro. Non se trata de \u201cautoafagarnos e autocompracernos\u201d. Sei e valoro o moito que se traballa, sem\u00e9ntase, \u00f3rase, esp\u00e9rase\u2026; pero ser consciente dos retos neste traballo \u201cna vi\u00f1a\u201d \u00e9 algo que nos debe seguir ilusionando, sen sentirnos esmagados pola t\u00fazara realidade. Con esa vontade gustar\u00edame animarvos, sacerdotes e laicos, nalgunhas tarefas. Algunhas xa volas indiquei m\u00e1is arriba:<\/p>\n \u00b7 Urxe un maior traballo na UPA e o arciprestado<\/strong>: creando os Consellos e equipos de presb\u00edteros e laicos que dinamicen diferentes tarefas eclesiais e que axuden a ser comunidades evanxelizadoras. Nunha sociedade m\u00e1is interconectada, a Igrexa ofrece a comu\u00f1\u00f3n como unha maneira de vivir a s\u00faa misi\u00f3n. Profundar no traballo como UPA (que non \u00e9 s\u00f3 coordinar misas ou catequeses) e desenvolver a vida arciprestal \u00e9 algo pendente. TRABALLADE EN COMU\u00d1\u00d3N.<\/p>\n \u00b7 \u00c9 urxente coidar a formaci\u00f3n dos nosos cristi\u00e1ns<\/strong>: A Escola de Evanxelizaci\u00f3n que se implantou na diocese, ou outras iniciativas e formas que poidades ter ou adaptar, son necesarias para a creaci\u00f3n dun \u201cn\u00f3s\u201d comunitario que senta corresponsable e enviado con identidade ao noso mundo. Fronte \u00e1 debilidade comunitaria que se constata e que nos preocupa, habemos de ser capaces de xerala con imaxinaci\u00f3n. REUN\u00cdDEVOS E FACEDE GRUPOS.<\/p>\n \u00b7 Necesitamos repensar e fomentar a centralidade do domingo como o d\u00eda fundamental na vida dos cristi\u00e1ns<\/strong>: Este punto t\u00e9molo que facer conscientes da nosa realidade en canto \u00e1 debilidade das comunidades e a escaseza de sacerdotes. O documento “Orientaci\u00f3ns para a celebraci\u00f3n do D\u00eda do Se\u00f1or<\/a>“, que acabamos de publicar recentemente na diocese, p\u00f3denos axudar a abrir, fomentar e promover cami\u00f1os de futuro nesta clave. DIALOG\u00c1DEO E CELEBRADE O DOMINGO.<\/p>\n \u00b7 \u00c9 necesario un maior di\u00e1logo e presenza no medio do noso territorio<\/strong>: Non vivimos noutro mundo, sen\u00f3n somos Igrexa no mundo. As s\u00faas luces, esperanzas, traballos\u2026 son os nosos que habemos de iluminar, animar, coidar\u2026 A Igrexa foi sempre un factor importante e referente para tanta xente. Certamente, non podemos anhelar tempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para a nosa imaxinaci\u00f3n de proxectos presentes. Temos que dialogar, facernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar persoas que est\u00e1n presentes nesas din\u00e1micas\u2026 Ademais, pensar nunha C\u00c1RITAS arciprestal ou m\u00e1is relacionada entre todas as parroquiais, axudar\u00edanos a ser un signo significativo e esperanzador na nosa comarca. PROMOV\u00c9DEO.<\/p>\n \u00b7 Promovamos a experiencia e o encontro con Cristo<\/strong>: O noso compromiso e discipulado fom\u00e9ntase na medida en que temos experiencia de Deus e coidamos a nosa fe. \u00c9 un don que sempre nos desborda e sorprende. A fe comeza as\u00ed e testem\u00fa\u00f1ase desta maneira. Sigamos coidando as celebraci\u00f3ns, os encontros de preparaci\u00f3n para os sacramentos, a catequese, os momentos de oraci\u00f3n persoal e comunitaria, as experiencias de retiro e primeiro anuncio. A nivel diocesano xa hai algunhas iniciativas nas que podedes participar. FOMENT\u00c1DEO.<\/p>\n Remato elevando a mi\u00f1a acci\u00f3n de grazas ao Pai, polo Fillo no Esp\u00edrito que nos sost\u00e9n. Grazas por esta oportunidade e este acontecemento eclesial que vivimos como Pobo de Deus en cami\u00f1o. Que sigamos sementando e acompa\u00f1ando o discorrer desta historia e deste pobo.<\/p>\n Coa mi\u00f1a oraci\u00f3n e bendici\u00f3n. O voso irm\u00e1n e amigo,<\/p>\n + Fernando, bispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol<\/p>\n
\nO que botei de menos e me preocupa<\/strong><\/h4>\n
\nO que me gustar\u00eda que se coidase e fomentase<\/strong><\/h4>\n<\/a><\/p>\n","protected":false,"raw":"Queridos amigos e amigas:\r\n\r\nAo conclu\u00edr a visita pastoral ao arciprestado de Ortegal, gustar\u00edame compartir convosco algunhas reflexi\u00f3ns e sentimentos que me provocaron tantos encontros, momentos pasados entre v\u00f3s, oraci\u00f3ns e celebraci\u00f3ns compartidas\u2026 En definitiva, tanta graza como puidemos compartir durante todo o curso. Gardo no meu recordo<\/strong> as fermosas paisaxes que coidades e que o Se\u00f1or vos regalou nesa terra tan fermosa. Tam\u00e9n as visitas realizadas a enfermos, a residencias de anci\u00e1ns, a asociaci\u00f3ns, entidades e instituci\u00f3ns p\u00fablicas, a grupos parroquiais, \u00e1s parroquias m\u00e1is rec\u00f3nditas, aos colexios, as visitas aos coidados cemiterios, as celebraci\u00f3ns m\u00faltiples con nenos e maiores, as eucarist\u00edas dominicais, as mesas compartidas con rica e variada gastronom\u00eda, as festas patronais\u2026 No meu coraz\u00f3n e a mi\u00f1a pregaria houbo moita xente e rostros \u00e1 quenes saudei, escoitado, acollido e querido.\r\n\r\nAo escribir estas notas, gustar\u00edame facelo como un pai, irm\u00e1n e amigo que se achegou a v\u00f3s e que ten a responsabilidade e preocupaci\u00f3n da misi\u00f3n na diocese. Non son os comentarios dun controlador, inspector ou auditor que pasou revista. Busco compartir convosco a paix\u00f3n polo Reino e pola misi\u00f3n e, deste xeito, animarnos reciprocamente na misi\u00f3n compartida.\r\n\r\nO que vin e valoro positivamente<\/strong><\/h4>\r\nQuero, en primeiro lugar e sobre todo, agradecer o traballo, a entrega, a vida dos vosos sacerdotes<\/strong> cos que compart\u00edn durante estes d\u00edas moitas horas, quil\u00f3metros e, especialmente, sentimentos, desexos e esperanzas. Na pluralidade de cada un deles, na s\u00faa fraxilidade e coas s\u00faas capacidades, na idade avanzada dalg\u00fans deles, comprobei agradecido que viven con entrega e xenerosidade a s\u00faa vida e a s\u00faa chamada. Nun tempo no que se fala e preocupa tanto o cansazo dos presb\u00edteros (pola acumulaci\u00f3n de parroquias, a diversidade dos compromisos e a secularizac\u00f3n reinante\u2026), o seu testemu\u00f1o \u00e9 un tesouro escondido no noso mundo chamado a dar froito. Eles, con imaxinaci\u00f3n e paciencia, entr\u00e9ganse por chegar e presidir as celebraci\u00f3ns, coidar os templos, atender as necesidades da comunidade, visitar os enfermos, familias e persoas m\u00e1is vulnerables, alentar e animar a chama da fe, acompa\u00f1ar os momentos importantes da vida das persoas, familias e comunidades. GRAZAS E SEGUIDE COID\u00c1NDOOS.\r\n\r\nXunto a eles, atopeime moitos laicos, homes e mulleres, que corresponsablemente participan activamente nas tarefas eclesiais<\/strong>. Na catequese, en C\u00e1ritas, na liturxia, no mantemento e o ornato dos templos e cemiterios, como sancrist\u00e1ns, no canto, no coidado e esmero nas celebraci\u00f3ns\u2026 Son moitos os testemu\u00f1os silenciosos e calados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidade a s\u00faa fe e os seus compromisos bautismais, que aman profundamente as s\u00faas parroquias, as s\u00faas ra\u00edces relixiosas, que fixeron un cami\u00f1o de fe persoal e maduro. Non se trata de axudar ao cura, tr\u00e1tase de vivir sinodalmente, de descubrir o lugar e a maneira como eu son Igrexa. GRAZAS E NON VOS CANSEDES.\r\n\r\nQuero, dun modo moi particular, agradecer o testemu\u00f1o silencioso e profundo de tantas persoas an\u00f3nimas<\/strong>, moitas delas maiores, que vos achegastes a min para compartir o que sup\u00f3n a fe na vosa vida, o moito que a valorades e o que significa crer e participar na a Igrexa. As vosas palabras, cargadas de sinceridade, agarimo fraternal e profundidade, evanxeliz\u00e1ronme e animaron no meu ministerio episcopal e fix\u00e9ronme descubrir que o Evanxeo segue vivo na vida da nosa xente sinxela e humilde. \u00c1NIMO E MOITAS GRAZAS.\r\n\r\nQuero agradecervos tam\u00e9n publicamente o empe\u00f1o que po\u00f1edes polo coidado dos vosos cemiterios e templos<\/strong>, polos esforzos que facedes por telos abertos e dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por soster as vosas comunidades. O templo \u00e9 un signo dunha comunidade viva que vive a fe. \u00c9 o legado dos nosos maiores que queremos deixar aos nosos fillos. Como tantas veces d\u00edxenvos na visita, \u00e9 un signo do valor que dades \u00e1 fe e, en definitiva, a Xesucristo. Ser\u00eda interesante que, de maneira responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos deste rico patrimonio, que \u00e9 voso, e facelo colaborativamente coa axuda das administraci\u00f3ns e sociedade civil. E, sobre todo, que sexa o signo do esforzo que facedes por coidarvos integra e persoalmente xunto \u00e1 comunidade que d\u00e1 vida a ese templo. \u00c1NIMO.\r\n
\r\nO que botei de menos e me preocupa<\/strong><\/h4>\r\nXunto a todas estas notas, gustar\u00edame tam\u00e9n compartir alg\u00fans aspectos que me preocupan e que, v\u00f3s mesmos, fix\u00e9stesme chegar. O voso arciprestado \u00e9 fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose a maior\u00eda da poboaci\u00f3n nalgunhas das vilas que o configuran. Con tristeza e preocupaci\u00f3n fal\u00e1stesme do \u00e9xodo rural, do envellecemento, da falta de substituci\u00f3n e a peque\u00f1ez das comunidades, da ausencia de oportunidades laborais e de futuro, da pouca formaci\u00f3n cristi\u00e1, da dificultade para conectar con nenos e mozos na transmisi\u00f3n da fe, da situaci\u00f3n de moitas familias, da esperanza dos inmigrantes que chegan \u00e1s nosas parroquias\u2026 Son estes problemas moi serios, alg\u00fans dos cales nos desbordan, que habemos de afrontar con esperanza e con unidade entre n\u00f3s e con outros actores que participan no territorio<\/strong>.\r\n\r\nPrecisamente por iso \u00e9 tan importante o traballo en equipo, en comunidade, en UPA, en arciprestado<\/strong>. Os retos que temos diante como Igrexa non podemos afrontalos con m\u00e9todos pasados, sen\u00f3n que habemos de vivilos con nova imaxinaci\u00f3n. Necesitamos ademais a calor dunha comunidade que te\u00f1a talla humana e que sexa capaz de abrigarnos e enviarnos. \u00c9 preciso sa\u00edr da nosa cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos \u00e1 beleza de compartir, con outros, novos cami\u00f1os<\/strong> que nos leven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneiros que constr\u00faen unha Igrexa ampla que \u00e9 sal e luz no medio do mundo.\r\n\r\nNese sentido, xunto \u00e1 ausencia de encontros arciprestais e de UPA, botei de menos unha maior presenza e di\u00e1logo co territorio no que se inseren as nosas comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201co noso\u201d en paralelo ao de outros\u2026 L\u00e9mbrovos que o Mestre nos enviou a ser \u201csal e luz\u201d no medio do mundo, convidounos a \u201cIr\u201d<\/strong> e que, por iso, estamos convocados a \u201csa\u00edr\u201d e vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quizais nos d\u00e1 medo dialogar co mundo, coas asociaci\u00f3ns que contrib\u00faen ao desenvolvemento do noso territorio, co mundo da increencia, coas iniciativas que xorden\u2026 Non \u00e9 bo encerrarnos nos templos e privatizar a nosa fe. A fe ha de dar luz e contribu\u00edr ao crecemento das persoas e da sociedade. Combinar a presenza p\u00fablica da Igrexa e dos cristi\u00e1ns na vida p\u00fablica ha de ser unha tarefa permanente e central<\/strong>. H\u00e1senos de percibir como axentes humanizadores que dan esperanza \u00e1s pobrezas do noso mundo, especialmente pr\u00f3ximos aos m\u00e1is pobres e exclu\u00eddos.\r\n\r\nUn terceiro elemento, de maneira xeral, puiden constatar: a pouca presenza de nenos, mozos e familias na vida coti\u00e1 das nosas comunidades cristi\u00e1s. Creo, con honestidade, que non \u00e9 raz\u00f3n dicir \u201cque non hai\u201d: sinceramente, \u00e9 m\u00e1is claro afirmar que \u201cnon chegamos\u201d. \u00c9 unha cuesti\u00f3n que sei que nos preocupa e ocupa. Tam\u00e9n nesta tarefa urxe o traballo coordinado que nos permita liberar tempo exclusivo dedicado a eles, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados e adaptados para evanxelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en procrear cristi\u00e1ns, en achegarnos aos mozos e en coidar a iniciaci\u00f3n cristi\u00e1<\/strong>.\r\n
\r\nO que me gustar\u00eda que se coidase e fomentase<\/strong><\/h4>\r\nA visita ten tam\u00e9n unha dimensi\u00f3n de proxecci\u00f3n de futuro. Non se trata de \u201cautoafagarnos e autocompracernos\u201d. Sei e valoro o moito que se traballa, sem\u00e9ntase, \u00f3rase, esp\u00e9rase\u2026; pero ser consciente dos retos neste traballo \u201cna vi\u00f1a\u201d \u00e9 algo que nos debe seguir ilusionando, sen sentirnos esmagados pola t\u00fazara realidade. Con esa vontade gustar\u00edame animarvos, sacerdotes e laicos, nalgunhas tarefas. Algunhas xa volas indiquei m\u00e1is arriba:\r\n\r\n\u00b7 Urxe un maior traballo na UPA e o arciprestado<\/strong>: creando os Consellos e equipos de presb\u00edteros e laicos que dinamicen diferentes tarefas eclesiais e que axuden a ser comunidades evanxelizadoras. Nunha sociedade m\u00e1is interconectada, a Igrexa ofrece a comu\u00f1\u00f3n como unha maneira de vivir a s\u00faa misi\u00f3n. Profundar no traballo como UPA (que non \u00e9 s\u00f3 coordinar misas ou catequeses) e desenvolver a vida arciprestal \u00e9 algo pendente. TRABALLADE EN COMU\u00d1\u00d3N.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 urxente coidar a formaci\u00f3n dos nosos cristi\u00e1ns<\/strong>: A Escola de Evanxelizaci\u00f3n que se implantou na diocese, ou outras iniciativas e formas que poidades ter ou adaptar, son necesarias para a creaci\u00f3n dun \u201cn\u00f3s\u201d comunitario que senta corresponsable e enviado con identidade ao noso mundo. Fronte \u00e1 debilidade comunitaria que se constata e que nos preocupa, habemos de ser capaces de xerala con imaxinaci\u00f3n. REUN\u00cdDEVOS E FACEDE GRUPOS.\r\n\r\n\u00b7 Necesitamos repensar e fomentar a centralidade do domingo como o d\u00eda fundamental na vida dos cristi\u00e1ns<\/strong>: Este punto t\u00e9molo que facer conscientes da nosa realidade en canto \u00e1 debilidade das comunidades e a escaseza de sacerdotes. O documento \"Orientaci\u00f3ns para a celebraci\u00f3n do D\u00eda do Se\u00f1or<\/a>\", que acabamos de publicar recentemente na diocese, p\u00f3denos axudar a abrir, fomentar e promover cami\u00f1os de futuro nesta clave. DIALOG\u00c1DEO E CELEBRADE O DOMINGO.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 necesario un maior di\u00e1logo e presenza no medio do noso territorio<\/strong>: Non vivimos noutro mundo, sen\u00f3n somos Igrexa no mundo. As s\u00faas luces, esperanzas, traballos\u2026 son os nosos que habemos de iluminar, animar, coidar\u2026 A Igrexa foi sempre un factor importante e referente para tanta xente. Certamente, non podemos anhelar tempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para a nosa imaxinaci\u00f3n de proxectos presentes. Temos que dialogar, facernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar persoas que est\u00e1n presentes nesas din\u00e1micas\u2026 Ademais, pensar nunha C\u00c1RITAS arciprestal ou m\u00e1is relacionada entre todas as parroquiais, axudar\u00edanos a ser un signo significativo e esperanzador na nosa comarca. PROMOV\u00c9DEO.\r\n\r\n\u00b7 Promovamos a experiencia e o encontro con Cristo<\/strong>: O noso compromiso e discipulado fom\u00e9ntase na medida en que temos experiencia de Deus e coidamos a nosa fe. \u00c9 un don que sempre nos desborda e sorprende. A fe comeza as\u00ed e testem\u00fa\u00f1ase desta maneira. Sigamos coidando as celebraci\u00f3ns, os encontros de preparaci\u00f3n para os sacramentos, a catequese, os momentos de oraci\u00f3n persoal e comunitaria, as experiencias de retiro e primeiro anuncio. A nivel diocesano xa hai algunhas iniciativas nas que podedes participar. FOMENT\u00c1DEO.\r\n\r\nRemato elevando a mi\u00f1a acci\u00f3n de grazas ao Pai, polo Fillo no Esp\u00edrito que nos sost\u00e9n. Grazas por esta oportunidade e este acontecemento eclesial que vivimos como Pobo de Deus en cami\u00f1o. Que sigamos sementando e acompa\u00f1ando o discorrer desta historia e deste pobo.\r\n\r\nCoa mi\u00f1a oraci\u00f3n e bendici\u00f3n. O voso irm\u00e1n e amigo,\r\n\r\n+ Fernando, bispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\n
<\/a>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":2,"featured_media":46375,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_es_post_content":"Queridos amigos y amigas:\r\n\r\nAl concluir la visita pastoral al arciprestazgo de Ortegal, me gustar\u00eda compartir con vosotros algunas reflexiones y sentimientos que me han provocado tantos encuentros, momentos pasados entre vosotros, oraciones y celebraciones compartidas\u2026 En definitiva, tanta gracia como hemos podido compartir durante todo el curso. Guardo en mi recuerdo<\/strong> los hermosos paisajes que cuid\u00e1is y que el Se\u00f1or os ha regalado en esa tierra tan hermosa. Tambi\u00e9n las visitas realizadas a enfermos, a residencias de ancianos, a asociaciones, entidades e instituciones p\u00fablicas, a grupos parroquiales, a las parroquias m\u00e1s rec\u00f3nditas, a los colegios, las visitas a los cuidados cementerios, las celebraciones m\u00faltiples con ni\u00f1os y mayores, las eucarist\u00edas dominicales, las mesas compartidas con rica y variada gastronom\u00eda, las fiestas patronales\u2026 En mi coraz\u00f3n y mi plegaria ha habido mucha gente y rostros a la que he saludado, escuchado, acogido y querido.\r\n\r\nAl escribir estas notas, me gustar\u00eda hacerlo como un padre, hermano y amigo que se ha acercado a vosotros y que tiene la responsabilidad y preocupaci\u00f3n de la misi\u00f3n en la Di\u00f3cesis. No son los comentarios de un controlador, inspector o auditor que ha pasado revista. Busco compartir con vosotros la pasi\u00f3n por el Reino y por la misi\u00f3n y, de este modo, animarnos rec\u00edprocamente en la misi\u00f3n compartida.\r\n\r\nLo que he visto y valoro positivamente<\/strong><\/h4>\r\nQuiero, en primer lugar y sobre todo, agradecer el trabajo, la entrega, la vida de vuestros sacerdotes<\/strong> con los que he compartido durante estos d\u00edas muchas horas, kil\u00f3metros y, especialmente, sentimientos, deseos y esperanzas. En la pluralidad de cada uno de ellos, en su fragilidad y con sus capacidades, en la edad avanzada de algunos de ellos, he comprobado agradecido que viven con entrega y generosidad su vida y su llamada. En un tiempo en el que se habla y preocupa tanto el cansancio de los presb\u00edteros (por la acumulaci\u00f3n de parroquias, la diversidad de los compromisos y la secularizac\u00f3n reinante\u2026), su testimonio es un tesoro escondido en nuestro mundo llamado a dar fruto. Ellos, con imaginaci\u00f3n y paciencia, se entregan por llegar y presidir las celebraciones, cuidar los templos, atender las necesidades de la comunidad, visitar los enfermos, familias y personas m\u00e1s vulnerables, alentar y animar la llama de la fe, acompa\u00f1ar los momentos importantes de la vida de las personas, familias y comunidades. GRACIAS Y SEGUID CUID\u00c1NDOLOS.\r\n\r\nJunto a ellos, me he encontrado muchos laicos, hombres y mujeres, que corresponsablemente participan activamente en las tareas eclesiales<\/strong>. En la catequesis, en C\u00e1ritas, en la liturgia, en el mantenimiento y el ornato de los templos y cementerios, como sacristanes, en el canto, en el cuidado y esmero en las celebraciones\u2026 Son muchos los testimonios silenciosos y callados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidad su fe y sus compromisos bautismales, que aman profundamente sus parroquias, sus ra\u00edces religiosas, que han hecho un camino de fe personal y maduro. No se trata de ayudar al cura, se trata de vivir sinodalmente, de descubrir el lugar y la manera como yo soy Iglesia. GRACIAS Y NO OS CANS\u00c9IS.\r\n\r\nQuiero, de un modo muy particular, agradecer el testimonio silencioso y profundo de tantas personas an\u00f3nimas<\/strong>, muchas de ellas mayores, que os hab\u00e9is acercado a m\u00ed para compartir lo que supone la fe en vuestra vida, lo mucho que la valor\u00e1is y lo que significa creer y participar en la la Iglesia. Vuestras palabras, cargadas de sinceridad, cari\u00f1o fraternal y profundidad, me han evangelizado y animado en mi ministerio episcopal y me han hecho descubrir que el Evangelio sigue vivo en la vida de nuestra gente sencilla y humilde. \u00c1NIMO Y MUCHAS GRACIAS.\r\n\r\nQuiero agradeceros tambi\u00e9n p\u00fablicamente el empe\u00f1o que pon\u00e9is por el cuidado de vuestros cementerios y templos<\/strong>, por los esfuerzos que hac\u00e9is por tenerlos abiertos y dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por sostener vuestras comunidades. El templo es un signo de una comunidad viva que vive la fe. Es el legado de nuestros mayores que queremos dejar a nuestros hijos. Como tantas veces os he dicho en la visita, es un signo del valor que dais a la fe y, en definitiva a Jesucristo. Ser\u00eda interesante que, de manera responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos de este rico patrimonio, que es vuestro, y hacerlo colaborativamente con la ayuda de las administraciones y sociedad civil. Y, sobre todo, que sea el signo del esfuerzo que hac\u00e9is por cuidaros integra y personalmente junto a la comunidad que da vida a ese templo. \u00c1NIMO.\r\n
\r\nLo que he hechado de menos y me preocupa<\/strong><\/h4>\r\nJunto a todas estas notas, me gustar\u00eda tambi\u00e9n compartir algunos aspectos que me preocupan y que, vosotros mismos, me hab\u00e9is hecho llegar. Vuestro arciprestazgo es fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose la mayor\u00eda de la poblaci\u00f3n en algunas de las villas que lo configuran. Con tristeza y preocupaci\u00f3n me hab\u00e9is hablado del \u00e9xodo rural, del envejecimiento, de la falta de reemplazo y la peque\u00f1ez de las comunidades, de la ausencia de oportunidades laborales y de futuro, de la poca formaci\u00f3n cristiana, de la dificultad para conectar con ni\u00f1os y j\u00f3venes en la transmisi\u00f3n de la fe, de la situaci\u00f3n de muchas familias, de la esperanza de los inmigrantes que llegan a nuestras parroquias\u2026 Son estos problemas muy serios, algunos de los cuales nos desbordan, que hemos de afrontar con esperanza y con unidad entre nosotros y con otros actores que participan en el territorio<\/strong>.\r\n\r\nPrecisamente por eso es tan importante el trabajo en equipo, en comunidad, en UPA, en arciprestazgo<\/strong>. Los retos que tenemos delante como Iglesia no podemos afrontarlos con m\u00e9todos pasados, sino que hemos de vivirlos con nueva imaginaci\u00f3n. Necesitamos adem\u00e1s el calor de una comunidad que tenga talla humana y que sea capaz de abrigarnos y enviarnos. Es preciso salir de nuestra cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos a la belleza de compartir, con otros, nuevos caminos<\/strong> que nos lleven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneros que construyen una Iglesia amplia que es sal y luz en medio del mundo.\r\n\r\nEn ese sentido, junto a la ausencia de encuentros arciprestales y de UPA, he echado de menos una mayor presencia y di\u00e1logo con el territorio en el que se insertan nuestras comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201clo nuestro\u201d en paralelo a lo de otros\u2026 Os recuerdo que el Maestro nos envi\u00f3 a ser \u201csal y luz\u201d en medio del mundo, nos invit\u00f3 a \u201cIr\u201d<\/strong> y que, por ello, estamos convocados a \u201csalir\u201d y vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quiz\u00e1s nos da miedo dialogar con el mundo, con las asociaciones que contribuyen al desarrollo de nuestro territorio, con el mundo de la increencia, con las iniciativas que surgen\u2026 No es bueno encerrarnos en los templos y privatizar nuestra fe. La fe ha de dar luz y contribuir al crecimiento de las personas y de la sociedad. Combinar la presencia p\u00fablica de la Iglesia y de los cristianos en la vida p\u00fablica ha de ser una tarea permanente y central<\/strong>. Se nos ha de percibir como agentes humanizadores que dan esperanza a las pobrezas de nuestro mundo, especialmente cercanos a los m\u00e1s pobres y excluidos.\r\n\r\nUn tercer elemento, de manera general, he podido constatar: la poca presencia de ni\u00f1os, j\u00f3venes y familias en la vida cotidiana de nuestras comunidades cristianas. Creo, con honestidad, que no es raz\u00f3n decir \u201cque no hay\u201d: sinceramente, es m\u00e1s claro afirmar que \u201cno llegamos\u201d. Es una cuesti\u00f3n que s\u00e9 que nos preocupa y nos ocupa. Tambi\u00e9n en esta tarea urge el trabajo coordinado que nos permita liberar tiempo exclusivo dedicado a ellos, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados y adaptados para evangelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en engendrar cristianos, en acercarnos a los j\u00f3venes y en cuidar la iniciaci\u00f3n cristiana<\/strong>.\r\n
\r\nLo que me gustar\u00eda que se cuidara y fomentase<\/strong><\/h4>\r\nLa visita tiene tambi\u00e9n una dimensi\u00f3n de proyecci\u00f3n de futuro. No se trata de \u201cautoalagarnos y autocomplacernos\u201d. S\u00e9 y valoro lo mucho que se trabaja, se siembra, se ora, se espera\u2026; pero ser consciente de los retos en este trabajo \u201cen la vi\u00f1a\u201d es algo que nos debe de seguir ilusionando, sin sentirnos aplastados por la tozuda realidad. Con esa voluntad me gustar\u00eda animaros, sacerdotes y laicos, en algunas tareas. Algunas ya os las he indicado m\u00e1s arriba:\r\n\r\n\u00b7 Urge un mayor trabajo en la UPA y el arciprestazgo<\/strong>: creando los Consejos y Equipos de presb\u00edteros y laicos que dinamicen diferentes tareas eclesiales y que ayuden a ser comunidades evangelizadoras. En una sociedad m\u00e1s interconectada, la Iglesia ofrece la comuni\u00f3n como una manera de vivir su misi\u00f3n. Profundizar en el trabajo como UPA (que no es solo coordinar misas o catequesis) y desarrollar la vida arciprestal es algo pendiente. TRABAJAD EN COMUNI\u00d3N.\r\n\r\n\u00b7 Es urgente cuidar la formaci\u00f3n de nuestros cristianos<\/strong>: La Escuela de Evangelizaci\u00f3n que se ha implantado en la di\u00f3cesis, u otras iniciativas y formas que pod\u00e1is tener o adaptar, son necesarias para la creaci\u00f3n de un \u201cnosotros\u201d comunitario que se sienta corresponsable y enviado con identidad a nuestro mundo. Frente a la debilidad comunitaria que se constata y que nos preocupa, hemos de ser capaces de generarla con imaginaci\u00f3n. REUNIROS Y HACED GRUPOS.\r\n\r\n\u00b7 Necesitamos repensar y fomentar la centralidad del domingo como el d\u00eda fundamental en la vida de los cristianos<\/strong>: Este punto lo tenemos que hacer conscientes de nuestra realidad en cuanto a la debilidad de las comunidades y la escasez de sacerdotes. El documento \"Orientaciones para la celebraci\u00f3n del D\u00eda del Se\u00f1or\"<\/a>, que acabamos de publicar recientemente en la di\u00f3cesis, nos puede ayudar a abrir, fomentar y promover caminos de futuro en esta clave. DIALOGADLO Y CELEBRAD EL DOMINGO.\r\n\r\n\u00b7 Es necesario un mayor di\u00e1logo y presencia en medio de nuestro territorio<\/strong>: No vivimos en otro mundo, sino somos Iglesia en el mundo. Sus luces, esperanzas, trabajos\u2026 son los nuestros que hemos de iluminar, animar, cuidar\u2026 La Iglesia ha sido siempre un factor importante y referente para tanta gente. Ciertamente, no podemos anhelar tiempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para nuestra imaginaci\u00f3n de proyectos presentes. Tenemos que dialogar, hacernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar personas que est\u00e1n presentes en esas din\u00e1micas\u2026 Adem\u00e1s, pensar en una C\u00c1RITAS arciprestal o m\u00e1s relacionada entre todas las parroquiales, nos ayudar\u00eda a ser un signo significativo y esperanzador en nuestra comarca. PROMOVEDLO.\r\n\r\n\u00b7 Promovamos la experiencia y el encuentro con Cristo<\/strong>: Nuestro compromiso y discipulado se fomenta en la medida en que tenemos experiencia de Dios y cuidamos nuestra fe. Es un don que siempre nos desborda y nos sorprende. La fe comienza as\u00ed y se testimonia de esta manera. Sigamos cuidando las celebraciones, los encuentros de preparaci\u00f3n para los sacramentos, la catequesis, los momentos de oraci\u00f3n personal y comunitaria, las experiencias de retiro y primer anuncio. A nivel diocesano ya hay algunas iniciativas en las que pod\u00e9is participar. FOMENTADLO.\r\n\r\nTermino elevando mi acci\u00f3n de gracias al Padre, por el Hijo en el Esp\u00edritu que nos sostiene. Gracias por esta oportunidad y este acontecimiento eclesial que hemos vivido como Pueblo de Dios en camino. Que sigamos sembrando y acompa\u00f1ando el discurrir de esta historia y de este pueblo.\r\n\r\nCon mi oraci\u00f3n y bendici\u00f3n. Vuestro hermano y amigo,\r\n\r\n+ Fernando, obispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\n
<\/a>","_es_post_name":"carta-a-los-cristianos-del-arciprestazgo-de-ortegal","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Carta a los cristianos del arciprestazgo de Ortegal","_gl_post_content":"Queridos amigos e amigas:\r\n\r\nAo conclu\u00edr a visita pastoral ao arciprestado de Ortegal, gustar\u00edame compartir convosco algunhas reflexi\u00f3ns e sentimentos que me provocaron tantos encontros, momentos pasados entre v\u00f3s, oraci\u00f3ns e celebraci\u00f3ns compartidas\u2026 En definitiva, tanta graza como puidemos compartir durante todo o curso. Gardo no meu recordo<\/strong> as fermosas paisaxes que coidades e que o Se\u00f1or vos regalou nesa terra tan fermosa. Tam\u00e9n as visitas realizadas a enfermos, a residencias de anci\u00e1ns, a asociaci\u00f3ns, entidades e instituci\u00f3ns p\u00fablicas, a grupos parroquiais, \u00e1s parroquias m\u00e1is rec\u00f3nditas, aos colexios, as visitas aos coidados cemiterios, as celebraci\u00f3ns m\u00faltiples con nenos e maiores, as eucarist\u00edas dominicais, as mesas compartidas con rica e variada gastronom\u00eda, as festas patronais\u2026 No meu coraz\u00f3n e a mi\u00f1a pregaria houbo moita xente e rostros \u00e1 quenes saudei, escoitado, acollido e querido.\r\n\r\nAo escribir estas notas, gustar\u00edame facelo como un pai, irm\u00e1n e amigo que se achegou a v\u00f3s e que ten a responsabilidade e preocupaci\u00f3n da misi\u00f3n na diocese. Non son os comentarios dun controlador, inspector ou auditor que pasou revista. Busco compartir convosco a paix\u00f3n polo Reino e pola misi\u00f3n e, deste xeito, animarnos reciprocamente na misi\u00f3n compartida.\r\n\r\nO que vin e valoro positivamente<\/strong><\/h4>\r\nQuero, en primeiro lugar e sobre todo, agradecer o traballo, a entrega, a vida dos vosos sacerdotes<\/strong> cos que compart\u00edn durante estes d\u00edas moitas horas, quil\u00f3metros e, especialmente, sentimentos, desexos e esperanzas. Na pluralidade de cada un deles, na s\u00faa fraxilidade e coas s\u00faas capacidades, na idade avanzada dalg\u00fans deles, comprobei agradecido que viven con entrega e xenerosidade a s\u00faa vida e a s\u00faa chamada. Nun tempo no que se fala e preocupa tanto o cansazo dos presb\u00edteros (pola acumulaci\u00f3n de parroquias, a diversidade dos compromisos e a secularizac\u00f3n reinante\u2026), o seu testemu\u00f1o \u00e9 un tesouro escondido no noso mundo chamado a dar froito. Eles, con imaxinaci\u00f3n e paciencia, entr\u00e9ganse por chegar e presidir as celebraci\u00f3ns, coidar os templos, atender as necesidades da comunidade, visitar os enfermos, familias e persoas m\u00e1is vulnerables, alentar e animar a chama da fe, acompa\u00f1ar os momentos importantes da vida das persoas, familias e comunidades. GRAZAS E SEGUIDE COID\u00c1NDOOS.\r\n\r\nXunto a eles, atopeime moitos laicos, homes e mulleres, que corresponsablemente participan activamente nas tarefas eclesiais<\/strong>. Na catequese, en C\u00e1ritas, na liturxia, no mantemento e o ornato dos templos e cemiterios, como sancrist\u00e1ns, no canto, no coidado e esmero nas celebraci\u00f3ns\u2026 Son moitos os testemu\u00f1os silenciosos e calados de tantos laicos que se toman con ilusi\u00f3n responsabilidade a s\u00faa fe e os seus compromisos bautismais, que aman profundamente as s\u00faas parroquias, as s\u00faas ra\u00edces relixiosas, que fixeron un cami\u00f1o de fe persoal e maduro. Non se trata de axudar ao cura, tr\u00e1tase de vivir sinodalmente, de descubrir o lugar e a maneira como eu son Igrexa. GRAZAS E NON VOS CANSEDES.\r\n\r\nQuero, dun modo moi particular, agradecer o testemu\u00f1o silencioso e profundo de tantas persoas an\u00f3nimas<\/strong>, moitas delas maiores, que vos achegastes a min para compartir o que sup\u00f3n a fe na vosa vida, o moito que a valorades e o que significa crer e participar na a Igrexa. As vosas palabras, cargadas de sinceridade, agarimo fraternal e profundidade, evanxeliz\u00e1ronme e animaron no meu ministerio episcopal e fix\u00e9ronme descubrir que o Evanxeo segue vivo na vida da nosa xente sinxela e humilde. \u00c1NIMO E MOITAS GRAZAS.\r\n\r\nQuero agradecervos tam\u00e9n publicamente o empe\u00f1o que po\u00f1edes polo coidado dos vosos cemiterios e templos<\/strong>, polos esforzos que facedes por telos abertos e dignos, por buscar un dif\u00edcil compromiso econ\u00f3mico de todos por soster as vosas comunidades. O templo \u00e9 un signo dunha comunidade viva que vive a fe. \u00c9 o legado dos nosos maiores que queremos deixar aos nosos fillos. Como tantas veces d\u00edxenvos na visita, \u00e9 un signo do valor que dades \u00e1 fe e, en definitiva, a Xesucristo. Ser\u00eda interesante que, de maneira responsable, sigamos subsidiariamente preocup\u00e1ndonos deste rico patrimonio, que \u00e9 voso, e facelo colaborativamente coa axuda das administraci\u00f3ns e sociedade civil. E, sobre todo, que sexa o signo do esforzo que facedes por coidarvos integra e persoalmente xunto \u00e1 comunidade que d\u00e1 vida a ese templo. \u00c1NIMO.\r\n
\r\nO que botei de menos e me preocupa<\/strong><\/h4>\r\nXunto a todas estas notas, gustar\u00edame tam\u00e9n compartir alg\u00fans aspectos que me preocupan e que, v\u00f3s mesmos, fix\u00e9stesme chegar. O voso arciprestado \u00e9 fundamentalmente rural, concentr\u00e1ndose a maior\u00eda da poboaci\u00f3n nalgunhas das vilas que o configuran. Con tristeza e preocupaci\u00f3n fal\u00e1stesme do \u00e9xodo rural, do envellecemento, da falta de substituci\u00f3n e a peque\u00f1ez das comunidades, da ausencia de oportunidades laborais e de futuro, da pouca formaci\u00f3n cristi\u00e1, da dificultade para conectar con nenos e mozos na transmisi\u00f3n da fe, da situaci\u00f3n de moitas familias, da esperanza dos inmigrantes que chegan \u00e1s nosas parroquias\u2026 Son estes problemas moi serios, alg\u00fans dos cales nos desbordan, que habemos de afrontar con esperanza e con unidade entre n\u00f3s e con outros actores que participan no territorio<\/strong>.\r\n\r\nPrecisamente por iso \u00e9 tan importante o traballo en equipo, en comunidade, en UPA, en arciprestado<\/strong>. Os retos que temos diante como Igrexa non podemos afrontalos con m\u00e9todos pasados, sen\u00f3n que habemos de vivilos con nova imaxinaci\u00f3n. Necesitamos ademais a calor dunha comunidade que te\u00f1a talla humana e que sexa capaz de abrigarnos e enviarnos. \u00c9 preciso sa\u00edr da nosa cultura \u201cde campanario\u201d para abrirnos \u00e1 beleza de compartir, con outros, novos cami\u00f1os<\/strong> que nos leven a descubrirnos disc\u00edpulos misioneiros que constr\u00faen unha Igrexa ampla que \u00e9 sal e luz no medio do mundo.\r\n\r\nNese sentido, xunto \u00e1 ausencia de encontros arciprestais e de UPA, botei de menos unha maior presenza e di\u00e1logo co territorio no que se inseren as nosas comunidades, centr\u00e1ndonos en \u201co noso\u201d en paralelo ao de outros\u2026 L\u00e9mbrovos que o Mestre nos enviou a ser \u201csal e luz\u201d no medio do mundo, convidounos a \u201cIr\u201d<\/strong> e que, por iso, estamos convocados a \u201csa\u00edr\u201d e vivir en clave de \u201cmisi\u00f3n\u201d. Quizais nos d\u00e1 medo dialogar co mundo, coas asociaci\u00f3ns que contrib\u00faen ao desenvolvemento do noso territorio, co mundo da increencia, coas iniciativas que xorden\u2026 Non \u00e9 bo encerrarnos nos templos e privatizar a nosa fe. A fe ha de dar luz e contribu\u00edr ao crecemento das persoas e da sociedade. Combinar a presenza p\u00fablica da Igrexa e dos cristi\u00e1ns na vida p\u00fablica ha de ser unha tarefa permanente e central<\/strong>. H\u00e1senos de percibir como axentes humanizadores que dan esperanza \u00e1s pobrezas do noso mundo, especialmente pr\u00f3ximos aos m\u00e1is pobres e exclu\u00eddos.\r\n\r\nUn terceiro elemento, de maneira xeral, puiden constatar: a pouca presenza de nenos, mozos e familias na vida coti\u00e1 das nosas comunidades cristi\u00e1s. Creo, con honestidade, que non \u00e9 raz\u00f3n dicir \u201cque non hai\u201d: sinceramente, \u00e9 m\u00e1is claro afirmar que \u201cnon chegamos\u201d. \u00c9 unha cuesti\u00f3n que sei que nos preocupa e ocupa. Tam\u00e9n nesta tarefa urxe o traballo coordinado que nos permita liberar tempo exclusivo dedicado a eles, promover medios, iniciativas e instrumentos adecuados e adaptados para evanxelizar\u2026 Sigamos empe\u00f1ados en procrear cristi\u00e1ns, en achegarnos aos mozos e en coidar a iniciaci\u00f3n cristi\u00e1<\/strong>.\r\n
\r\nO que me gustar\u00eda que se coidase e fomentase<\/strong><\/h4>\r\nA visita ten tam\u00e9n unha dimensi\u00f3n de proxecci\u00f3n de futuro. Non se trata de \u201cautoafagarnos e autocompracernos\u201d. Sei e valoro o moito que se traballa, sem\u00e9ntase, \u00f3rase, esp\u00e9rase\u2026; pero ser consciente dos retos neste traballo \u201cna vi\u00f1a\u201d \u00e9 algo que nos debe seguir ilusionando, sen sentirnos esmagados pola t\u00fazara realidade. Con esa vontade gustar\u00edame animarvos, sacerdotes e laicos, nalgunhas tarefas. Algunhas xa volas indiquei m\u00e1is arriba:\r\n\r\n\u00b7 Urxe un maior traballo na UPA e o arciprestado<\/strong>: creando os Consellos e equipos de presb\u00edteros e laicos que dinamicen diferentes tarefas eclesiais e que axuden a ser comunidades evanxelizadoras. Nunha sociedade m\u00e1is interconectada, a Igrexa ofrece a comu\u00f1\u00f3n como unha maneira de vivir a s\u00faa misi\u00f3n. Profundar no traballo como UPA (que non \u00e9 s\u00f3 coordinar misas ou catequeses) e desenvolver a vida arciprestal \u00e9 algo pendente. TRABALLADE EN COMU\u00d1\u00d3N.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 urxente coidar a formaci\u00f3n dos nosos cristi\u00e1ns<\/strong>: A Escola de Evanxelizaci\u00f3n que se implantou na diocese, ou outras iniciativas e formas que poidades ter ou adaptar, son necesarias para a creaci\u00f3n dun \u201cn\u00f3s\u201d comunitario que senta corresponsable e enviado con identidade ao noso mundo. Fronte \u00e1 debilidade comunitaria que se constata e que nos preocupa, habemos de ser capaces de xerala con imaxinaci\u00f3n. REUN\u00cdDEVOS E FACEDE GRUPOS.\r\n\r\n\u00b7 Necesitamos repensar e fomentar a centralidade do domingo como o d\u00eda fundamental na vida dos cristi\u00e1ns<\/strong>: Este punto t\u00e9molo que facer conscientes da nosa realidade en canto \u00e1 debilidade das comunidades e a escaseza de sacerdotes. O documento \"Orientaci\u00f3ns para a celebraci\u00f3n do D\u00eda do Se\u00f1or<\/a>\", que acabamos de publicar recentemente na diocese, p\u00f3denos axudar a abrir, fomentar e promover cami\u00f1os de futuro nesta clave. DIALOG\u00c1DEO E CELEBRADE O DOMINGO.\r\n\r\n\u00b7 \u00c9 necesario un maior di\u00e1logo e presenza no medio do noso territorio<\/strong>: Non vivimos noutro mundo, sen\u00f3n somos Igrexa no mundo. As s\u00faas luces, esperanzas, traballos\u2026 son os nosos que habemos de iluminar, animar, coidar\u2026 A Igrexa foi sempre un factor importante e referente para tanta xente. Certamente, non podemos anhelar tempos pasados, pero han de servirnos como memoria viva para a nosa imaxinaci\u00f3n de proxectos presentes. Temos que dialogar, facernos presentes, animar procesos, acompa\u00f1ar persoas que est\u00e1n presentes nesas din\u00e1micas\u2026 Ademais, pensar nunha C\u00c1RITAS arciprestal ou m\u00e1is relacionada entre todas as parroquiais, axudar\u00edanos a ser un signo significativo e esperanzador na nosa comarca. PROMOV\u00c9DEO.\r\n\r\n\u00b7 Promovamos a experiencia e o encontro con Cristo<\/strong>: O noso compromiso e discipulado fom\u00e9ntase na medida en que temos experiencia de Deus e coidamos a nosa fe. \u00c9 un don que sempre nos desborda e sorprende. A fe comeza as\u00ed e testem\u00fa\u00f1ase desta maneira. Sigamos coidando as celebraci\u00f3ns, os encontros de preparaci\u00f3n para os sacramentos, a catequese, os momentos de oraci\u00f3n persoal e comunitaria, as experiencias de retiro e primeiro anuncio. A nivel diocesano xa hai algunhas iniciativas nas que podedes participar. FOMENT\u00c1DEO.\r\n\r\nRemato elevando a mi\u00f1a acci\u00f3n de grazas ao Pai, polo Fillo no Esp\u00edrito que nos sost\u00e9n. Grazas por esta oportunidade e este acontecemento eclesial que vivimos como Pobo de Deus en cami\u00f1o. Que sigamos sementando e acompa\u00f1ando o discorrer desta historia e deste pobo.\r\n\r\nCoa mi\u00f1a oraci\u00f3n e bendici\u00f3n. O voso irm\u00e1n e amigo,\r\n\r\n+ Fernando, bispo de Mondo\u00f1edo-Ferrol\r\n\r\n
<\/a>","_gl_post_name":"carta-aos-cristians-do-arciprestado-de-ortegal","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Carta aos cristi\u00e1ns do arciprestado de Ortegal","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[65,11,7],"tags":[184,132,489],"class_list":{"0":"post-46371","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-actualidad","8":"category-escritos-pastorales","9":"category-la-voz-del-pastor","10":"tag-arciprestazgos","11":"tag-obispo","12":"tag-visita-pastoral"},"yoast_head":"\n