Atréveste a vivir a Coresma?

Co Mércores de Cinza comezamos unha nova Coresma. Deixamos atrás as nosas máscaras e disfraces para introducirnos na nosa propia interioridade e recoñecer o noso propio armazón interior, a nosa vocación e o noso ser. A Igrexa convídanos a este exercicio complexo e difícil, pero que sempre ha de ser permanente e necesario para crecer e vivir sostidos por un horizonte. É máis doado coidar a exterioridade, alimentar os nosos disfraces… é máis complexo chequearnos e coidar o que permanece e o importante.

Un ano máis convídasenos a poñernos en camiño: a Coresma é un itinerario, unha viaxe, unha peregrinación que, aínda que a realizamos todos os anos, sempre é nova e distinta porque sempre é diferente a vida que gozamos. Unha viaxe que ten unha meta: a Pascua, é dicir, a vida que Xesús, morto e resucitado, quéreche regalar e compartir contigo. É a vida que che entregou no teu bautismo, pero que acollemos nova e agradecidamente cada ano ao renovalo e actualizalo. O fin da Coresma é renovarnos, re-ilusionarnos, rexuvenecer, reorientarnos. Iso é a conversión. E todo iso regálasenos se nos deixamos tocar por Xesús, enchernos del e da súa vida. A Coresma só ten sentido se queremos atoparnos con Xesús, se lle imos a permitir que entre máis na nosa vida, se lle imos a deixar que sexa o que oriente a nosa existencia e leve o temón da nosa fráxil barca, se desexamos coñecelo e seguilo.

E para iso, nesta viaxe convídasenos a saír. É paradoxal que nos guste tanto viaxar pero que nos custe tanto saír de nós mesmos, da nosa comodidade, das nosas seguridades, dos nosos costumes e prexuízos. Vivimos moi acomodados na nosa zona de confort que nos impide gozar doutros horizontes e posibilidades que Deus pensou para a túa vida. O medo atenázanos nos nosos vellos esquemas.

E é unha viaxe no que se nos convida a saír con Xesús a un lugar apartado pero que nunca é solitario. A experiencia de fe sempre é experiencia eclesial e, por tanto, experiencia comunitaria, compartida, de familia. A Xesús habemos de seguilo xuntos. Por iso, iniciamos hoxe comunitariamente este camiño coa imposición das cinzas e concluirémolo xuntos tamén na Vixilia Pascual, renovando comunitariamente a fe que avivamos e descubrimos. A Coresma é tempo para profundar na nosa pertenza eclesial.

E para esta viaxe, a experiencia e tradición da Igrexa exponnos tres aspectos que habemos de coidar se queremos alcanzar confiadamente a meta. En primeiro lugar, a oración: trátase de poñernos en actitude de escoita de Xesús. A oración é sempre diálogo, acollida, encontro. A oración é a que nos permite entrar na nosa intimidade e descubrir tamén a intimidade de Deus e os seus plans amorosos connosco. Descubramos a beleza da oración persoal e compartida na liturxia da Igrexa. Aproveitemos as oportunidades que se nos ofrecen na nosa Igrexa diocesana: as capelas de adoración permanente nas monxas Escravas de Ferrol ou nas Clarisas de Ribadeo; os retiros diocesanos que se ofrecerán; as iniciativas parroquiais; a soidade das nosas capelas, das nosas paisaxes, das nosas casas… Escoitemos a voz do Señor no silencio orante da Palabra.

En segundo lugar, a esmola: non se trata tanto de ofrecer un diñeiro canto de escoitar a voz dos irmáns, especialmente dos máis necesitados. Nunha sociedade onde perdemos a capacidade de encontro, de religarnos, a esmola trata de vincularnos cos outros, sobre todo cos máis vulnerables. O tempo de Coresma é propicio para cultivar máis a caridade, o voluntariado en Cáritas e outras organizacións, o acompañamento dos máis fráxiles, enfermos e maiores… A caridade é a que nos capacita para descubrir o amor do que nacemos, para o que estamos feitos e que imos festexar na Pascua.

Por último, non nos debe de faltar o xaxún: xaxún é renunciar ao que nos sobra e nos impide camiñar máis lixeiros, indo así con menos mochila e equipaxe. É dicir “non” ao que non nos deixa ser máis amigos de Xesús, máis irmáns das persoas coas que convivimos, máis felices e libres. O xaxún é o que nos permite camiñar libremente, sen ataduras de ningún tipo. Analicemos as nosas escravitudes e renunciemos a elas para gozar da auténtica liberdade.

Deséxovos unha feliz viaxe, especialmente a vós confrades da nosa Igrexa diocesana. Canto amor poñedes nos desfiles procesionais, na música, no coidado dos tronos, na beleza das expresións exteriores! A mellor preparación é que sexan expresión desa vida nova coa que Deus quere encher o voso interior. A todos, feliz e santa Coresma.

O voso irmán e amigo.

Fernando, bispo de Mondoñedo-Ferrol