Seréis mis testigos

Celebramos este domingo o Día do DOMUND. Un día que a Igrexa nos regala para tomar conciencia da dimensión misioneira esencial que conleva a nosa vocación bautismal e o noso ser eclesial. Tamén hoxe seguimos escoitando o mandato de Xesús: “Ide ao mundo enteiro”.

Ese imperativo e ese destino, nunca alcanzados suficientemente, ecoan permanentemente no noso corazón. Estamos chamados a saír: a saír de nós e das nosas seguridades, a saír das nosas comunidades e dos nosos templos, a saír dos nosos territorios xeográficos e existenciais… Somos enviados polo Señor. O noso destino? O mundo enteiro na súa vasta extensión: o mundo xeográfico certamente, acudindo a lugares e recunchos onde o evanxeo aínda non foi escoitado nin proclamado. Pero tamén ao mundo existencial, quizais máis próximo a nós e sempre cambiante e novo, que necesita ser transformado: o mundo dos mozos, o mundo do lecer e o tempo libre, o mundo da sexualidade e o amor, o mundo da exclusión e das periferias existenciais, o mundo da soidade, o mundo da economía e as finanzas, o mundo do traballo, o mundo da política e o ben común, o mundo da cultura…

Para cumprir este mandato e poder chegar a este destino o Señor necesita brazos, mans, corazóns, persoas entregadas… O noso Deus é un Deus que che necesita: a súa acción realízase sempre a través de mediacións, de interlocutores que o achegan e visibilizan no hoxe que vivimos. Un Deus tan grande e un Deus tan pequeno que se achega á túa vida, esténdeche a súa man e solicítache a súa axuda.

Esta é a chamada que escoitaron esas persoas que chamamos hoxe “misioneiros”. Da nosa diocese de Mondoñedo-Ferrol son actualmente quince as mulleres e homes que, nacidos nas nosas parroquias, descubriron a grandeza de entregarse a unha misión que enche de alegría e de sentido as súas vidas. Eles están, enviados por nós, en lugares tan diversos como Venezuela, Tailandia, Mozambique ou Australia. Como sacerdotes, relixiosos e laicos, descubriron a grandeza da misión. E coa súa presenza e quefacer son tamén motivo de esperanza e gozo para as comunidades e territorios onde se inseren e que se converte xa en fogar propio.

Que fermoso é descubrir que a nosa Igrexa diocesana chega ata onde están os nosos misioneiros! Que fermoso é sentirnos parte dunha familia eclesial que envía a membros das súas comunidades a outros lugares máis necesitados! Que alegría e orgullo dá o descubrir o traballo impagable que realizan os nosos misioneiros en tarefas evanxelizadoras, sociais e de promoción!

O seu traballo, sen dúbida, está apoiado pola nosa admiración. Pero tamén o debe de estar pola nosa oración e polo noso apoio económico que hoxe solicita a Igrexa en forma de donativo.  E tamén, como non, polo coñecemento e a relación directa con estes misioneiros que saíron da nosa terra. Como me gustaría que se establecese unha relación estreita e próxima (en forma de cartas, encontros, coñecemento mutuo) entre estes fillos da nosa Igrexa e as comunidades que lles viron nacer! Sen dúbida que ese intercambio nos permitiría renovar, alentar e descubrir a universalidade e a catolicidade da nosa Igrexa desde o paradigma misioneiro.

Pero esa chamada de “ide ao mundo enteiro” tamén se dirixe hoxe a nós que permanecemos aquí. Porque ser misioneiro non é algo opcional, ou algo para uns poucos máis valentes ou lanzados. Todos estamos chamados a ser misioneiros, ou se o preferimos, como di o lema deste ano, a “ser as miñas testemuñas”. Onde nos atopemos, onde vivimos, habemos de ser discípulos misioneiros como nos convida o Plan Diocesano de Pastoral que acabamos de aprobar. Fermosa e suxestiva misión.

O voso irmán e amigo.