"Temos fame": Mensaxe de Nadal do bispo Fernando García Cadiñanos

Hai uns días, un dos nosos sacerdotes comentábame como percibe hoxe en moitas persoas a necesidade de sentido, a procura de transcendencia, a fame de horizontes e esperanza. Explicábame como el sentía que hai moitos peregrinos que se achegan en busca de algo diferente, que escoitan con atención cando se lles fala de palabras transcendentes, que se axeonllan e oran no silencio buscando ese algo para o que está feito o corazón humano. En definitiva, que el descubría que había no noso mundo moita fame de Deus.

É evidente que vivimos tempos moi complexos, con serios nuboeiros que ameazan a nosa paz e seguridade. Na sociedade do benestar quixemos encher o baleiro do corazón con obxectos para comprar, posuír e consumir. E, con todo, aínda que en moitas ocasións temos de todo, necesitamos de algo que encha de plenitude e de felicidade o baleiro existencial. Por iso, non me estraña que a xente busque e se achegue en tantas ocasións a lugares, espazos, persoas, prácticas, métodos… no desexo de saciar esa fame que, aínda que non se diga, se expresa en tantas formas e maneiras. Sen dúbida, o ser humano é un ser famento de absoluto, de eternidade, de plenitude e felicidade.

A modernidade fíxonos pensar que a ciencia e a tecnoloxía darían resposta ao corazón humano. Por iso, moitos pensaron que o relixioso formaría parte dunha etapa primitiva, xa superada e trasnoitada. Considerouse que ata Deus converteríase nun inimigo do ser humano, alguén facilmente prescindible e inservible. Pero, con todo, aqueles tempos trouxéronnos outros que indican un esgotamento e cansazo, unha procura e fatiga que manifesta a fame que a nosa sociedade non pode acougar.

E paréceme fermoso falar de todo isto precisamente no Nadal. Todos sabemos que o centro do Nadal é un Neno nun pesebre. Como o anuncio dos anxos aos pastores hoxe vólvesenos a dicir a nós: “Hoxe, na cidade de Belén, naceuvos un Salvador, o Mesías, o Señor. E aquí tedes o sinal: atoparedes un neno envolto en cueiros e deitado nun pesebre”. Un pesebre que nos fala de fame e de comida… unha cidade, a cidade de Belén, que nos fala de pan. Porque, como sabedes, Belén significa etimolóxicamente “a casa do pan”.

Paréceme bonito que o noso Deus pensase todo isto á hora de nacer para todos en Belén. No medio da nosa fame, das nosas procuras, Xesús ofrécesenos precisamente como ese pan que sacia: pan tenro, pan eterno, pan gratuíto, pan saboroso, pan sinxelo, pan que sabe a gloria…

Convídote a que, nestes días de Nadal, non só enchas o teu estómago de comidas e turróns, de festas e abrazos, de encontros e de uvas… Convídote a que comas a este Neno que se fai Pan, Pan de Vida. Ese pan que necesitas, ese pan que buscas. Convídote a que te achegues a este Neno que desde o pesebre sacia a fame da humanidade. El é o alimento que Deus nos deu para colmar os nosos anhelos. Nel tamén nós podemos atopar o descanso no noso roteiro, como fixeron os Magos; nel poderemos poñer a esperanza para os nosos soños, como fixeron os pastores; nel descubriremos a paz dos pobos, como cantaron os anxos.

A todos, de corazón, como irmán e amigo, Bo Nadal!

+ Fernando, bispo de Mondoñedo-Ferrol

Tamén che pode interesar

Navidad también es estar cerca de quien nos necesita
Agenda del obispo García Cadiñanos para los tiempos de Adviento y Navidad
Llega la Navidad a la catedral de Mondoñedo