San Rosendo, unha aposta clara pola esperanza

Homilía do administrador diocesano na solemnidade de san Rosendo, patrono de Mondoñedo-Ferrol

Saúdo con afecto a todos cantos estamos a compartir esta celebración: aos membros do cabido catedralicio e sacerdotes concelebrantes, aos consagrados e a todos vós, irmáns e irmás, que viñestes nesta mañá honrar ao noso patrón san Rosendo.

Se miramos á historia no século X, a época na que vive o noso patrón é unha época convulsa, difícil, escura… tanto que en moitos ámbitos se lle coñece como Idade de Ferro. Pero, a nivel relixioso, é unha época apaixoante, novidosa, de buscar xeitos novos de anuncio do evanxeo, buscar xeitos novos de vivir en fraternidade baseándose nos principios e valores do evanxeo; de abrir novos vieiros para a transformación da realidade buscando camiños dunha maior xustiza e igualdade social. Rosendo expresa coa súa vida a acción de Deus no corazón de cada crente e a resposta dada en fe a unha vida apaixoada por Cristo, a Igrexa e os irmáns.  A acollida en fe do Evanxeo lévao ao misterio de comunión na Igrexa, participación da vida mesma de Deus Pai, Fillo e Espírito que enche o seu ser e que o chama a seguilo. Esta é a santidade, vocación universal que Deus fai a toda persoa.

Que podemos aprender nós, cristiáns do século XXI, deste santo? Que nos pode decir hoxe Rosendo a esta Igrexa que camiña nas terras que el pastoreou con entrega, decisión, sacrificio e moita fe?

Somos unha Igrexa en camiño, que está a aprender cada día. Camiñar significa saír da nosa contorna, das nosas rutinas e inercias… Queremos descubrir a nosa conciencia misioneira, tendo “un corazón auténticamente aberto a unha comuñón universal, onde nada nin ninguén quede excluido desa fraternidade (LS 92)”.

Nesta peregrinaxe, Rosendo invítanos constantemente a volver o corazón ao Señor, a encontrarnos con el, deixándolle ao Mestre que vaia transformando as nosas vidas, e anunciando a todos, con novo ardor e impulso, buscando camiños novos, a alegría do evanxeo e do seguimento de Cristo, tamén hoxe.

Camiñamos xuntos, con moitos homes e mulleres, acompañados por Cristo, e pola testemuña de tantos irmáns e irmás que, como Rosendo, nos precederon na fe e alentan desde a comunión dos santos. San Rosendo recórdanos que esta comunión temos que vivila acollendo a cada persoa na súa propia realidade, tal como é, sen xulgar e vendo nela un irmán, unha irmá. Esta comunión ten que levarnos a un estilo novo de ser persoas, de ser sociedade, de sermos Igrexa. Esta comunión ten que traducirse en xestos pequenos e concretos: no amor a esta Igrexa particular tal e como é, e non como nos gustaría que fora; no amor a cada proxecto diocesano involucrándonos todos como algo propio; no amor a cada persoa, que nunca é un inimigo, si un irmán; nun amor que nos leve a compartir o que somos e o que temos, promovendo sempre a xustiza, a dignidade e a igualdade social.

Esta comunión ha de levarnos a camiñar todos na mesma dirección, sumando esforzos, non restando, a estilo do noso santo patrón.

Celebrar esta festa tennos que levar a soñar e vivir unha Igrexa que sexa signo cercano do Reino, sabendo que cada unha das dimensións que viviu san Rosendo, de xeito real e apaixoado, seguen a ser de plena actualidade na nosa realidade diocesana.

Aos cansos e desilusionados, a vida de persoas como Rosendo invita a voar, e voar ben alto; a mergullarse nas profundidades sen medo, confiando en aquel que nos chama a seguilo e a sermos santos, saíndo da nosa mediocridade e sendo don e esperanza para os homes e mulleres de hoxe. Aos que soñan e viven con ilusión, Rosendo empuxa a non cansarse e seguir adiante, medrando e ampliando horizontes sempre novos.

Pedimos, hoxe, a intercesión do noso patrono para sentir e construir unha comunidade signo do Reino, punto de referencia no servizo á verdade para todos os homes e mulleres de boa vontade; unha comunidade que acolle, sinte, e é cercana con todos, e dunha maneira especial cos máis febles e desfavorecidos, cos que sofren e os tristes…

Pedimos a súa intercesión, neste momento en que estamos facendo camiño sen pastor na diocese. Sabemos que o Señor é o auténtico Pastor, que el é quen nos marca o camiño e quen nos invita a seguilo. A el, o Bo Pastor, e encomendándonos a san Rosendo, pedímoslle que nos bendiga axiña cun pastor cun corazón bo e samaritano, que ula a ovella e que coñeza, ame e se entregue ao seu rabaño con paixón. Que esa paixón que pedimos para todos os diocesanos nos anime a comprometernos en facer Reino nestas terras mindonienses.